20/7/08

Economist: H ισλαμική ταυτότητα της Τουρκίας δεν ενισχύθηκε πρόσφατα, αλλά από τις σφαγές των Ελλήνων και των Αρμενίων, που άρχισαν το 1915

του Σάββα Καλεντερίδη



Σε εκτενές άρθρο του, το περιοδικό Economist, προσπαθεί να αναλύσει το γεγονός της ισχυροποίησης του Ισλάμ στην Τουρκία και κάνει μια εκτεταμένη ιστορική αναφορά σε διάφορα ιστορικά γεγονότα, αρχίζοντας από τις αρχές του 20ού αιώνα, που επηρέασαν την πολιτισμική ταυτότητα της Τουρκίας.
Σε κάποιο σημείο του άρθρου του ο αρθρογράφος αναφέρει ότι η Τουρκία άρχισε να αποκτά ισλαμικά χαρακτηριστικά τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα και κυρίως από το 1915, όταν έγιναν οι σφαγές των Ελλήνων και των Αρμενίων της Ανατολίας.
Δυστυχώς, η δικαίωση των αδικοχαμένων εκατομμυρίων ψυχών, θυμάτων της τουρκικής βαρβαρότητας, φαίνεται ότι θα προέλθει από διανοούμενους και πολιτικούς άλλων χωρών, αφού οι δικοί μας είτε περί άλλα τυρβάζουν είτε αμφισβητούν τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, της Θράκης και της Μικράς Ασίας, άλλοτε "λουφάζοντας" και άλλοτε χαρακτηρίζοντας με τα χειρότερα λόγια όσους επιχειρούν να καταστήσουν το μείζον αυτό ζήτημα μέρος της σύγχρονης πολιτικής πραγματικότητας που απασχολεί τον Ελληνισμό και τη διεθνή κοινότητα.
Στο άρθρο γίνεται αναφορά και στον κουρδικό παράγοντα, εξ ού και ο χάρτης που αναρτάται για συμβολικούς λόγους.




Απόσπασμα από το άρθρο του Economist. Το πλήρες άρθρο στο: http://www.economist.com/world/europe/displayStory.cfm?source=hptextfeature&story_id=11745570
......In the early days of Ataturk’s republic, the façade of modernity was propped up by zealous Kemalists, who fanned out on civilising missions across Anatolia. They would drink wine and dance the Charleston at officers’ clubs in places like Kars. “My grandmother, she told me about the balls, the beautiful dresses. Kars was such a modern place then,” sighs Arzu Orhankazi, a feminist activist. In truth, life outside the cities continued much as before: deeply traditional and desperately poor.
A big reason why Anatolia seemed less Islamist in the old days is because it was home to a large and vibrant community of Christians. But this demographic balance was brutally overturned by the mass killings and expulsions of Armenians and Greeks in the late 19th and early 20th centuries. Take Tokat, a leafy northern Anatolian town where Armenians made up nearly a third of the population before 1915. The only trace that remains of a once thriving Armenian community is a derelict cemetery overgrown with weeds and desecrated by treasure-hunting locals.
Much of this history is overlooked by the secular elite. Pressed for evidence of creeping Islamisation under the AKP, they point to the growing number of women who wear the headscarf, which is proscribed as a symbol of Islamic militancy in state-run institutions and schools. Mr Erdogan’s attempt to lift the ban for universities, which was later overturned by the constitutional court, is a big part of Mr Yalcinkaya’s case against him and the AKP......

2 σχόλια:

  1. Βλέπω την σημαία της Τουρκίας και διερωτώμαι: Ο Ατατούρκ δεν ίδρυσε κράτος άθεο (λαϊκό -etat laique), του οποίου θεματοφύλακας είναι μέχρι σήμερα ο στρατός; Τότε τι γυρεύει στην σημαία η ημισέληνος με το άστρο, σύμβολο καθαρά θρησκευτικό (= ΙΣΛΑΜ!);

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πραγματικό νόημα του άρθρου του Economist αφορά τη δημογραφική δομή της Ανατολίας, που ανατράπηκε με τις σφαγές των χριστιανών και έτσι η Ανατολία-Τουρκία, από μια περιοχή που είχαι μεικτή πολιτισμική-θρησκευτική ταυτότητα, με την εκκαθάριση των χριστιανών απέκτησε καθαρά ισλαμική.
    Τώρα, όσον αφορά το σύμβολο, ο Κεμάλ δεν αρνείται το ισλάμ, απλά έβαλε κάποιους όρους, με τους οποίους περιόριζε την κοινωνικοπολιτική δράση του ισλάμ στη νέα Τουρκία.
    Όμως, ανεξάρτητα από τους περιορισμούς του κεμαλικού κράτους, η Τουρκία, μετά τη σφαγή των χριστιανών (Ελλήνων και Αρμενίων), που αποτελούσαν το 30% του πληθυσμού της Ανατολίας, έγινε μια χώρα που ακοικείται πλέον κατά 99% από μουσουλμάνους, το 20% των οποίων είναι αλεβίτες και οι λοιποί σουνίτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.