Καλύτερες σχέσεις με τη Δύση πρεσβεύει ο Μιροσεΐν Μουσάβι, θεωρούμενος ως ο κύριος αντίπαλος του Αχμαντινετζάντ στις ιρανικές προεδρικές εκλογές.
Η βελτίωση των σχέσεων του Ιράν με το δυτικό κόσμο βρίσκεται στο επίκεντρο της προγράμματος του σημαντικότερου αντιπάλου του προέδρου Αχμαντινετζάντ στις εκλογές, Μιροσεΐν Μουσάβι.
Αν και σε καμιά περίπτωση δεν έχει εκδηλώσει πρόθεση να ικανοποιήσει το κύριο αίτημα των δυτικών χωρών, που είναι ο τερματισμός του πυρηνικού προγράμματος, καταβάλλει προσπάθειες να προσεταιριστεί τόσο τους συντηρητικούς όσο και τους μεταρρυθμιστές, επιδιώκοντας «συμφιλίωση» με τη Δύση, ενώ παράλληλα κάνει λόγο για επιστροφή στις αυθεντικές αξίες της ιρανικής επανάστασης και του ιδρυτή της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν, Αγιατολάχ Χομεϊνί.
Ο 67χρονος πολιτικός χαίρει της υποστήριξης του μεταρρυθμιστή πρώην προέδρου, Μοχάμαντ Χαταμί, καθώς και του προκατόχου του, Αλί Ακμπάρ Ραφσαντζανί.
Ένα από τα «στοιχήματα» του Μουσάβι είναι ότι θα μπορέσει να κερδίσει την αναγνώριση των ψηφοφόρων ύστερα από είκοσι χρόνια απουσίας από την πολιτική σκηνή: ο Μουσάβι ήταν πρωθυπουργός κατά τη διάρκεια του πολέμου ανάμεσα στο Ιράν και το Ιράκ (1980-1988).
Μία από τις βασικές θέσεις τις οποίες προωθεί είναι η βελτίωση της οικονομίας, μέσω της εξομάλυνσης των σχέσεων με τις ΗΠΑ και την Ε.Ε. και της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας. Επίσης, έχει υποσχεθεί πως θα αλλάξει την «εξτρεμιστική» εικόνα που έχει χαρακτηρίσει το Ιράν στην διεθνή σκηνή υπό την ηγεσία του Αχμαντινετζάντ.
Παράλληλα, καταβάλλει προσπάθειες να προσεταιριστεί τους συντηρητικούς, οι οποίοι αποτελούν τη βάση στήριξης του Αχμαντινετζάντ, μιλώντας για «δικαιοσύνη και ελευθερία», ενώ περιόδευε στη γενέτειρα του Χομεϊνί.
Ο Αχμαντινετζάντ είχε κερδίσει τις εκλογές του 2005 υποσχόμενος πως θα αναστήσει τις αξίες της επανάστασης και θα μοιράσει τον πλούτο της χώρας στους πολίτες.
«Το μεγάλο πλεονέκτημα του Μουσάβι είναι ότι απευθύνεται σε μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος, καθώς αντιπροσωπεύει ένα συνδυασμό συντηρητικών και προοδευτικών τάσεων» είπε ο Κλιφ Κούπτσαν, αναλυτής του Eurasia Group.
Σε μία πρωτοποριακή κίνηση για τα δεδομένα της ιρανικής πολιτικής σκηνής, ο Μουσάβι έχει μαζί του τη σύζυγό του, Ζάρα Ραναβάρ, στην προεκλογική του εκστρατεία.
«Είναι εξαιρετικά δημοφιλής με τις μορφωμένες γυναίκες…πιστεύω πως ο Μουσάβι θα αποτελέσει έναν πολύ σκληρό αντίπαλο για τον Αχμαντινετζάντ» είπε ο Χαμίντ Νατζάφι, αρχισυντάκτης της συντηρητικής εφημερίδας Kayhan International.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Reuters
3 σχόλια:
ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ είπε: Κρίμα που δεν συγκεντρωνουν την προσοχή με σχόλια-αντιδράσεις τα θέματα εκτός άμεσου ελληνικού ενδιαφέροντος. Το Ιράν είναι σημαντικός παίκτης στηνπεριοχή και ανταγωνσιστής της Τουρκίας. Τώρα και τα δυο δημοσιεύματα "λάμπουν" για την αντικειμενικότητά τους. Αυτό γιανα μην επαινούμε ούτε να θαυμάζουμε τον ξένο Τύπο έναντι του ελληνικού.
Αξιοσημείωτο ότι στο "τρισκατάρατο θεοκρατικό" καθεστώς του δικτατορικού Αχμαντινεζάντ γίνονται δημόσιες (τηλεοπτικές) συζήτησεις (καιμάλιστα οξύτατες, με ύβρεις και αντεγκλήσεις αδιανόητες στην ευρωπαϊκή καιελληνική τηλεόραση)που διαψεύδουν την εικόνα του απόλυτου σκότους, όπως τη μεταδίσουν ανελλιπως τα διεθνή ΜΜΕ. Ασφαλώς στο Ιράν δεν υπάρχει δημοκρατία δυτικού τύπου αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έχει καταργηθεί κάθε έννοια ελευθερίας, όπως μας λένε. Κλείνω με την κοινότοπη παρατήρηση ότι στα (δυτικά) ΜΜΕ επικρατεί απόλυτη σιωπή για φιλικά προς τη Δύση απολυταρχικά και θεοκρατικά καθεστώτα (πχ Σαουδική Αραβία)ενώ εκθειάζεται η Τουρκία ως περίπου Παράδεισος Δημοκρατίας.
Ανώνυμε 12 Ιούνιος 2009 10:20 πμ, συμφωνώ απόλυτα με όσα γράφεις. Ειδικότερα δε με την εκλεκτική σιωπή για καθεστώτα όπως η Σαουδική Αραβία, που αποτελέι το πιο σκληρό αντιδημοκρατικό καθεστώς της περιοχής.
Το Ιράν συνιστά ιδιαιτερότητα στον ισλαμικό χώρο, καταρχάς διότι δεν είναι αραβική χώρα και δεύτερον επειδή κατόρθωσε να έχει μια κάποια σταθερότητα παρά τις αντιξόοτητες που αντιμετώπισε. Ο ρεφορμισμός όμως της ιρανικής πολιτικής και κοινωνίας είναι πολύ δύσκολος και ας μην ξεχνάμε ότι πριν από τον Αχμαντινεζάντ υπήρξε προοδευτικός πρόεδρος ο Χαταμί, στην θητεία του οποίου δεν έγινε τίποτα το συγκλονιστικά προοδευτικό. Ενδεχομένως βέβαια ο Αχμαντινεζαντ να ήταν και η απάντηση στην επιθετική αμερικανική πολιτική που απειλούσε με βομβαρδισμό κάθε βδομάδα εδώ και 2 χρόνια, στα πλαίσια και της συμμαχίας με το Ισραήλ. Βέβαια όταν ομιλούμε για προοδευτισμό και εκδημοκρατισμό δεν εννοούμε κακή αντιγραφή των δυτικών δημοκρατιών και να αλωνίζουν οι πολυεθνικές.
ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ είπε (για εκλογές στο Ιράν καιτο διαχωρισμό -από τα δυτικά ΜΜΕ-σε σκληροπυρηνικούς και προοδευτικούς). Υπάρχει η (σημαντική)"φιλοσοφική" πλευρά "τι είναι πρόοδος και τι όχι". Η απάντηση που δόθηκε (από τον νεοφιλελεύθερισμό) πριν από την κρίση,ήταν τα περί "αειφόρου ανάπτυξης" και αυτό κατέληξε στο "Τέλος της Ιστορίας" του Φουκογιάμα. Σχηματικά, πρόοδος ήταν το τέλος (ή μήπως το τέλμα;)με κάποιους να είναι αιώνιοι νικητές-ούτε το χιλιετές Γ Ράϊχ...
Υπάρχει καιτο πολιτικό ερώτημα: ποιος θεωρείται προοδευτικός σήμερα. Αυτό εξαρτάται από το ποιος θέτει και ποιος απαντά στην ερώτηση. Προοδευτικός θεωρείται όποιος ταιριάζει με τα συμφέροντα εκείνου που θέτει το ερώτημα καιέχει τη δύναμη να επιβάλλει την άποψη του. Μετά την κρίση δεν την έχει κανείς σε απόλυτο βαθμό. Και αυτό βαθαίνει την κρίση. Ως προς το Ιράν ο Αχμαντινεζάντ περιγράφεται ως "σκληρός" επειδή λέει σταθερά (ίσως και υπερφίαλα)όχι στις ΗΠΑ. Εκπροσωπεί λαϊκά στρώματα. Ο Μουσαβί εκπροσωπεί τα αστικά. Οι ταξικές διαφοροποιήσεις ορίζουν τους προσανατολισμούς της εξωτερικής πολιτικής. Τα λαϊκά στρώματα πιστεύουν στον Αλλάχ, οι αστοί λιγότερο ή καθόλου-βλ αντίστοιχα και στην Τουρκία. Σ' αυτές τις χώρες η Δημοκρατία δεν είναι τυπική υπόθεση αλλά υπάρχει μέσω σκληρών ανταγωνισμών πχ ανάλογων με την Αρχαία Αθήνα μεταξύ Ολιγαρχικών και Δημοκρατικών.
Δημοσίευση σχολίου