18/11/09

Ζήτημα Χρόνου - Μνήμη Πολυτεχνείου


Της Ελίνας Γαληνού
Τα πρώτα Μεγάλα Γεγονότα που ζήσαμε, ήρθαν στο δρόμο μας μια Παρασκευή μέσα Νοεμβρίου του 1973. Εκείνη τη μέρα, σε μια σχολική τάξη της Αθήνας, μαθαίνουμε πως γίνονται αναταραχές στο κέντρο της πόλης. Κανένας δεν μιλάει, κανέναν δεν ρωτάμε. Είχαμε άλλωστε συνηθίσει να ζούμε μια σιωπηλή "Δημοκρατία" εδώ και χρόνια και να καταπνίγουμε τις απορίες μας. Εκείνη τη μέρα, θα σχολάγαμε νωρίτερα και θα αναβάλλονταν τα απογευματινά μαθήματα. Ισως και την επομένη να μη λειτουργούσαν τα σχολεία και να ματαιωνόταν η επίσκεψη στην Ακρόπολη.
Αλίμονο. Οι μέρες αυτές είναι πολύ σκιασμένες και προς το απόγευμα, οι φασαρίες κορυφώνονται. Νυχτώνει και κυκλοφορούν τα πρώτα ανησυχητικά νέα. "Ηδη έχουν σκοτωθεί δύο φοιτητές μέσα στο Πολυτεχνείο. Μάλλον κάποια αλλοδαπή φοιτήτρια τραυματίστηκε σοβαρά..." Οι σκιές από φόβο και καπνούς, είναι διάχυτες στην ατμόσφαιρα. Πίσω από τα σιωπηλά βλέμματα, έκδηλη η αγωνία. Να ένα ωραίο θέμα για την επόμενη έκθεση ιδεών "Η σιωπή δεν είναι πάντα χρυσός"
Εχει αρχίσει να ξημερώνει το αύριο. Εχουν επέμβει τα σώματα ασφαλείας. Χτυπάει ο θάνατος με στόχο, την αποκατάσταση της τάξης. Το διαβεβαιώνει και ο τύπος που μας καθησυχάζει ότι "η ομαλότης θα αποκατασταθεί το ταχύτερον". Στο ραδιόφωνο με το που γυρίζει η βελόνα, χάνεται κάθε ήχος μέσα στα παράσιτα. Κάπου παλεύει να ακουστεί κάποιο τραγούδι απαγορευμένο και κάποια φωνή μας ειδοποιεί "εδώ Πολυτεχνείο, είμαστε οι ελεύθεροι αγωνιζόμενοι φοιτητές.."
Κι΄ακολουθεί ο θρήνος για όσα γκρέμισε το τάνκ που μπήκε ολόκληρο μέσα στο προαύλιο. Ετσι έγιναν όλα και τελείωσαν. Δεν περίμεναν τίποτα για να ξεσπάσουν. Ούτε εμάς και το μεγάλωμά μας που αργούσε ακόμα, ούτε τους μεγάλους που ήταν και γι΄αυτούς αργά για να αλλάξουν μυαλά.
Πέρασαν από τότε τρισήμιση δεκαετίες. Τρισήμιση γενιές που φωνάζουν "Ζήτω το Πολυτεχνείο", κουβαλώντας έστω μαζί και τους προβληματισμούς τους. "Γιατί εκείνοι, γιατί τότε, γιατί έτσι..; Πόσοι αληθινοί ήρωες δικαιώθηκαν και πόσοι πουλήθηκαν για λόγους επικοινωνιακής αξιοποίησης κάποιων πολιτικών; Και αλήθεια, πώς κατάντησε το Πανεπιστημιακό Ασυλο στέκι βανδαλισμών και αναρχικών, από κάποιους (δήθεν) δημοκράτες που επικαλούμενοι τον υπερ ελευθερίας αγώνα, μας στερούν ολοένα και περισσότερες ελευθερίες;
Ολα είναι ζήτημα χρόνου, για να συμβούν και να τελειώσουν, για να αμβλυνθούν οι οδυνηρές μνήμες και να ξυπνήσουν νέοι προβληματισμοί. Πέρασαν κιόλας 36 χρόνια. Ποιά είναι η αποτίμηση των γεγονότων του Πολυτεχνείου μέσα στη σημερινή πραγματικότητα;

4 σχόλια:

  1. Τη χούντα την περίμεναν όλοι και κανείς δεν έκανε τίποτα να τη σταματήσει. Και πιαστήκανε και με τις πυτζάμες. Και μετά, όσο χάριζε χρέη και έκανε δρόμους δεν μίλαγε κανείς. Μόνο κάποιοι λίγοι, που τους θεωρούσαν ακραίους ή και γραφικούς (δεν είναι συγχωρητέο το να ξυπνάς συνειδήσεις). Και όταν χτύπησε η κρίση (ΟΠΕΚ κλπ)θυμήθηκαν πολλοί ότι δεν είχαμε ελευθερία (και δεν μιλάω για τους φοιτητές, αλίμονο στα παιδιά που χάθηκαν). Και μετά στη μεταπολίτευση βρεθήκαμε 10 εκατομμύρια αντιστασιακοί, αφού είχαμε χάσει πρώτα τη μισή Κύπρο. Τελικά αυτό είμαστε, "πάντα ευκολόπιστοι και πάντα προδομένοι". Πόσο μεγάλη σφαλιάρα πρέπει να φάμε δηλαδή για να ξυπνήσουμε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ναί,δεν διαφωνώ καθόλου. Ειδικά για το πλεόνασμα αντιστασιακών κατά την περίοδο της μεταπολίτευσης. Ελίνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΔΕΝ ΣΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ ΟΤΙ ΟΥΤΕ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΜΙΛΗΣΕ ΟΥΤΕ Ο ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΜΟΝΟ ΚΑΠΟΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΕΔΩΣΕ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙ Ο ΜΑΡΚΕΖΙΝΗΣ . ΚΑΤΙ ΕΙΠΕ ΕΚΕΙ . ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΣΕ Ο ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΕΝΩ Η ΧΩΡΑ ΕΒΑΔΙΖΕ ΣΕ ΕΚΛΟΓΕΣ ΜΕ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝ . ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΔΙΑΦΩΝΕΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΑΜΦΙΒΑΛΛΩ ΑΝ ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΝ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΧΡΟΝΟΥ . ΑΚΟΜΑ ΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝ=ΕΙΟΥ ΕΙΝΑΙ ΖΩΝΤΑΝΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΛΙΓΑ ΕΧΟΥΝ ΥΛΟΠΟΙΗΘΕΙ . ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΘΑ ΓΡΑΨΟΥΝ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΟΤΑΝ ΒΓΟΥΝ ΜΕΤΑ 100 ΧΡΟΝΙΑ ΟΠΩΣ ΒΓΗΚΑΝ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ ΓΙΑ ΤΟ 1909 ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΤΟ Α ΠΑΓΚΟΣΜΟ ΠΟΛΕΜΟ . ΙΔΩΜΕΝ Η ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΘΑ ΙΔΩΜΕΝ
    Η ΕΛΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΗ . ΣΑΜΙΟΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Προς Ανώνυμο 19-11-2009, 20:25

    Γιά ποιές εκλογές με τα πολιτικά κόμματα να λειτουργούν μιλάμε επί της ψευτο-πρωθυπουργίας του Μαρκεζίνη πρίν την ανατροπή της χούντας του Παπαδόπουλου από την χούντα του Ιωαννίδη; Τα τότε υπάρχοντα και καταλυθέντα; Η τότε χούντα του Παπαδόπουλου σχεδίαζε προεγκεκριμένες πολιτικές ομάδες που θα λειτουργούσαν - υποτίθεται - σαν κόμματα σε - υποτίθεται - ανοικτές αλλά όχι και ελεύθερες εκλογές. Παράδειγμα, θα άφηνε ποτέ ο Παπαδόπουλος να κατεβεί το ΚΚΕ στις σχεδιαζόμενες εκλογές; Αυτά είναι τα πρότυπα που ακολούθησε μετά 9-10 χρόνια η Τουρκική χούντα του Εβρέν με την ανάδειξη του Οζάλ, και με την συνταγματοποίηση της Τουρκικής στρατοκρατείας σ' ένα μόνιμο κι αντιδημοκρατικό κράτος εν κράτει κι άσε τον Ερντογκάν να προσπαθεί να δημοκρατικοποιήσει τα κακώς έχοντα αλλάζοντας το σύνταγμα του Εβρέν. Άς μην παραποιούμε την ιστορία.

    Επί της προκείμενης επετείου του Πολυτεχνείου. Τι ήθελε η χούντα και κρατούσε τα πιό σύγχρονα τότε άρματα μάχης ΑΜΧ-30 του Ελληνικού Στρατού στην περιοχή της Αθήνας; ΑΜΧ-30 ήταν αυτό που έριξε την πύλη του Πολυτεχνείου. Χρειάσθηκε να έλθη ο Ιούλιος 1974 για να μετακινηθούν αυτά τα ΑΜΧ-30 προς τον Έβρο. Άχ αυτοί οι πολυδιαφημισμένοι αλλά ανύπαρκτοι εσωτερικοί κίνδυνοι από άοπλους και πολυφακελωμένους φοιτητές και φοιτήτριες. Δεν είχαν ούτε κι εκείνες τις φημισμένες κλεμμένες στολές των χωροφυλάκων με τις οποίες θα γίνονταν κομμουνιστική εξέγερση η οποία απεσοβήθη από το εθνοκτόνο κι όχι εθνοσωτήριο πραξικόπημα της 21-4-1967. Η ειρωνία είναι ότι ορισμένα από αυτά τα ΑΜΧ-30 που η χούντα είχε αγοράσει μπορεί ακόμη και τώρα να υπηρετούν με την Κυπριακή Εθνική Φρουρά αντιμέτωπα με τις κατοχικές δυνάμεις του Αττίλα στην Μεγαλόνησο.

    Λάμπρος Ε. Π. - εν Η.Π.Α. μετανάστης
    19-11-2009, τοπική ώρα 23:50, ώρα Ελλάδος 06:50-20/11/2009

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.