26/12/09

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας….

Η Αναστασία, η κόρη του Τάσσου Παπαδόπουλου, ανοίγει την καρδιά της - στο σαββατιάτικο "Φιλελεύθερο"- για τον πρωτοφανή εφιάλτη που βιώνει, μαζί με τη μητέρα και τα αδέλφια της . Αναδημοσιεύουμε το συγκλονιστικό κείμενο...

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ στο τηλέφωνο έρχονται τα νέα. «Άνοιξαν τον τάφο του πατέρα μου». Μόνο αυτό για να μην τρομάξω. Ξεκινώ για το κοιμητήριο. Στον δρόμο σκέφτομαι ότι κάποιος έσπασε την πλάκα, ότι έγραψαν συνθήματα πάνω. Τα λόγια ήταν απλά «άνοιξαν τον τάφο» αλλά δεν το συνηδητοποιώ. Τι σημαίνει «άνοιξαν;». Δεν αντιλαμβάνομαι. Δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Αδυνατώ να δημιουργήσω την «εικόνα» στο μυαλό μου. Δεν έχω αρρωστημένη φαντασία φαίνεται και ας περνάω την περισσότερη ελεύθερη μου ώρα να βλέπω κινηματογράφο.

Φτάνω στο κοιμητήριο και αντικρίζω αυτοκίνητα της αστυνομίας. Πλησιάζω και αντικρίζω τις κίτρινες κορδέλες. Βλέπω την οικογένεια μου. Ακόμη δεν υποψιάζομαι τίποτα. Με πλησιάζει ο αδερφός μου. «Τι έγινε;» τον ρωτώ.

«Έκλεψαν τη σορό» μου απαντά. Τα μάτια του γεμάτα και οι λέξεις σχεδόν δεν βγαίνουν να το πει. Ήταν η πρώτη φορά που τέτοιες λέξεις έφυγαν από το στόμα του, είμαι σίγουρη. Όλα σκοτεινιάζουν και νιώθω τα δάκρυα στα μάτια να μαζεύονται. Νιώθω ένα βάρος μέσα μου. Ένα κόμπο στο στομάχι. Ένα αίσθημα που είχα πέραν του χρόνου να νιώσω. Από τότε που άκουσα ένα γιατρό να μας λέει «είναι καρκίνος».

Η εικόνα του άδειου τάφου βρίσκεται συνέχεια μπροστά μου. Ένα φέρετρο άδειο. Ένα άσπρο κενό το οποίο έσπαζε μόνο από το μαξιλάρι, βυθισμένο στη μέση εκεί που ακουμπούσε το κεφάλι του για ένα σχεδόν χρόνο. Ένα βύθισμα και μόνο, να λέει εδώ κάποτε υπήρχε κάτι… Οι υπόλοιπες ώρες και μέρες περνούν ως μια παραίσθηση. Ως επεισόδιο τηλεοπτικής σειράς. Η Αστυνομία με ερωτήσεις. Οι φίλοι με συμπαράσταση. Ο κόσμος με αγάπη. Οι φήμες. Οι πληροφορίες. Τα κανάλια. «Στο ίδιο έργο θεατές» σκεφτόμουν συνέχεια.

Η αντίδραση του κόσμου άκρως συγκινητική. Τηλέφωνα συνεχώς. Μηνύματα. Στο facebookτο σχετικό γκρουπ απέκτησε ήδη 17.000 μέλη. Ομοφωνία σχεδόν στις αντιδράσεις. Επαναλαμβάνονται οι ίδιες λέξεις. Σα να τις επιστρέφει η ηχώ. «Οργή», «Καταδίκη», «αποτροπιασμός»... Οι δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών στο ίδιο μοτίβο. Επιπροσθέτως, κάνουν κάλεσμα για «ενότητα»... Τ’ ακούω και με ξαφνιάζει. Είναι ανάγκη να το πεις αυτό; Μια τέτοια πράξη δεν μας φέρνει όλους μαζί στην ίδια θέση; Έχει και άλλη άποψη εκτός της καταδίκης;

Το μνημόσυνο θα προχωρήσει. Την ψυχή μνημονεύουμε, μου λένε, όχι το σώμα. Συμφωνώ. Εξάλλου εδώ και καιρό είχα διαχωρίσει τον πατέρα μου από το σώμα του. «Δεν είσαι το σώμα που αποχαιρετούμε, είσαι η ψυχή που κουβαλούμε πάντα μέσα μας».
Αυτό είχα πει πριν ένα χρόνο. Αυτό πίστεψα από τη μέρα που τον έχασα. Δεν χρειάζομαι τον τάφο για να τον νιώσω δίπλα μου. Χρειάζομαι μόνο τις σκέψεις μου και την καρδιά μου.

Στο μνημόσυνο η ατμόσφαιρα βαριά. Όταν ακούω τα λόγια του Μυστηρίου καταλαβαίνω γιατί. Ανάπαυσε την ψυχή του δούλου σου. Τι ειρωνεία… Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία, που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.ΟΣ, την Κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;

Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας δεν θεώρησαν ότι υπήρχε λόγος παρουσίας; Στο πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του τέως Προέδρου του οποίου ο τάφος έχει συληθεί, δεν θεώρησαν ότι έπρεπε να δείξουν στον λαό τους, ότι ομόφωνα το καταδικάζουν;

Και μετά το μνημόσυνο μένουν και πάλι μόνο οι σκέψεις. Η προσπάθεια να καταλάβω το γιατί. Το να νιώσω κάτι άλλο από την οργή που με πλυμμηρίζει. Τα σενάρια μας τρελαίνουν. Είναι για λύτρα; Δεν μας έχουν ζητήσει· και γιατί παραμονή του μνημοσύνου; Είναι ακραία στοιχεία; Για ποιον λόγο; Τι θέλουν να πετύχουν; Τι το κάνουν; Πού το έχουν; Και στα δικά μας σενάρια προστίθενται και τόσα άλλα αισχρά. Τον πήραμε εμείς, το σχεδίασε ο ίδιος… Γελάω, για να μην κλάψω. Για την κατάντια μας. Για την ενότητα μας… Και πίσω από τις σκέψεις και την οργή, ο πόνος. Ο ανθρώπινος πόνος. Πόνος ακατανόητος. Δεν πήραν τον πατέρα μου. Είναι απλά το εναπομείναν δοχείο της ψυχής του. Έχασα κάτι περισσότερο από αυτό που έχασα πέρσι; Την αξιοπρέπεια.

Την αξιοπρέπεια μου ως θυγατέρα που δεν προστάτεψε το σώμα του πατέρα της. Ως Ελληνίδα. Ως Χριστιανή. Ως πολίτης μιας Δημοκρατίας η οποία (όσο και αν εντίμως και φιλότιμα προσπαθεί η Αστυνομία να εξιχνιάσει), αδυνατεί να προστατεύσει τα σύμβολα της οντότητας και τους θεσμούς οι οποίοι την καθιστούν κράτος.

Τι θα γινόταν αναλογίζομαι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα με αυτοσεβασμό εάν είχε συμβεί το αντίστοιχο; Φαντάζομαι μόνο στην Αμερική τι θα γινόταν εάν είχε γίνει παρόμοια ενέργεια. Θα το αντιμετώπιζαν ως ένα ιδιωτικό έγκλημα; Ως ένα μεμονωμένο συμβάν; Θα το ερμήνευαν ως οτιδήποτε άλλο εκτός από τρομοκρατική ενέργεια; Τι άλλο μπορεί να είναι κάτι το οποίο πολτοποιεί τα πιστεύω μας; Κάτι που προσβάλλει και προκαλεί την Θρησκεία και την κουλτούρα μας; Την ασφάλεια και ανασφάλεια μας;
Τι είναι τελικά το αίσθημα που με κυριεύει; Τι έχει γεμίσει το κενό;
Τι έχει μείνει εκτός από ένα βύθισμα στο μαξιλάρι;
Μια λέξη μόνο.
Βιασμός.

Πώς αλλιώς περιγράφεις την εισβολή στην προσωπική σου ζωή, στον δικό σου χώρο; Τον διασυρμό ενός σώματος, έστω και αν η ψυχή είναι άυλη;
Ο βιασμός δεν είναι και ψυχολογικός;

Και ποιον βίασαν τελικά οι βάνδαλοι; Τον Τάσσο; Την οικογένεια του; Τους φίλους και συνεργάτες του; Τους υποστηρικτές του; Το Κράτος μας; Την Ιστορία και τον πολιτισμό μας; Τη Θρησκεία μας;

Βίασαν την αξιοπρέπειά μας….

3 σχόλια:

  1. "...Στρέφω τα μάτια μου προς τον κόσμο και ψάχνω την πολιτική ηγεσία, που εκλιπαρεί για «ενότητα». Βλέπω την ηγεσία του ΔΗΚΟ, της ΕΔΕΚ, του ΕΥΡΩΚΟ, των Οικολόγων, της Νέας Δημοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ, του ΛΑ.ΟΣ, την Κυβέρνηση της Ελλάδας. Οι άλλοι;..."

    ΟΙ ΑΛΛΟΙ;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σάββατο, 26 Δεκεμβρίου 2009
    "Εγώ πήρα την σωρό του Τάσσου Παπαδόπουλου"
    Ώστε λοιπόν, έγινε και αυτό.
    Φτάσαμε στο πιο ξεφτιλισμένο σημείο για μια "ευρωπαϊκή" χώρα, να καλεί η ίδια στελέχη της Εθνικής Φρουράς για ανάκριση, ότι πήραν τα λείψανα του Τάσσου Παπαδόπουλου!
    Η ίδια η πατρίδα, την οποία υπηρετώ εδώ και 15 χρόνια ως υπαξιωματικός, η ίδια η πατρίδα, που με προσέλαβε να την υπηρετήσω, με καλεί τώρα και με ανακρίνει ότι πήρα το σώμα του ανθρώπου που δόξασε τον Ελληνισμό.
    Μπράβο.
    Να πώ τι; Να γράψω, τι; Να κλάψω, γιατί; Να γελάσω, γιατί; Να θυμώσω; Γιατί; Να βρίσω; ποιόν;
    Πείτε μου εσείς.
    Και έφτασε στο σημείο, το κράτος να σέρνει έναν επιλοχία Ε.Φ.
    Από σταθμό σε σταθμό, να του παίρνουν σάλιο για DNA, δακτυλικά αποτυπώματα, λέτε και είναι κανένας στυγνός εγκληματίας του Μπρούκλιν.
    Ποιός είμαι, ο Ντίλινγκερ;
    Και έφτασε στο σημείο το κράτος να στέλνει με ένταλμα ερεύνης πέντε αστυνομικούς στο σπίτι μου για έλεγχο!
    Να βρείτε τι; Τι περιμένετε να βρείτε σε ένα διαμέρισμα 70 τ.μ.; Κανένα Παοφόρο; Κανένα ΑΜΧ30; Τίποτε μπαζούκας, ή τους S300; Τι περιμένατε να βρείτε μέσα στα συρτάρια με τα εσώρουχα της γυναίκας μου; Τι περιμένατε να βρείτε όταν με το ζόρι χωρώ εγώ, η γυναίκα μου και τα βιβλία μου;
    Τι; Πείτε μου, τι;
    Και βγηκαν τα τηλεοπτικά κανάλια και οι "έγκυρες" εφημερίδες με πάρα πολύ ευκολία και βρήκαν τους ενόχους.
    Ανακρίθηκαν Ελλαδίτες ΕΠΥ - Θεωρούνται Χρυσαυγίτες έγραφε η "αλήθεια" (12-12-09). Μπράβο της.
    Ξεκάθαρες κουβέντες μια και φοράω παντελόνια.
    Η Χρυσή Αυγή ήταν κατά του σχεδίου Ανάν και είπε ΟΧΙ. ΌΧΙ είπα και εγώ. Ναι. Υπό αυτήν την έννοια είμαι Χρυσαυγίτης.
    ΟΧΙ, είπε και ο Τάσσος Παπαδόπουλος.
    Είναι και ο μακαρίτης ο Πρόεδρος Χρυσαυγίτης; Πείτε μου γιατί έκανε το κράτος έλεγχο στο τηλεφωνό μου, με ποιούς μίλησα, τι είπα και τι δεν είπα.
    Ε, με ποιούς να μιλάω ρε παιδιά; Με τις Ερυθρές Ταξιαρχίες;
    Θα ήταν πιο έντιμο για το κράτος να μου πει ξεκάθαρα, ότι θα σου κάνουμε έλεγχο και θα σε ανακρίνουμε, γι' αυτό και γι' αυτό, παρά να με κατηγορείτε ότι πήρα τη σορό του Προέδρου Παπαδόπουλου.
    Τα βλέπεις Νικόλα Παπαδόπουλε;
    Εγώ που ήμουν μαζί σου το βράδυ της πρώτης Κυριακής των προεδρικών εκλογών, στα γραφεία του ΔΗΚΟ και βλέπαμε τα αποτελέσματα, με ανακρίνουν, για να πώ τι ξέρω για τη σορό του πατέρα σου. Πόσα θαυμαστικά να βάλω άραγε; Δημοκρατία έχουμε και πιστεύω ό,τι θέλω. Πιστεύω ότι εγώ κρίνω σωστά. Πιστεύω και είμαι, όλα όσα δεν είσαστε εσείς.
    Διαβάστε το πρόγραμμα διακυβέρνησης του κ. Χριστόφια, στη σελίδα 37.
    Είμαι αυτό που εσείς θέλετε να εξαλείψετε. Εάν είναι έγκλημα η αγάπη για την πατρίδα, τότε κάντε λαϊκά δικαστήρια, δικάστε με και σκοτώστε με.
    Κρίμα κυπριακό κράτος, κρίμα. Έπεσα έξω.

    Νικόλαος Θεοδώρου
    Επιλοχίας ΕΠΥ στην Εθνική Φρουρά από το 1995
    Υ.Γ. Προς τη γυναίκα μου:
    Άντρη Σταύρου - Θεοδώρου, σε ερωτώ. Στις επόμενες εκλογές, θα ψηφίσεις πάλι ΑΚΕΛ;
    Elkosmos.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανάμικτα τα αισθήματα από την "επιστολή" του Επολοχία..... το,ό,τι τον ψάξανε καλά-καλά δεν το θεωρώ οπωσδήποτε κακό :ουδείς υπεράνω υποψίας,βέβαια στην δημοκρατική κύπρο ,αν παραβίασαν τα δικαιωματά σου χωρίς αιτιολογία ,είναι υπόλογοι.Αλλά το υστερόγραφο με συγκλόνισε. Να είστε καλά λοιπόν και η Αναστασία να ξαναβρεί τον πατέρα της.Από την Θεσσαλονίκη Α.Λ

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.

- Παρακαλούμε στα σχόλια σας να χρησιμοποιείτε ένα όνομα ή ψευδώνυμο.
- Παρακαλούμε να μη χρησιμοποιείτε κεφαλαία γράμματα στη σύνταξη των σχολίων σας.