Δευτέρα, 21 Δεκεμβρίου 2009

On The Road: Traveling Back in Time


60 Minutes' Magalie Laguerre-Wilkinson Reflects on Meeting The Patriarch
Last May I had the privilege of traveling to Istanbul, Turkey. We were heading there to profile the Ecumenical Patriarch of the Orthodox Church, Bartholomew I. I didn't know very much about him. For one, I always assumed the heart of the Orthodox Church was in Athens, Greece. Finding out it was in Istanbul, Turkey was the beginning of my history lesson.

My knowledge of Greco-Turk relations was also very thin and so learning about the fragile position the Orthodox Church finds itself in, in a country that is 99 percent Muslim was also an eye opener. As with all stories done on "60 Minutes" the first step is research; some stories require more than others and this one involved 17 centuries worth of research! I knew that I was going to see Istanbul; Cappadocia in Eastern Turkey, the Sinai in Egypt and our trip would end in Jerusalem. Overall our story was about the Ecumenical Patriarch of the Orthodox Church and the position of Christianity in the part of the world where it all began.

Seeing Istanbul for the first time is like walking into a giant museum; not only is it a beautiful city, but you somehow get a sense that things happened there a very long time ago. Turkey in general is a beautiful country with lovely people and such a rich culture. So I constantly had to remind myself that our story was about a controversial issue in Turkey which had to do with a minority of people - Turks of Greek ancestry - whose presence had gone from a population of nearly 2 million in the early 1920s to only 4,000 today. The story was ultimately about discrimination and the lack of religious freedom on the part of the Turkish government. Our profile of His All Holiness, Ecumenical Patriarch Bartholomew was to be his first on a major American television network and his candor, calm and determination are qualities to be appreciated considering the risk he took in speaking with us.

A slight man in stature, his presence is that of greatness. My first encounter with him is one that I will never forget. I was filming some shots with my camera crew at the Phanar - the Church's headquarters in Istanbul - when someone from His All Holiness's office came to us stating that The Patriarch wanted to meet us right then and there. Because this meeting was not to happen until that evening, I didn’t feel I was appropriately dressed to meet him right then and there. We are so focused on people's perceptions of first impressions that I feared his first impression of me wouldn't have been so positive. I felt - and was - underdressed to meet such a person of his stature, but of course I couldn't exactly say 'no, I'd rather go back and change and meet him later.' So here I am feeling both nervous and shy, walking through these lovely corridors and through two doors.

I walk in and up from his desk Patriarch Bartholomew walks towards me, with his hand out to shake mine and as soon as I felt him, I simply begin to weep. Rarely have I felt someone exude so much goodness, and he just held my hand for what seemed to be a good, long while in the most reassuring way. I composed myself and was invited to sit down.

Someone brought in a treat called "Mastica" which was a sweet, white paste on a spoon in a glass of cold water. I watched as the others began licking their spoons, so I followed and as the Patriarch was licking his, I couldn't help but think that here we are, so relaxed and this man is fighting a battle of survival, the survival of his church. It was really quite surreal.
CBS) That evening we had dinner with His All Holiness and other members of The Church. He talked of his travels and his education at the Halki School of Theology, his family and his life. He spoke fondly of his parents and his siblings and growing up on his home island of Imvros. A lot of the conversation was also in French, a language he's more comfortable in than English. Bob Simon and I are lucky to speak it and that made The Patriarch feel more at ease.

After that dinner we were to catch a flight to Cappadocia in Eastern Turkey and His All Holiness was very keen to know what our experience would be there upon our return to Istanbul. He told us that seeing the small churches there would make us better understand why the heart of the Orthodox Church is in Turkey and despite what he feels are efforts on the part of Turkish officials to eventually squeeze the church out of Turkey, seeing Cappadocia would, to him, make us better understand why leaving that land is out of the question.

With barely enough time to rest after our arrival in Cappadocia, our adventure began at about 5:00 a.m. in a hot air balloon. It was my first time in one and my curiosity and excitement about what I was about to see completely overshadowed any fear I had of getting in a balloon. The landscape just took my breath away and yet I also felt as though I was on another planet, or on the set of a George Lucas film. Seeing these caves carved into the side of these stone mountains was something unimaginable. I wondered how the people who lived in these caves survived and yet the evidence is there that these places were lived in for what seemed to be a long time.

I was also surprised to see quite a number of pilgrims there, yet another eye opener that not everything only happens in The Holy Land. Hearing that most of the caves with were built in the late 4th to early 5th centuries and seeing these frescoes painted on their walls just simply rendered me speechless.

We headed back to Istanbul and thanks to our trip to Cappadocia we were better prepared for the formal interview with His All Holiness at the Halki School of Theology.

The Halki was shut down by the Turkish government back in 1971 according to a Turkish law that states that due to that country’s secular position, there can be no religious instruction. The Halki's closure is His All Holiness's greatest battle and he’s determined that in his lifetime the school will reopen because he feels that its closure threatens the future of his church. The school is on a lovely property located on an island called Heybeliada, part of the Princes Islands. We took a private boat to the island from Istanbul because I was told that when His All Holiness would take the regular ferry, many times he was ridiculed and even spat on by non-Christians. The school, built in 1844, is inhabited by about three monks who maintain the grounds with a handful of helpers. It is kept in immaculate condition, at the ready, in case the Turkish government gives permission to reopen its doors. Throughout our tour, His All Holiness showed us the empty dormitories, classrooms and library. By the time we sat down with him he summed up the Turkish government’s actions towards him and his church in one word: crucifixion. Aside from the sniffles heard in that room, one could hear a pin drop.

Following our stay in Turkey, Ecumenical Patriarch Bartholomew also sent us the Saint Catherine's Monastery in the Sinai in Egypt. That was yet another trip back in time and yet so 21st century. Seeing Christian monks living side by side with Bedouins, in total harmony was also an eye opening experience. It was an issue of National Geographic coming to life! It was a very peaceful place and the monks were, for the most part distant, but some were also very friendly and excited to see other faces. Seeing the largest collection of icons, protected by these 25 men was just another mind-blowing experience. I couldn’t believe that I was sleeping in a place, at the foot of Mount Moses (its correct name, I’m told - NOT Mt. Sinai), where Moses came down with the tablets of the Ten Commandments.

The end of our trip took us to Jerusalem and I saw the Church of the Holy Sepulchre and the Via Dolorosa… All of those Sundays of my life in (Catholic) Church all came to life during this trip; all the references to gospels and apostles were all now real in front of me and simply put, I felt like one of the luckiest people on Earth. What a privilege it was and I will never forget it.

22 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Οπως έχουμε πολιτικό πρόβλημα κι όχι οικονομικό απλώς, πρόβλημα εκπροσωπησης δηλαδή, έτσι έχουμε και ζήτημα εκκλησιαστικής ηγεσίας. Ετσι μπορούν και μας "παίζουν παιχνίδια" οι παγκόσμιοι παίκτες στο υψηλότερο επίπεδο.

Το ζήτημα της "εξάρτησης" των πολιτικών μας ήταν πάντοτε οξύ, αλλά οι κυβερνώντες άφηναν να εννοηθει πως στο βάθος, κάτω από τα επιφαινόμενα, υπάρχει ανεξάρτητη ελληνική πολιτική βούληση. Οτι, έλεγαν, για λόγους τακτικής, "αυτά είναι τα συμφέροντα του ελληνισμού", "ανήκομεν στη Δύση" κλπ κλπ.

Τώρα όμως που "επτωχεύσαμεν" και η ηγεσία μας κηρύχθηκε παγκοσμίως αναξιόπιστη τα προσχήματα κατέπεσαν. Μας επαναλαμβάνουν δε από τα πλέον αρμόδια κυβερνητικά χείλη, πως "δεν είμαστε έλληνες", ότι δηλαδή σφαιτεριστήκαμε την ιστορία μας και άρα δεν μπορούμε να έχουμε εθνικές διεκδικήσεις επι ποινή "εθνικισμού"

Συμπαθέστατη λοιπόν η μαυρούλα, νά 'ναι καλά κι αυτοί που την έστειλαν ξαφνικά να εκλαϊκεύσει τον πόνο μας στο αμερικάνικο κοινό, πλην δεν είναι δικό μας το παίγνιο τούτο. Αφορά τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, τελεία ! Εμείς χάσαμε το τάϊμινγκ με την Ιστορία.

Συμπαθής κι ο Μπαρτόλομιου, αλλά παρουσιάζει τα ίδια ακριβώς προβλήματα με το γιωργάκη μας, την Αννούλα, την Θάλεια και ΣΙΑ. Ποιός είναι δηλαδή, τι είναι ακριβώς ο ρόλος του, αφού δεν είμαστε Ελληνες. Τοποτηρητής των "ανθρωπίνων δικαιωματων" των ΗΠΑ και της πολυπολιτισμικής ανεξιθρησκείας στην "Σταμπούλ" ;

Κάρφος αμερικάνικος στην Αγκυρά, ή κάρφος τουρκικός στην Ελλάδα ; Κι ο Τζερώνυμο, ο ομότεχνός του εδώ δε λέει κουβεντα. Θα περιμένει κι αυτος το Σι-μπι-ές να τον προβάλει...
Σαν τις Νέες Χώρες με τις μητροπόλεις τους οι παπάδες μας, αναρωτιέσαι που ανήκουν...

Ανώνυμος είπε...

Οποιος έχει συναντήσει τον Πατριάρχη μένει εκστατικός απο την λάμψη και ταυτόχρονα την ταπεινότητα του. Ενας σοφός άνθρωπος, που αναμφίβολα ξεχωρίζει μακράν απο άλλους κληρικούς. Μαζί με τους υπόλοιπους του Πατριαρχείου, αγωνίζονται και πράγματι "σταυρώνονται" για την ορθοδοξία. Η επίσκεψη στην Πόλη, στο Πατριαρχείο, στις αρχαίες ελληνικές πόλεις στα παράλια (Εφεσσος κλπ) και στην Καππαδοκία ειναι "must" για κάθε έλληνα, όχι μονον για την χριστιανική του αναζήτηση αλλα για να πάρει μια μικρή γευση του ελληνικου παρελθόντος στην Μ.Ασία.
Προσωπικά γύρισα πολλά μερη του κόσμου, αλλά η συγκίνηση που ένιωσα στην Τουρκία, γνωρίζοντας τον Βαρθολομαίο και επισκεπτόμενος ελληνικά μνημεία, είναι κάτι που σημάδεψε τη ζωή μου.

JTR

Ανώνυμος είπε...

«Χάσαμε το τάϊμινγκ με την Ιστορία»

Σωστά! Καλοί οι παπάδες ρε παιδιά, δεν λέω, αλλά πολλά χρονοβόροι. We pay them so much money to pray, i.e., to talk, to God. What if they spent, say 4 (four) percent of their time, to listen to His answer(s)?

Και ο συμπαθής Μπαρτόλομιου, αλλά και ο Τζερώνυμο, ο ομότεχνός του εν Ελλάδι, μας δείχνουν με τις πράξεις τους πως ο άνθρωπος είναι πολιτικό ζώον. So, what if His answers are to come through us, now merely «subjects» of the political system of polyarchy in which we all live?

Perhaps we must first become «citizens» again, in a legal, orderly fashion. Έτσι μόνον θα ξαναβρούμε το τάϊμινγκ με την Ιστορία μας. Because there's nothing more practical than democracy AND there's nothing even more practical than a tool to implement democracy!

Και ποιός ξέρει? Μπορεί έτσι μερικοί από μας να αφουγκραστούμε μερικές από τις απαντήσεις Του...

Ανώνυμος είπε...

Το σημαντικωτερο δεν το ανεφερε ουδεις!
Οτι εδωθη πλατφορμα διεθνους εμβελειας στον Πατριαρχη να ανακοινωση διεθνως αυτα που ανεκοινωσε, ΜΕΤΑ απο την επισκεψη του στην συναγωγη της Νεας Υορκης.
Αρα, κατι ηξερε ο Παπας! (για αυτους που ζητησαν την κεφαλην του επι πινακι).

Ανώνυμος είπε...

If it werent for the Jews cbs wouldnt have gone to interview him. the point is to establish good relations with the Jews; thats what Bart tried to do by visiting a synagogue during his stay in ny now that the turkish israeli relations are not as cordial as before.
εκμεταλλευθη τις ψυχρες τουρκοισραηλινες σχεσεις προσεγγιζοντας την υπερδυναμη που λεγεται εβραιαριο

Χιουτεκούτλης

Χριστίνα είπε...

Dear Mdm
I would like to inform you,
that we Greeks (I prefer people from Hellas since the word Greek comes out from the word graikos which I and many others hate and despare) have not lost our timing regarding our history because either you like it or not our civilization created history even if it was centuries ago.

Οχι τίποτα άλλο μπορεί και να διαβάσει κάποιος αγγλομαθείς το κείμενο να μη πει πως δεν καταλαβαίνει τα σχόλια μας .
Αντε τώρα αυτή η κουλτούρα και η καλοπροέραιτη άποψη πάντα με κανει να ανησυχώ ....ειδικά όταν προέρχεται απο την Αμερική

Ανώνυμος είπε...

Βρε Κιουταχη-Πασα, Ελληνικα πες τα μας.
Δεν ξερουμε να διαβασουμε τα αλαμπουρνεζικα που μας γραφεις!

Ανώνυμος είπε...

δέν θά σχολιάσω τό άρθρο καθ'εαυτόν αλλά ένα σχόλιο επί αυτού.Ω άσχετοι καί ημιμαθείς νεοέλληνες...τό όνομα ΓΡΑΙΚΟΣ είναι ΕΛΛΗΝΙΚΌΤΑΤΟ καί πιό αρχαίον τού ΕΛΛΗΝΟΣ.Αλλά πού καιρός γιά διάβασμα...υιοθετούμε τήν πρώτη αρλούμπα πού πετάνε οι άσχετοι,προπαγανδιστές καί διχαστές.Πού θά τό βρείτε; ψάξτε λίγο στόν ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ.Νομίζω πώς κάτι παραπάνω από εσάς καί εμένα γνώριζε ε;
Ξυπνάτε.

Ανώνυμος είπε...

Τι Μανδαμ Χρσιτινα; Τι Μανδαμ;
Σαν τη μαϊμου του Ζαχαρακη μοιαζει.
Και ποια διαλεξανε οι "περιουσιοι" ιδιοκτητες του τσοντοκαναλου να παρη συνεντευξη απο τον Πατριαρχη;
Το παρεδεχθη και μονη της. Οτι δεν σκαμπαζει απο Ελληνικη Ιστορια και Πολιτισμο.
Αποδειξις; Αποκαλει την Κωνσταντινουπολη, Ισταμπουλ.
Και απρεπεια και ασεβεια απο την μαϊμου.

Ανώνυμος είπε...

Βρε που ειναι η "Galia", που ειναι η "Galia", να πει κι αυτη.

Ανώνυμος είπε...

"...υιοθετούμε τήν πρώτη αρλούμπα πού πετάνε οι άσχετοι, προπαγανδιστές καί διχαστές..."

Όπα! Πανε οι φιλίες, οι αβρότητες και οι φιλοφρονήσεις!
Καλά το έλεγα 'γω ότι λυκοφιλίες συνάπτονται και από θήλεα.

Ανώνυμος είπε...

Gia opoion gpafei upotimitika sxolia gia ton PARTIARXI MAS an exei tyin stixeiodi aksioperpia na grapsei me to onoma tou (an kai mallon ksexno oti ta fasitika gourounia p.x Rosemberg itan neopaganistes)diaforetika to mono pou deixneui einai oti tou lepei i aksiprepia kai oti einai "axthos arouris"AIDOS ARGEIOI
Christos Voulgaris apo Londino

Ανώνυμος είπε...

ΜΠΡΑΒΟ ΒΟΥΛΓΑΡΗ!

Ανώνυμος είπε...

Christos Voulgaris apo Londino

Ζήτωωωωωωωωωωωωωω!

ΧΡιστίνα είπε...

Καλημέρα σε όλους και ας ξεκινήσω με τόν ανώνυμο 22 Δεκεμβρίου 2009 4:19 μ.μ που δεν γνωρίζει αλαμπουρνέζικα θα το μεταφράσω και θα το γράψω σαν σχόλιο για να το διαβάσεις.

Οσο αφορά τον 22 Δεκεμβρίου 2009 5:05 μ.μ.δέχομαι τον σχολιασμό σου και γενικότερα την ευγενική σου προσφορά να πεις ότι είμαι ημιμαθής και δεν έχω χρόνο να διαβάσω και πολύ σωστά το έθεσες διότι όντως δεν έχω πολύ χρόνο γι αυτό φροντίζω και μαθαίνω απο αυτό το ιστολόγιο πολλά πράγματα είτε στο επίπεδο των αναρτήσεων είτε των σχολιασμών.Οπως λοιπών έχω πει και κάποια άλλη φορά ένα απο αυ΄τα που έχω μάθει είναι ότι όλοι όσοι σχολιάζουν είτε θετικά είτε αρνητικά και έχουν και κάποια γνώση στα θέματα το κάνουν επώνυμα ώστε οι πηγές που χρησιμοποιούν να έχουν και κάποια ουσία.
Πέραν τούτου θα φροντίσω να μάθω ώστε να μπορώ να απάντώ στην ανώνυμη ευγένια σου εξίσου ευγενικά.


Αγαπητέ ανώνυμε 22 Δεκεμβρίου 2009 7:15 μ.μ.το οι φιλίες προυποθέτουν να γνωρίζεις τον άλλον ή σε άλλη περίπτωση να ξέρεις κάτι για τον άλλον ουτως ώστε να επιλέξεις αν θέλεις να τον έχεις γνωστό γιατί η λέξη φιλιά είναι βαριά λέξη και δεν μπορεί να λέγεται ελαφρά τη καρδία. Οσο για τις αβρότητες που λες ο καλύτερος τρόπος είναι να σφάζεις με το βαμβάκι είναι αργός και απολαυστικό σε αντίθεση με το μαχαίρι που είναι γρήγορος μεν τίμιος δε και δεν συνάδει με την πλειοψηφία των ανθρώπων της εποχής που ζούμε.

Χριστίνα Σιδηροπούλου κάτοικος Αθηνών ετών 41,5 ημιμαθής αλλά κοινωνικά πολυμαθής και μη γραμματιζούμενη

Χριστίνα είπε...

Toν προηγούμενο Μάιο είχα το προνόμιο να ταξιδέψω στην Κωνσταντινούπολη. Διευθύναμε εκεί τον σχεδιασμό του προφίλ του Οικουμενικού Πατριάρχη της Ορθόδοξης εκκλησίας, Βαρθολομαίου Ι.για τον οποίο δεν ήξερα πολλά.. Σαν αρχή πάντα υπέθετα ότι η κρδιά της Οροθόδοξης Εκκλησίας ήταν η Αθήνα . Το να ανακαλύψω ότι ήταν η Κωνσταντινούπολη ήταν σαν να ξεκινώ απ’ αρχής μάθημα ιστορίας .


Η γνώσεις μου για τις Ελληνο-Τουρκικές σχέσεις ήταν εξίσου λιγοστές με αποτέλεσμα όταν έμαθα για την εύθραυστη θέση στην οποία βρίσκεται η Ορθόδοξη Εκκλησία σε μια χωρα όπου το 99% των πολιτών είναι Μουσουλμάνοι ήταν επίσης εκπληκτικό . Οπως με όλες της ιστορίες που γίνονται στα ‘ ’60 λεπτά’’ το πρώτο βήμα είναι η έρευνα , κάποιες ιστορίες χρειάζονται περισσότερη έρευνα απο άλλες και αυτή αφορούσε 17 αιώνες αξία έρευνας! Ηξερα ότι θα επισκεπτόμουν την Κωνσταντινούπολη , Καπαδοκία στην Ανατολική Τουρκία, το Σινά στην Αίγυπτο, και το ταξίδι μας θα τελείωνε στα Ιεροσόλυμα. Γενικά όμως η ιστορία μας αφορούσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας και της θέσης του Χριστιανισμού στο μέρος του κόσμου απο όπου ξεκίνησε.

Χριστίνα είπε...

Επισκεπτόμενη την Κωνσταντινούπολη για πρώτη φορά είναι σαν να περπατάς σε ένα τεράστιο μουσείο ,δεν είναι μόνο μια όμορφη πόλη, αλλά με κάποιο τρόπο έχεις την αίσθηση ότι πολλά γεγονότα διαδραματίστηκαν εμείς πολύ καιρό πριν. Η Τουρκία γενικός είναι μια όμορφη χώρα με αξιαγάπητους ανθρώπους και πολύ πλούσια κουλτούρα. Ετσι έπρεπε συνέχεια να υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η ιστορία μας θα ασχολιόταν με ένα αμφισβητούμενο θέμα στην Τουρκία που αφορούσε μια μειονότητα ανθρώπων –Τούρκοι Ελληνικής καταγωγής- που στην παρούσα φάση ο πλυθησμός τους ο οποίος ήταν περίπου 2 εκατομμύρια στις αρχές του 1920 σήμερα είναι 4,000. Η ιστορία ήταν αποκλειστικά για την διάκριση και την έλλειψη θρησκευτικής ελευθερίας από την μεριά της Τουρκικής κυβέρνησης. Το προφίλ που κάναμε για την Αγιότητα του , Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου ,ήταν να είναι ο πρώτος σε ένα σημαντικό αμερικάνικό τηλεοτπικό δίκτυο και η ειλικρίνια του η ηρεμία του και ο determination είναι αρετές που εκτιμώνται εάν υπολογίσουμε το ρίσκο το οποίο πήρε επιλέγοντας να μιλήσει μαζί μας







Ενα άτομο μέτριου αναστήματος με παρουσία τεράστιου μεγαλείου. Η πρώτη μου επαφή μαζί του είναι κάτι το οποίο δεν θα ξεχάσω ποτέ. Επερνα κάποια πλάνα με το συνεργείο μου στο Φανάρι – τα κεντρκά της εκκλησίας στην Κωνσταντινουπολη – ότνα κάποιος από το γραφείο της Αγιότητας οτυ ήρθε σε μάς λέγοντάς μας ότι ο Πατριάρχης ήθελεα να μας συναντήση εκείνη την στιγμή σε εκείνο το σημείο.
Επειδή αυτή η συνάντηση δεν είχε προγραμματιστεί μέχρι το βράδυ , δεν ένιωθα ότι ήμουν ανάλογα ντυμένη για να τον συναντήσω εκείνη ακριβώς τι στιγμή σε εκείνο το μέρος. Είμαστε τόσο επικέντρωμένοι στην αντίληψη των ανθρώπων για τις πρώτες εντυπώσεις ώστε φοβόμουν ότι η πρώτη του εντύπωση για μένα δεν θα ήταν θετική. Ενιωθα και ήμουν όχι κατάλληλα ντυμένη για να συναντήσω έναν άνθρωπο τέτοιου διαμετρήματος , αλλά όπως ήταν δεδομένο δεν μπορούσα να πω όχι, προτιμώ να γυρίσω πίσω να αλλάξω και να τον συναντήσω αργότερα’’. Ετσι στέκομαι εδώ νιώθοντα παράλληλα νευρική και ντροπαλή , περπατώντας διαμέσου αυτών των υπέροχων διαδρόμων και μέσω δύο πορτών.

Μπήκα στο γραφείο του Πατριάρχει Βαρθολομάιου και εκείνος προχώρησε προς εμένα με το χέρι του προτεταμένο να με πιάσει το δικό μουκαι μόλις τον ένιωσα απλά ξεκίνησα να κλαίω. Σπάνια ένιως κάποιον να εμπνέει τόση καλοσύνη και απλά μου κράτησε το χέρι γιατί φαινόταν να είναι καλό και παράλληλα με αυτό το τρόπο με καθησύχαζε. Ανασύνταξα τις δυνάμεις μου και κλήθηκα να καθήσω.

ΧΡιστίνα είπε...

Κάποιος έφερε ένα κέρασμα που το ονόμαζνα ‘ ‘ Μαστίχα’’ που ήταν χλυκό , άσπρη πάστα πάνω σε κουτάλι το οποίο ήταν μέσα σε ένα ποτήρι παγωμένο νερο. Εβλεπα καθώς οι άλλοι ξεκίνησαν να γλείφουν το κουτάλι τους και έτσι του ακολούθησα και καθώς ο Πατριάρχης έκανε το ίδιο με το δικό του δεν μπορούσα να κρατηθώ και σκέφτηκα ότι να εδώ είμαστε τόσο χαλαροί και αυτός ο άνθρωπος δίνει μια μάχη επιβίωσης , την επιβίωση της εκκλησίας του.Ηταν πραγματικά πολύ υπερφυσικό.

CBS) Εκείνο το βραδυ μας παρατέθηκε δείπνο με την Αγιότητα του και μέλοι της Εκκλησίας. Μίλησε για τα ταξίδια του και τις γνώσεις του στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης , την οικογένειά του και την ζωή του. Μίλησε στοργικά για τους γονείς του και τα αδέλφια του και το μεγάλωμά του στο πάτριο έδαφος στο νησί της Ιμβρου. Μεγάλο μέρος της συζήτησης έγινε στα γαλλικά , μια γλώσσα που του είναι πιο άνετη από τα αγγλικά .Ο Bob Simon και εγώ είμαστε τυχεροί που την γνωρίζαμε και έτσι διευκολύναμε τον Πατριάρχη να νιώσει πιο άνετα.

Μετά το δείπνο έπρεπε να προλάβουμε μια πτήση για την Καπαδοκία στην Ανατολική Τουρκία και η Αγιότητά του ήταν πολύ περίεργη στο να μάθει ποια θα ήταν η εμπειρία μας μετά την επιστροφή μας στην Κωνσταντινούπολη
Μας είπε ότι το να επισκεφτούμε τις μικρές εκκλησίες εκεί θα μάς έδινε την δυνατότητα να καταλάβουμε καλύτερα την καρδιά της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Τουρκία και παρά το τι νιώθει ότι όλα αυτά ειναι πιέσεις από την μεριά των Τούρκων αξιωματούχαν ώστε τελικά να συμπιέσουν την εκκλησία εκτός Τουρκίας, βλέποντας την Καππαδοκία κατ αυτόν θα μα έδινε μια καλύτερη δυνατότητα να κατανοήσουμε γιατί είναι εκτός όποιαδήποτε συζήτησης να αφήσουμε εκείνη την περιοχή.

ΜΕ σχεδόν ελάχιστο χρόνο για να ξεκουραστούμε μετά την άφιξή μας στην Καππαδοκία , η περιπέτειά μας ξεκίνησε στις 5 τα ξημερώματα σε ένα αερόστατο. Το τοπίο μου κοψε την ανάσα και όμως ένιωθα ένιωτα ότι ήμουν σε έναν άλλο πλανήτη η λάμβανα μέρος σε ταινία του George Lucas. .Βλέποντας αυτές τις σπηλιές στην μεριά αυτών των βραχωδών βουνών ήταν αφάνταστο. Ανατωτιέμαι πως οι άνθρωποι που ζούσαν σε αυτές τις σπηλιές επέζησαν και παρόλα αυτά τα στοιχεία αποδεικνύουν όχι μόνο ότι έζησαν αλλά για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Εμεινα έκπληκτη όταν είδα τόσους προσκυνητές εκείς , ακόμα μια απόδειξη ότι δεν γίνονται όλα στην Αγια Γη .Ακούγοντας ότι οι περισσότερες από τις σπηλιές που ήταν εκεί χτίστηκαν τέλη 4ου αρχές 5ου αιώνα και βλέποντας αυτές τις νωπογραφίες που χρωματίστηκαν στους τοίχους με άπλά με άφησαν άφωνη.

Γυρίσαμε πίσω στην Κωνστνατινούπολη και εξαιτίας τους ταξιδιού μας στην Καππαδοκία είμασταν καλύτερα προετοιμασμένοι για την επίσημη συνέντευξη με την Αγιότητά του στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης.

Η Χάλκη έκλεισε από την Τουρκική κυβέρνηση το 1971 σύμφωνα με έναν Τούρκικο νόμο που λέει ότι εξαιτίας της κοσμικής θέσης εκείνης της χω΄ρας , δεν μπορεί να υπάρξει καμία θρησκευτική οδηγία. Το κλείσιμο της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης κατα την Αγιότητά του είναι μια μεγάλη μάχι και είναι αποφασισμένος ότι όσο είναι εν ζωή η Σχολή τηα ξαναλειτουργήσει γιατί πιστεύει ότι το κλείσιμό της απειλή το μέλλον της εκκλησίας. Η Σχολή είναι σε μια υπέροχη περιοχή σε ένα νησί το οποίο ονομάζεται Ηβελιάδα μέρος από τα Πριγκηπονήσια.Πήραμε ένα ιδιωτικό καραβάκι για το νησί από την Κωνσταντινούπολη γιατί ενημερώθηκα πως όταν η Αγιότητα του θα έπερνα το κανονική καράβι πολλές φορές γινόταν περίγελος και μαλιστα γινόταν καυγάς από μη Χριστιανούς .Η Σχολή χτίστηκε το 1844 κατοικείται από 3 μοναχούς που παραμένουν με κάποιους βοηθούς.

Η σχολή παρέμεινε σε καλή κατάσταση έτοιμη να επαναλειτουργήσει σε περίπτωση που η Τουρκική κυβέρνηση δώσει την άδεια. Σε όλη μας την περιήγηση η Αγιοτητά τους μας έδειξε τα άδεια δωμάτια , τάξεις και βιβλιοθήκη. Την ώρα που καθίσαμε να μιλήσουμε άθροισε τις πράξεις της Τουρκικής κυβέρνησης σε σχέση με αυτόν και την εκκλησία του και με μία λέξη είπε στάυρωση. .Εκτός από τα θροϊσματα που ακουγόντουσαν στο δωμάτιο κάποιος μπορούσε να ακούση και την πτώση μιας καρφίτσας.

Χριστίνα είπε...

Σε συνέχεια της παραμονής μας στην Τουρκία ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος μας έστειλε να επισκεφτούμε το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά της Αιγύπτου. Αυτό ήταν ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο και παρόλα αυτά τόσο κοντά στον 21ο αιώνα. Βλέποντας Χριστιανούς μοναχούς να ζουν δίπλα δίπλα με Βεδουϊνους σε ΄πλήρη αρμονία ήταν εκπληκτικό. Ηταν θέμα του National Geographic σε πραγματικότητα. Ηταν ένα πολύ ειρηνικό μέρος και οι μοναχοί εκέι ήταν απόμακρη αλλά πολλοί ήταν φιλικοί και ενθουσιασμένοι που έβλεπαν άλλα πρόσωπα. Βλέποντας την μεγαλύτερη συλλογή εικόνων να φυλάσσοντια από τους 25 άντρες ήταν απίστευτο.Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι κοιμόμουν σε ένα μέρος στα πόδια του Ορους Μωισής (το σωστό όνομα όπως μου είπαν και όχι όρος Σινά) όπου ο Μωϊσης κατέβηκε με τις δέκα εντολές. .

Το τέλος αυτού του ταξιδιού μας έστειλε στα Ιεροσόλυμα και είδα την εκκλησία Αγία Πουλχερίας και Via Dolorosa ..Ολες αυτές τις Κυριακές της ζωής μου σε Καθολική εκκλησία ήρθαν μπροστά μου σε αυτό το ταξίδι όλες οι αναφορές σε ύμνους και αποστόλους ήταν όλα αληθινά εδώ μπροστά μου απλά ένιωσα ένας απο τους πιο τυχερούς ανθρώπους στην γη. Σε πόσο προνομιακή θέση ήμουν και δεν θα το ξεχάσω ποτέ.

Ελπίζω να σε κάλυψε ανώνυμε η μετάφραση και συγνώμη για την καθυστέρηση

Ανώνυμος είπε...

Χριστινα σε ευχαριστουμε απο βαθους καρδιας.

Και πουσαι μην τα παιρνεις ολα τοις μετρητοις. Βαλε και λιγο "χιουμορ" μεσα γιατι με τους "ανεπιδεκτους μαθησεως" που 'χουμε μπλεξει χρειαζεται κοπος και χρονος να εκπαιδευτουν.
Οπως βλεπεις εγω παντα γραφω με το δικο μου ατονικο συστημα γιατι τους τονους και τις περισπωμενες τις δινω και τις "τρωνε αυτοι" με αποτελεσμα οταν παραφανε αρχιζουν και αφριζουν απο "τον στομα" που λεγε και ο μακαριτης κ. Ζουζανεας (καθηγητης μου μαθηματικων στο Λυκειο).

Και μην μας παρει χαμπαρι,
ο Christos Voulgaris apo Londino

Χριστίνα είπε...

Αγαπητέ ανώνυμε 3:48 να μη μ'ευχαριστείς καθόλου δεν υπάρχει κανένας λόγος το κάνω με ευχαρίστηση.
Εχω πολύ χιούμορ για όσους με ξέρουν με τα αστεία θέματα, όμως ειλικρινά σιχαίνομαι όσο τίποτ άλλο την εξυπνάδα (χωρίς να εννοώ εσένα) η οποία εκφράζεται με έμμεσες ειρωνίες.Θεωρώ πολύ φτηνό χιούμορ αλλά το δέχομαι και το αντιμετωπίζω ανάλογα..
Το ιστολόγιο αυτό δεν το ήξερα το έμαθα τυχαία και απλά μου άρεσαν και τα θέματα αλλά περισσότερο απο όλα να βλέπω Ελληνες να ασχολούνται με κάτι παραπάνω απο τόν μικρόκοσμο που ζούνε καθώς επίσης και να μαθαίνω για την ποικιλία των χαρακτήρων που εμφανίζονται μέσα από την ανωνυμία.
Σε όποιο βαθμό μπορώ και έχω την δυνατότητα για όσους δεν ξέρουν αγγλικά θα μεταφράζω .

Ανώνυμος είπε...

Χριστινα,
Σου ευχομαι
Καλα ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, καλη ΧΡΟΝΙΑ με υγεια, ειρηνη και ασφαλεια) και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΙΟΡΤΗ ΣΟΥ.