.jpg)
O Μίμης Ανδρουλάκης, σε συνέντευξή του στην “Realnews”, διευκρινίζει πως «το ΠΑΣΟΚ δεν υποσχέθηκε παράλογες παροχές. Ωστόσο, ορισμένα στελέχη του -κυρίως για λόγους εκλογικής αυτοπροώθησης- τροφοδοτούσαν με διαρροές τον Τύπο εξωπραγματικές προσδοκίες. Αυτά δημιούργησαν μετεκλογικά κάποιο πρόβλημα εμπιστοσύνης στην κοινωνική μας βάση».Για τα έκτακτα μέτρα και το καθεστώς επιτήρησης από τις Βρυξέλες, σχολιάζει πως «αν είσαι υπερχρεωμένος στο κόκκινο, χάνεις την εθνική σου αξιοπρέπεια έναντι των δανειστών σου. Εκεί που φτάσαμε εμείς, ακόμα και ο Αλμούνια αποτελεί μία ύστατη άμυνα μας για να μη μας «κυβερνήσει» ο κερδοσκοπικός στρόβιλος των αγορών». Επίσης, τονίζει πως «αν υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης χρειαζόταν αντίστοιχη κυβέρνηση έκτακτης εθνικής ανάγκης στη σύνθεση της.
Είμαι κατά των συχνών ανασχηματισμών, αλλά τίποτε δεν αποκλείει η κυβέρνηση υπό την πίεση των αναγκών να αυτομετεξελιχθεί σε κυβέρνηση έκτακτης εθνικής ανάγκης και ενδεχομένως να δοθούν και υπουργικά χαρτοφυλάκια σε πρόσωπα ευρύτερης εμπιστοσύνης». Τέλος, εφιστά την προσοχή στο Γιώργο Παπανδρέου, λέγοντας πως «κάθε ηγέτης ακόμα και ο πιο υποψιασμένος πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση, ώστε στο «περιβάλλον» του να μην υπάρχει ανταγωνισμός για το αφτί του προέδρου και για τη νομή της εξουσίας».
Αποσπάσματα συνέντευξης του Μίμη Ανδρουλάκη στον Βασίλη Σκουρή για την “Realnews”
-Εξήντα ημέρες μετά τις εκλογές, υπάρχει κάτι στη λειτουργία της κυβέρνησης που σας έχει εκπλήξει και είναι έξω από τα όρια των προβλέψεων του «Ε, Πρόεδρε!»;
"Οχι. Προς το παρόν, τα πάντα -ακόμη και οι λεγόμενες αρρυθμίες- υπάρχουν σαν ενδεχόμενα. Το «Ε, Πρόεδρε!» καλύπτει σεναριακά το 80% των πιθανών συμβάντων και μας προετοιμάζει διανοητικά και πολιτικά να κεφαλαιοποιήσουμε το 20% του ενδεχόμενου απρόβλεπτου ή της άγριας αβεβαιότητας."
- Η οικονομία; Κάποιοι λένε ότι η κυβέρνηση ίσως έχασε το μομέντουμ.
"Χάθηκε μάλλον ακόμα μια αυταπάτη στο πολιτικό σύστημα για τον Γάμο της Κανά. Μετά τη νεοφιλελεύθερη αυταπάτη ότι μπορείς απεριόριστα από ένα ευρώ να βγάλεις δάνεια 60 και 100 ευρώ χάνεται και μία αφελής νεοκεϋνσιανή αυταπάτη ότι το κράτος μπορεί απεριόριστα να δανείζεται και το κάθε ευρώ που δαπανά να γίνεται 2, 3 και 5 ευρώ. Όμως ο θετικός πολλαπλασιαστής μπορεί να γίνει αρνητικός αν περάσεις ένα κρίσιμο κατώφλι. Αν το πρόσθετο ευρώ που ξοδεύεις αυξάνει επικίνδυνα το ασφάλιστρο κινδύνου στον δανεισμό σου, αν τροφοδοτεί τις εισαγωγές αν το αφαιρείς από τον δανεισμό των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών (όπως συμβαίνει), αν πηγαίνει σε αντιπαραγωγικές δαπάνες του Δημοσίου αρνητικής απόδοσης αν αυξάνει τη δυσπιστία των αγορών για τη δυνατότητα σου να ξεπληρώσεις τα χρέη σου, τότε περνάς στη ζώνη υψηλού κινδύνου, όπως εμείς. Ολα αυτά ήταν απολύτως προβλέψιμα εδώ και έναν χρόνο για όσους δεν στρουθοκαμηλίζουν."
-Τελικά, μας κυβερνούν ο Τρισέ και ο Αλμουνια;
"Αν είσαι υπερχρεωμένος στο κόκκινο, χάνεις την εθνική σου αξιοπρέπεια έναντι των δανειστών σου. Ακόμη κι ο Ομπάμα έχασε τη φωνή του απέναντι στους Κινέζους δανειστές της Αμερικής. Εκεί που φτάσαμε εμείς, ακόμα και ο Αλμουνια αποτελεί μία ύστατη άμυνα μας για να μη μας «κυβερνήσει» ο κερδοσκοπικός στρόβιλος των αγορών."
-Μήπως πρέπει να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι δεν μπορεί να τηρηθούν όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις;
"Το ΠΑΣΟΚ δεν υποσχέθηκε παράλογες παροχές. Ωστόσο, ορισμένα στελέχη του -κυρίως για λόγους εκλογικής αυτοπροώθησης- τροφοδοτούσαν με διαρροές τον Τύπο εξωπραγματικές προσδοκίες (στη συγκεκριμένη κατάσταση για διώξιμο των Κινέζων, για άμεση επαναγορά από το κράτος της Ολυμπιακής του ΟΤΕ, της Εθνικής για νέους οργανισμούς ανασυγκρότησης για κρατικές υπερτράπεζες που θα επέβαλαν διοικητικά τα επιτόκια και πολλά άλλα), ενώ δεν υπήρχε ούτε σάλιο και έπρεπε να δανειστούμε ακόμα και για τις συντάξεις. Αυτά δημιούργησαν μετεκλογικά κάποιο πρόβλημα εμπιστοσύνης στην κοινωνική μας βάση."
-Προεκλογικά είχες ταχθεί υπέρ μιας νέας κυβέρνησης έκτακτης ανάγκης. Σήμερα υπάρχει τέτοιο ενδεχόμενο;
"Αν υπάρχει κατάσταση έκτακτης ανάγκης χρειαζόταν αντίστοιχη κυβέρνηση έκτακτης εθνικής ανάγκης στη σύνθεση της, τις κοινωνικές και πολιτικές της βάσεις, την αίσθηση του επείγοντος τις προτεραιότητες της, τα αντανακλαστικά της τον ριζοσπαστισμό της. Ασφαλώς με ραχοκοκαλιά τη σίγουρη πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ. Αυτό ήταν το νέο 1909 για τη σωτηρία της χώρας με ριζικές αλλαγές ενώπιον του επερχόμενου κινδύνου μιας ημιπτώχευσης."
-Μήπως πρέπει σ' αυτή την κατεύθυνση να κάνει ο κ. Παπανδρέου ανασχηματισμό;
"Είμαι κατά των συχνών ανασχηματισμών, αλλά τίποτε δεν αποκλείει η κυβέρνηση υπό την πίεση των αναγκών να αυτομετεξελιχθεί σε κυβέρνηση έκτακτης εθνικής ανάγκης και ενδεχομένως να δοθούν και υπουργικά χαρτοφυλάκια σε πρόσωπα ευρύτερης εμπιστοσύνης πάνω σε μια ελάχιστη ή και μονοθεματική ατζέντα συνεργασίας"
-Τις επιλογές μέσω βιογραφικών πώς τις κρίνεις;
"Στην πολιτική υπάρχει, όπως αναλύω στο βιβλίο μου, ο Νόμος των Ακούσιων Συνεπειών. Σπέρνεις σιτάρι, φυτρώνει κριθάρι. Αυτό συμβαίνει και με την ανοιχτή διαδικασία επιλογής προσώπων στις θέσεις ευθύνης. Είναι ωραία ιδέα, αλλά, εν μέσω έκτακτης κατάστασης στην οικονομία, δεν καθυστερείς 50 μέρες να βάλεις γραμματέα στον φορολογικό και τελωνειακό μηχανισμό."
-Η εκλογή του κ. Σαμαρά τι σηματοδοτεί;
"Οταν μια παράταξη αισθάνεται ότι απειλείται, διαμορφώνεται μια ισχυρή ανάγκη για ταυτότητα. Να επαναπροσδιορίσει δηλαδή το «από πού ερχόμαστε, ποιοι είμαστε, τι θέλουμε». Η εκλογική στόχευση έπεται. Ας μην προεξοφλούμε ποιον άξονα ανασυγκρότησης θα επιλέξει η νέα ηγεσία της συντηρητικής παράταξης."
-Μπορεί ο Παμπούκης να είναι ο «Λιβάνης του Γιώργου»;
"Ο Λιβάνης δεν ήταν υπουργός. Πρέπει στην πράξη να γίνει λειτουργική αυτή η χωροθέτηση. Πάντως ο πρωθυπουργικός θεσμός πρέπει να ενισχυθεί με μια μικρή ευέλικτη μονάδα στρατηγικού σχεδιασμού και μια μονάδα ελέγχου αποτελεσμάτων των υπουργείων πάνω στις καθορισμένες προτεραιότητες και στους μετρήσιμους στόχους. Ο αντιπρόεδρος θα μπορούσε να αναλάβει αυτόν τον δύσκολο ρόλο."
-Πιστεύεις ότι ο Γιώργος κινδυνεύει από «αυλή»;
"Κάθε ηγέτης ακόμα και ο πιο υποψιασμένος σ' αυτό το ζήτημα, όπως ο Γιώργος, πρέπει να είναι σε επαγρύπνηση, ώστε στο «περιβάλλον» του να μην υπάρχει ανταγωνισμός για το αφτί του προέδρου και για τη νομή της εξουσίας."
newstime
4 σχόλια:
Και εδώ μπαίνει το εύλογο ερώτημα. Ο Ανδρουλάκης είναι το ΠΑΣΟΚ ή η Κατσέλη; Ο Ανδρουλάκης είναι το ΠΑΣΟΚ ή ο Παπανδρέου; Αυτοί υποσχέθηκαν συγκεκριμένα πράγματα με πλήρη γνώση της αδυναμίας τους να πάρουν μέτρα. Ο Παπανδρέου επανέλαβε πολλές φορές την φράση «λεφτά υπάρχουν». Αλλά δεν είπε που. Φυσικά και υπάρχουν αν π.χ. κάποιος το αφορολόγητο όριο από 12000 ευρώ το πάει στα 6000 ευρώ και φορολογήσει το υπόλοιπο με 30%. Αλλά με ποια λογική ο φορολογούμενος που παίρνει 850 ευρώ θα κληθεί να χρηματοδοτήσει ένα κράτος που μόνο οι οφειλές του εφάπαξ των δημοσίων υπαλλήλων έχει να καταβληθεί εδώ και δύο χρόνια. Ενώ αυτό το εφάπαξ είναι της τάξεως κάποιον χιλιάδων ευρώ και είναι το σύνολο της εργασίας ενός υπαλλήλου των 850 για έξι ή εφτά συνεχόμενα χρόνια! Αυτοί που παίρνουν 850 ευρώ σε ένα τέτοιο υποθετικό παράδειγμα θα καλούνταν να πληρώσουν 1800 ευρώ στο τέλος του χρόνου ή αλλιώς να δουλεύουν για τρεις ολόκληρους μήνες κατ‘ έτος «υπέρ πίστεως και πατρίδος». Δηλαδή καταναγκαστικά έργα υπέρ των χρεών του δημοσίου απ’ τα οποία δεν επωφελούνται παρά μίας διαλυμένης παιδείας και ενός συστήματος υγείας βασιλείου της διαφθοράς για να μην μιλήσουμε για τα θέματα ασφαλείας. Δανείζεται το δημόσιο και όλοι μας πολύ λογικά χρωστάμε μέσω του δημοσίου. Όλοι μας όμως δεν απολαμβάνουμε ούτε τις ίδιες κοινωνικές παροχές του δημοσίου ούτε και τους μισθούς του δημοσίου. Πώς σκέφτεται το ΠΑΣΟΚ να συνεχίσει αυτή την κατάσταση, με κατάρες εναντίων του Αλμούνια και του Τρισέ; Όχι κύριε Ανδρουλάκη μετά την πολύ πρόσφατη καταστροφική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις τύπου συνκυβέρνησης. Γνωρίζουμε όλοι ότι υπάρχουν αποφάσεις που πρέπει να παρθούν και οι οποίες θα ματώσουν ευρύτατα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Αλλά αυτός που κατέστρεψε επί μια σειρά ετών την όποια παραγωγή και που εξέθρεψε και εκμεταλλεύτηκε εκλογικά αυτό το καρκίνωμα οφείλει και να πάρει μέτρα αλλιώς ας διαλυθεί στα εξ ων συνετέθη για να αφήσει χώρο για νέες κοινωνικές δυνάμεις.-
Ελευθέριος Β.
Ο Ανδρουλάκης είναι ένας από αυτούς που έχει το μυαλό να καταλάβει "που ακριβώς βρισκόμαστε" και "προς τα που θα μπορούσαμε να πάμε για ΙΣΩΣ καλύτερα αποτελέσματα".
Οι άλλοι δυο είναι ο Σ. Μάνος και ο Α. Παπαδόπουλος. Αν αυτοί οι τρείς καθήσουν στο ίδιο τραπέζι θα είχαμε έναν εποικοδομητικό διάλογο.
Τώρα μην νομίζετε ότι έχουν λύση. 30 χράνια κρατικ-οισμου, καταστροφής των παραγωγικών μηχανισμών, συστηματική εκτροφή όχλου (έτσι ονομάζονται οι πληθυσμοί που ζουν από σισίτια), δανεισμού και πορείας προς τον λαό δεν έχουν λύση παρά μόνο μια.
Μια λύση που μέσα απο μερικες επωδυνες δεκατίες θα ξαναβγάλει ελευθερους ανθρωπους που θα ζουν τους εαυτους τους και θα φροντιζουν και για κάποιο κράτος. Και όχι το αντίστροφο.
Για την λύση αυτή θα φροντίσει πλέον ο πιό θεσμοθετημένος φορέας στα των ανθρωπων σε όλη την αθρωπινη ιστορία, και βεβαια κατάπτυστος στην ελλάδα.
Η αγορα.
Αν ο Ανδρουλάκης είχε καταλάβει τι γίνεται θα έλεγε να φορολογηθούν τα δις ευρώ των λαθρομεταναστών που φεύγουν σαν εμβάσματα εκτός Ελλάδος και διαλύουν την οικονομία μας.
Εκατομμύρια δαπανούνται απο τις τσέπες μας για την περίθαλψη τους.
Εκατομμύρια για την περισυλλογή τους απο το Αιγαίο.
Εκατομμύρια για τη σίτιση τους στα κέντρα.
Εκατομμύρια για τις ΜΚΟ.
Και αν γίνουν δημόσια έργα στην Ελλάδα, στους Έλληνες δεν μένει τίποτα. Θα τα φάνε λίγοι εργολάβοι οι οποίοι ίσως να είναι Ευρωπαίοι, μαζί με Αλβανούς-Πακιστανούς κτλ εργάτες. Και όλα αυτά τα χρήματα θα καταλήξουν εκτός Ελλάδας με τη μορφή εμβασμάτων σε αυτές τις χώρες.
Η κατάσταση της οικονομίας μας δεν έχει καμία σχέση με τη διεθνή κρίση. Δεν είχαμε βιομηχανίες, τα ακίνητα δεν έχασαν την αξία τους και οι τράπεζες είχαν κέρδη. Το πρόβλημα μας είναι η κακοδιαχείριση των προηγουμένων ετών.
Τη χαριστική βολή την έδωσαν οι λαθρομετανάστες. Αυτοί είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στην οικονομία.
Αυτούς πληρώνουμε τώρα. Απο τότε που μπήκαν πάμε όπως πάμε.
Τα αδέρφια της δραγώνα δεν φορολογούνται……. Εντάξει?
Δημοσίευση σχολίου