Ικανοποιημένος ο Χριστόφιας από τη συνάντηση με τον Αιγύπτιο πρόεδρο

Ο κ. Χριστόφιας επεσήμανε ότι ήταν «θερμό το ενδιαφέρον που επέδειξε ο Αιγύπτιος πρόεδρος για το κυπριακό θέμα».
Ιδιαίτερα ικανοποιημένος δήλωσε ο Κύπριος πρόεδρος, Δημήτρης Χριστόφιας, μετά την επίσημη συνάντηση που είχε το μεσημέρι με τον Αιγύπτιο ομόλογό του Χόσνι Μουμπάρακ, στο προεδρικό μέγαρο στο Κάιρο. Ο κ. Χριστόφιας έκανε λόγο «για πολύ θερμές και εγκάρδιες συνομιλίες» που είχε με τον κ. Μουμπάρακ.
«Και από τις δύο πλευρές, επαναβεβαιώθηκε η μακρά φιλία και συνεργασία μεταξύ της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και της Κυπριακής Δημοκρατίας», τόνισε ο Κύπριος Πρόεδρος, σε δηλώσεις του σε δημοσιογράφους αμέσως μετά το επίσημο γεύμα που παραχώρησε στον ίδιο και τη σύζυγό του το προεδρικό ζεύγος της Αιγύπτου.
Ο κ. Χριστόφιας επεσήμανε ότι ήταν «θερμό το ενδιαφέρον που επέδειξε ο Αιγύπτιος πρόεδρος για το κυπριακό θέμα, για τις τελευταίες εξελίξεις και τις θέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και επαναβεβαιώθηκε η στήριξη της Αιγύπτου στα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών».
Πρόσθεσε ότι ο Αιγύπτιος πρόεδρος χαιρέτισε την επανέναρξη των συνομιλιών «για την εξεύρεση δίκαιης και βιώσιμης λύσης και τον τερματισμό της ξένης στρατιωτικής κατοχής».
Η ανάγκη να επικρατήσει το διεθνές δίκαιο για το Κυπριακό, ήταν το θέμα που κυριάρχησε στο επίσημο γεύμα που ακολούθησε, πρόσθεσε ο κ. Χριστόφιας.
Παράλληλα, ο Κύπριος πρόεδρος εξέφρασε τη συμπαράσταση και αλληλεγγύη της Κύπρου στις προσπάθειες του Αιγύπτιου προέδρου για τη διευθέτηση του παλαιστινιακού ζητήματος στη βάση των ψηφισμάτων του ΟΗΕ και τη δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους, τονίζοντας τον «ρόλο-κλειδί» που παίζει η Αίγυπτος στο θέμα αυτό.
Επανέλαβε, εξάλλου, τη στήριξη της Κύπρου σε ό,τι αφορά στην ενδυνάμωση των σχέσεων Αιγύπτου - Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Αναφορικά με τις διμερείς σχέσεις, ο κ. Χριστόφιας δήλωσε ότι είναι κοινή η θέση του με τον πρόεδρο Μουμπάρακ πως πρέπει να αναπτυχθούν οι σχέσεις αυτές σε όλους τους τομείς.
Τέλος, ο πρόεδρος της Κύπρου απηύθυνε επίσημη πρόσκληση στον Αιγύπτιο ομόλογό του να επισκεφθεί σύντομα τη Λευκωσία - πρόσκληση που έγινε αποδεκτή από τον κ. Μουμπάρακ.
www.kathimerini.gr-ΑΠΕ - ΜΠΕ

Ντόρα με Μπαμπατζάν για Κύπρο, χωρίς Αιγαίο

Στο Κυπριακό αφιερώθηκε το μεγαλύτερο μέρος της χθεσινής κατ’ ιδίαν συνάντησης, διαρκείας 25 λεπτών, που είχε η υπουργός Εξωτερικών κυρία Ντόρα Μπακογιάννη με τον Τούρκο ομόλογό της Αλί Μπαμπατζάν στην Κωνσταντινούπολη. Το κλίμα της συζήτησης χαρακτηρίζεται καλό. Oπως σημείωναν ανώτερες διπλωματικές πηγές, η κυρία Μπακογιάννη επεσήμανε στον συνομιλητή της ότι η όποια λύση του Κυπριακού θα πρέπει να είναι βιώσιμη και λειτουργική ώστε να συνάδει με το κοινοτικό κεκτημένο. Οι δύο υπουργοί συζήτησαν γενικότερα για τη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όχι όμως και τα προβλήματα στο Αιγαίο.
Η συζήτηση περιστράφηκε και γύρω από την πρωτοβουλία της Συμμαχίας των Πολιτισμών, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, η υπουργός Εξωτερικών έθεσε και το θέμα της επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης. Διπλωματικές πηγές χαρακτήριζαν θετική την ατμόσφαιρα σχετικά με την επαναλειτουργία της Σχολής, σημείωναν όμως ότι ανάλογα μηνύματα υπήρχαν και στο παρελθόν χωρίς αποτέλεσμα. Ο κ. Μπαμπατζάν φέρεται να ρώτησε την κυρία Μπακογιάννη και για την πολιτική που ασκεί η Αθήνα έναντι της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη. Η υπουργός Εξωτερικών απάντησε ότι η Ελλάδα έχει εθνική μειονοτική πολιτική την οποία και εφαρμόζει. Παράλληλα, η κυρία Μπακογιάννη αποτίμησε ως θετική την περιοδεία του Αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμα στην Ευρώπη, ενώ είχε και συνάντηση με τον Σουηδό ομόλογό της Καρλ Μπιλντ.
Ελεύθερος Τύπος-Strategy-Geopolitics

Ποιοί είναι και τί πιστεύουν οι “Γκρίζοι λύκοι”

"Η Τουρκία ανήκει στους Τούρκους', "Αγάπα την Τουρκία, ειδάλως τσακίσου και φύγε", δυο από τα συνθήματα των Γκρίζων Λύκων

Δεκάδες χιλιάδες Τούρκοι εθνικιστές συμμετείχαν στην κηδεία του Ηγέτη του Κόμματος Μεγάλης Ενότητας (ΒΒΡ), που διοργανώθηκε από την Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας, Μουχσίν Γιαζιτζίογλου, ο οποίος έχασε πρόσφατα την ζωή του σε συντριβή ελικοπτέρου.
Ο Ηγέτης των «Γκρίζων Λύκων» κηδεύτηκε στο τέμενος «Κοτζατεπέ» της ΄Αγκυρας και τάφηκε στο Taceddin Dergan όπου ο Μεχμέτ Ακίφ Ερσόι, έγραψε τον Εθνικό ύμνο της Τουρκίας.
Ποιοι είναι όμως οι «Γκρίζοι Λύκοι», ας δούμε κάτωθι.-
“Ο Τούρκος έχει φίλο μόνο τον Τούρκο”
“Ω! τι ευτυχία να λέγεσαι Τούρκος”
“Η ενδοξότερη φυλή στον κόσμο είναι η τουρκική”
Αυτά, και πολλά άλλα συνθήματα ακούμε και διαβάζουμε συχνά στα τουρκικά και τουρκοκυπριακά ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ. Πρόκειται για συνθήματα της οργάνωσης “Γκρίζοι Λύκοι”.
Η οργάνωση αυτή έχει παραρτήματα σε πολλά μέρη του κόσμου, “όπου αναπνέουν Τούρκοι”, όπως λέγουν τα μέλη της, σαφώς δε και στα κατεχόμενα. Ας δούμε με ερωτοαπαντήσεις ποιοί είναι οι “Γκρίζοι Λύκοι”.
Από πού προέρχεται η ονομασία “Γκρίζοι Λύκοι”; - “BOZKURT” δηλαδή σταχτής, γκρίζος λύκος ήταν το εμβλημα των Ουράνιων Τούρκων, των GOKTURK ή KOKTURK, τούρκικου φύλου της Κεντρικής Ασίας (5ος- 6ος αιώνας μ.χ.). Η παράδοση θέλει το βασιλιά των GOKTURK ονόματι ASENA να είναι γιος λύκαινας. Με τις υπεράνθρωπες δυνάμεις του ο ηγέμονας αυτός κατατρόπωσε τους λαούς της περιοχής και για μεγάλο χρονικό διάστημα αποτελούσε το φόβο και τον τρόμο στην ευρύτερη περιοχή της Κεντρικής Ασίας. Αυτός πρώτος χρησιμοποιούσε το λύκο ως έμβλημα στη σημαία του. Το ίδιο έμβλημα το βλέπουμε και σε άλλα τουρκογενή φύλα της ιστορίας αλλά ακόμη και μετά την ανακήρυξη της Τουρκικής Δημοκρατίας (29.10.1923) στα πρώτα χαρτονομίσματα και γραμματόσημα.
Ηταν ανέκαθεν εθνικιστική οργάνωση; Πότε εμφανίστηκε; - Ηταν και είναι η πιο γνωστή εθνικιστική οργάνωση της Τουρκίας. Πρωτοεμφανίστηκε στη δεκαετία του εξήντα με πλούσια δράση τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Ακολουθεί τις αρχές του ιδρυτή της Τουρκικής Δημοκρατίας; - Ο σύγχρονος ASENA για τους γκρίζους λύκους είναι ο Ατατούρκ. Ηταν ο μεγαλύτερος γκρίζος λύκος του αιώνα μας. Το 1923 και ενώ ακόμη ζούσε ο Ατατούρκ (πέθανε στις 10.11.1938), ο
Αγγλος συγγραφέας Αρμστρογκ έγραψε το βιβλίο “Κεμάλ Ατατούρκ - Ο σταχτής λύκος”.
- Εθνικιστής και αυτός; - Κάτι παραπάνω. Αρκεί να ρίξουμε μια ματιά στον Πενταδάκτυλο και θα δούμε τη ρήση του: “Ω, τι ευτυχία να λέγεσαι Τούρκος” (NE MUTLU TURKUM DIYENE).
Ο Ατατούρκ και ο στενός του κύκλος, κυρίως αξιωματικοί του Οθωμανικού Στρατού, αλλά και ο θεωρητικός της “επανάστασης” του ο ZIYA GOKALP προέβαλαν εθνιστικά συνθήματα. Ο αγράμματος λαός αναγκάστηκε να υιοθετήσει τις αρχές του, τις μεταρρυθμίσεις του πολλές φορές με τη βία των όπλων.
Εξίσου εθνικιστής με τον Ατατούρκ ήταν και ο διάδοχος του Ισμέτ Ινονού. Εθνικιστής και ρατσιστής ο Ινονού δημιούργησε πολλά προβλήματα στη χώρα του, κυρίως στις μειονότητες.
Στρατιωτικός και αυτός; - Μάλιστα, και ο Ινονού όπως και ο Ατατούρκ ήταν στρατιωτικός και πολέμησε τους Ελληνες στην Μ. Ασία. Εξι από τους εννέα Προέδρους της Τουρκικής Δημοκρατίας ήταν στρατιωτικοί (1923-1996)
Πόσα χρόνια διήρκησε η καταπίεση του τουρκικού λαού; - Επρόκειτο για μια επιβεβλημένη καταπίεση προκειμένου να οδηγηθεί η Τουρκία προς το σύγχρονο κόσμο. Ο Ατατούρκ το πέτυχε αυτό και πιστεύω ότι αν ζούσε μερικά χρόνια ακόμη (πέθανε 58 ετών λόγω άσωτης ζωής) η Τουρκία θα έκανε πολλά περισσότερα βήματα προς την Ευρώπη.
Η καταπίεση συνεχίστηκε και κατά τη δεκαετία του ‘50 όπου πλέον στην εξουσία ήταν οι μή στρατιωτικοί Τζαλάλ Μπαγιάρ και Αντνάν Μεντερές. Στα μέσα της δεκαετίας αυτής (1955) βλέπουμε και την παρουσία των προδρόμων των “γκρίζων λύκων”. Είναι η εποχή που η κυβέρνηση Μεντερές επιτρέπει να γίνουν τα αίσχη κατά των Ελλήνων της Πόλης, το πογκρόμ κατά του Ελληνικού στοιχείου, όπου εκεί έδρασαν ανενόχλητα τα φασιστικά στοιχεία, αυτά που σήμερα ονομάζονται “γκρίζοι λύκοι”.
Όταν κάποιες δυνάμεις, τις οποίες θα ονομάζαμε σήμερα προοδευτικές, ξεπέρασαν το μούδιασμα της στυγνής δικτατορίας, των 30 ετών και θέλησαν να δραστηριοποιηθούν, αντιμετώπισαν τους προδρόμους των “γκρίζων λύκων”. Οι διαδηλώσεις φοιτητών οδήγησαν στο πραξικόπημα της 27ης Μαϊου 1960.
Τι ρόλο διαδραμάτισαν οι “γκρίζοι λύκοι”; Νέο μούδιασμα για τους προοδευτικούς επέφερε το στυγνό δικτατορικό καθεστώς του Γκιουρσέλ (στρατηγός). Απαγχονίστηκε ο Μεντερές και υπουργοί του, άλλοι σύρθηκαν στα δικαστήρια και άλλοι στις φυλακές.
Στο δεύτερο ήμιση της δεκαετίας του ‘60 στην Ευρώπη έχουμε τις εξεγέρσεις των φοιτητών. Παρά την καταπίεση και τους εκβιασμούς και εκφοβισμούς, οι Τούρκοι φοιτητές άρχισαν την εξέγερση. Την εποχή λοιπόν αυτή ιδρύονται οι “Εστίες του Ιδεώδους” τα μέλη των οποίων φοιτητές οι περισσότεροι λέγονται “γκρίζοι λύκοι” ή “Ουλκουτζού”. Οι “γκρίζοι λύκοι”, με καθοδήγηση του καθεστώτος επιτίθενται κατά των “αριστερών” συμφοιτητών τους. Ο τουρκικός Τύπος με διαδοχικές εκδόσεις, επί καθημερινής βάσεως, πληροφορεί τους αναγνώστες του για τις συγκρούσεις, συμπλοκές και φόνους νεαρών εξ αμφοτέρων των πλευρών.
Οι “γκρίζοι λύκοι” απολαμβάνουν την υποστήριξη του κράτους; - Ακριβώς. Ενώ η αστυνομία συλλαμβάνει και φυλακίζει τους αριστερούς ή όσους συμπλέκουν με τις προοδευτικές δυνάμεις, αφήνει ανενόχλητους τους “γκρίζους λύκους”, αλλά και τους εξοπλίζει. Τα μέλη των “Εστιών τους Ιδεώδους” αποκτούν ισχυρά μέσα, έχουν διασυνδέσεις στα διάφορα υπουργεία, σχέσεις με τους στρατιωτικούς.
Αν κάποιοι “λύκοι” συλλαμβάνονταν κατά λάθος, αποφυλακίζονταν. Οι επιθέσεις γίνονταν εν ονόματι του Τουρκισμού. Οι “Εστίες” έχουν πλέον οργανωθεί για καλά. Με τα δάκτυλα του χεριού κάνουν το σχήμα του λύκου (ψηλά ο δείκτης και το μικρό δάκτυλο και ενωμένα τα άλλα τρία δάκτυλα). Καλύπτονται παράλληλα από το κόμμα του Αλπασλάν Τουρκές.
Ο Τουρκές είναι ο αρχηγός τους; - Είναι ο πολιτικός αρχηγός και τον αποκαλούν μάλιστα BASBUG, όπως αποκαλούσαν οι πρόγονοι τους τους αρχιστράτηγους.
Λέγεται ότι είναι Κύπριος στην καταγωγή. - Σωστά. Εχει γεννηθεί στη Λευκωσία το 1917 και υπηρέτησε στον τουρκικό στρατό ως αξιωματικός. Για να φανταστείτε πόσο εθνικιστής είναι, οι εθνικιστές αξιωματικοί του απέταξαν απο το στρατό για τις πολύ ακραίες εθνικιστικές θέσεις του. Το πραγματικό του όνομα είναι HUSEYIN FEYZULLAH. Το όνομα ALPASLAN είναι ψευδώνυμο και πρόκειται για το όνομα του σελτσούκου Σουλτάνου που πολέμησε (και νίκησε) το 1071 τους Βυζαντινούς στο Ματζικέρς. Το TURKES είναι ονομασία τουρκικού φύλου της Κεντρικής Ασίας (700 μ.χ.) γνωστού για τη γενναιότητά του.
Μετά τη δεκαετία του ‘60 οι “γκρίζοι λύκοι” συνέχισαν τη δράση τους;
Και βέβαια. Ας μη μας διαφεύγει ότι το ‘74 είχαμε τη βάρβαρη εισβολή στην Κύπρο. Τροφή λοιπόν για εθνικιστικές εξεγέρσεις. Το ίδιο με το ερευνητικό πλοίο Sismik, τα πετρέλαια της Θάσου… Οι επιθέσεις των “γκρίζων λύκων” εναντίον των αριστερών, του Πατριαρχείου… συνεχίζονται.
Η κατάσταση έχει φθάσει στο απροχώρητο. Το 1978 η Νομαρχία της Αγκυρας με δικαστική απόφαση απαγορεύει τη λειτουργία των “Εστίων του Ιδεώδους”. Διαλύονται μεν αλλά επανεμφανίζονται ως “Νεολαία του Ιδεώδους”.
Στόχοι πάντοτε οι ίδιοι. Προάσπιση των συμφερόντων των απανταχού Τούρκων. Και των Τούρκων της τότε Σοβιετικής Ενωσης;
- φυσικά. Στόχος του Τουρκές είναι η υποστήριξη των αδελφών του της Κεντρικής Ασίας που ζουν κάτω από τη μπότα των Σοβιέτ, όπως έλεγε. Τους βοηθούσε όσο μπορούσε ενώ οι υπόλοιποι Τούρκοι πολιτικοί είχαν ξεχάσει τους τουρκογενείς πληθυσμούς της Ασίας, ο Τουρκές ήταν, όσο μπορούσε, πιο κοντά τους.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης ήταν ο πρώτος που επισκέφθηκε τις χώρες αυτές, που άνοιξε παραρτήματα των “γκρίζων λύκων”. Στο Αζερμπαϊζάν αναλαμβάνει την προεδρία ο Ελτσίμπεϊκ; φανατικός οπαδός των “γκρίζων λύκων”.
Στα επεισόδια, στον πόλεμο στην Τσετσενία πρωτοστατούν οι “λύκοι” οι οποίοι μεταβαίνουν στο Γκρόνι ως εθελοντές, πραγματοποιούν διαδηλώσεις στην Τουρκία, το ίδιο και στο θέμα του Νακόρνο Καραμπάχ. Σήμερα αρχηγός των “γκρίζων λύκων” είναι ο Αζμί Καραμαχμούτογλου.
- Στα κατεχόμενα;
- Πανταχού παρόντες. Στην κατεχόμενη Κύπρο έχουν το παράρτημά τους με αρχηγό τον Μεχμέτ Αρσλάν, που κατηγορείται για το φόνο του Ισαάκ στη Δερύνεια.
Σε κάθε διαδήλωση, συλλαλητήριο, εκδήλωση θα παραταχθούν στην πρώτη γραμμή και κρατούντες σημαίες και λάβαρα των “γκρίζων λύκων” θα διαδηλώσουν την προσήλωσή τους στα ιδεώδη, στις αρχές του Ατατούρκ, θα βροντοφωνάξουν ότι η Κύπρος είναι τουρκική (!) και θα παραμείνει τουρκική (!!)…
Οι σημαίες τους είναι δύο. Η μια φέρει 3 ημισέληνους πάνω σε κόκκινη βάση. Η άλλη παρουσιάζει τον “γκρίζο λύκο” να περιβάλλεται από μια ημισέληνο. Εδώ και καιρό άρχισαν να προκαλούν πονοκέφαλο στο καθεστώς Ντενκτάς γιατί αναμιγνύονται, στα πάντα. Στις αρχές Νοεμβρίου 1996 συνεπλάκησαν με Κούρδους φοιτητές που σπουδάζουν στο λεγόμενο “Πανεπιστήμιο Εγγύς Ανατολής”.
- Πόσοι είναι;
- Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε επ’ακριβώς τον αριθμό τους. Στις 21 Νοεμβρίου 1996 ο ίδιος ο Τουρκές αποκάλυψε ότι είναι πέραν των 500.000.
- Από που χρηματοδοτούνται;
- Εχει αποκαλυφθεί πλέον περίτρανα ότι ενεργούν για λογαριασμό του ίδιου του τουρκικού κράτους. Στελέχη των “γκρίζων λύκων”, που για διάφορους λόγους απεχώρησαν από την οργάνωση παραδέχθηκαν ότι η χρηματοδότηση τους γίνεται από τα μυστικά κονδύλια του Τμήματος Ειδικού Πολέμου. Οσοι “λύκοι” φονευθούν κατά τη διάρκεια των επεισοδίων που συμμετέχουν, το φέρετρό τους καλύπτεται με την τουρκική σημαία, κάτι που επιτρέπεται μόνο σ’όσους έπεσαν για την πατρίδα.
Σήμερα πλέον είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τη συμμετοχή των “λύκων” στις συμπλοκές και δολοφονίες με την αρμενική οργάνωση “Ασάλα”.
Για τη χρηματοδότηση τους λέγονται και ακούονται πολλά. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η μαφία της Τουρκίας ελέγχεται από τους ίδιους και ότι αυτοί ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα. Διαχειρίζονται λοιπόν εκατομύρια δολλάρια.
- Τί λένε οι ίδιοι για όλα αυτά; Να σας πω το τι λέγει ο ίδιος ο Τουρκές και θα καταλάβετε.
“Εκατόν περίπου “γκρίζοι λύκοι” ασχολούνται με τη μαφία. Σε κάθε μεγάλη ομάδα ανθρώπων υπάρχει μια μειοψηφία που ενεργεί παράνομα. Το ότι μας παρουσιάζουν ένοπλη ομάδα είναι το αποτέλεσμα της προπαγάνδας των Μαρξιστών”.
Ο ίδιος λοιπόν ο Τουρκές παραδέχεται ότι υπάρχουν στους κόλπους της νεολαίας του κόμματος του στελέχη της μαφίας.
Από συλλήψεις που γίνονται τελευταία, όλο και περισσότερο πλέον αποκαλύπτεται ότι οι “γκρίζοι λύκοι” βρίσκονται σε στενότερη συνεργασία με τη μαφία, την αστυνομία, τους πολιτικούς. Η σχέση αυτή επιβεβαιώθηκε πρόσφατα σε τροχαίο δυστύχημα, που σημειώθηκε στην Τουρκία. Στο αυτοκίνητο επέβαιναν ένας βουλευτής, ένας αστυνομικός διευθυντής, ένας “γκρίζος λύκος”, στέλεχος της μαφίας, και ένα μανεκέν.
Ο αρχηγός της Υπηρεσίας Πληροφοριών της τουρκικής αστυνομίας Μουσταφά Γιγκίτ δήλωσε πρόσφατα (11.11.96): “Δε με εκπλήσσουν τα γεγονότα. Η συνεργασία είναι έργο του Τμήματος Ειδικού Πολέμου. Αυτά που φθάνουν στον Τύπο είναι μερικά μόνο γεγονότα. Υπάρχουν και πάμπολλα που δεν αποκαλύπτονται”. Σε βιβλίο που κυκλοφόρησε ο Γιγκίτ, μετά την αφυπηρέτησή του αναφέρει πολλά και για τη δραστηριότητα των “γκρίζων λύκων”.
- Η δράση τους στην Ευρώπη;
- Εχουν δραστηριοποιηθεί όπου υπάρχουν Τούρκοι. Ειδικά στη Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία…
Και στην Ελλάδα η παρουσία τους είναι συνεχής. Στο τεύχος του Σεπτεμβρίου 1996 της εφημερίδας “Δικαίωμα” διαβάζουμε: “Η εγκληματική δράση των “γκρίζων λύκων” επεκτείνεται και στην Ελλάδα, ιδίως το καλοκαίρι. Οι διωκτικές αρχές έχουν, λένε οι πληροφορίες, στα αρχεία τους συγκεκριμένες καταγγελίες και όχι απλώς εικασίες - ότι αυτή η εγκληματική οργάνωση βρίσκεται πίσω από μεγάλες, συγκεκριμένες πυρκαγιές…
Το 1993, την επόμενη της μεγάλη φωτιάς στη Ρόδο, στα γραφεία των δασοκομάντος της Αθήνας που βοήθησαν στην κατάσβεση της φωτιάς της Ρόδου, βρέθηκε κολλημένο στην πόρτα του γραφείου το εξής: “Σας γνωρίσαμε στην Κύπρο όπου πολεμήσαμε ο ένας τον άλλο, βρεθήκαμε τώρα στη Ρόδο και θα τα ξαναπούμε σύντομα. Υπογραφή “Γκρίζοι Λύκοι”.
- Με το Κουρδικό;
Οι “γκρίζοι λύκοι” έχουν αναπτύξει έντονη δραστηριότητα στη Ν.Α. Τουρκία, στο κατεχόμενο Κουρδιστάν. Παραθέτω απόσπασμα από απόρρητο έγγραφο του Τμήματος Ειδικού Πολέμου υπ’ αρ. 1979.597 ημερομηνίας 28.8.1996.
“…Οσοι απόφοιτοι των Σχολών της αστυνομίας χαρακτηρίζονται για την τόλμη και γενναιότητά τους και το επιθυμούν, μπορούν να μετατεθούν στη Ν.Α. Τουρκία. Τα άτομα που θα επιλεγούν θα χρηματοδοτούνται από τα ειδικά ταμεία του Γραφείου Ειδικού Πολέμου. Επιπλέον θα τους δίνεται επίδομα από τα μυστικά κονδύλια του κράτους. Προϋποθέσεις για ανάθεση καθηκόντων σ’αυτά είναι δύο: Να είναι εθνικιστές και συντηρητικοί.
ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ

Σε εγκάρδιο κλίμα η κατ' ιδίαν συνάντηση Ομπάμα - Βαρθολομαίου

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, κατά το δείπνο που παρέθεσε ο Πρόεδρος της Τουρκίας Αμπντουλάχ Γκιούλ, στα πλαίσια του 2ου φόρουμ της "Συμμαχίας των Πολιτισμών".

Σε εγκάρδιο κλίμα πραγματοποιήθηκε η συνάντηση του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου με τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα στην Κωνσταντινούπολη.
Βαρθολομαίος: Πολύ θετικό το ενδιαφέρον του Ομπάμα
Όπως είπε ο κ. Βαρθολομαίος, κατά τη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στο ξενοδοχείο του Αμερικανού προέδρου, ευχαρίστησε τον κ. Ομπάμα για την
αναφορά του στην ανάγκη επαναλειτουργίας της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης κατά τη διάρκεια της χθεσινής ομιλίας του στην τουρκική εθνοσυνέλευση. «Η λειτουργία της Σχολής -επεσήμανε- είναι μία ουσιαστική ανάγκη του Πατριαρχείου... Πρέπει οπωσδήποτε αυτός ο θεσμός να ανανεώνει τα στελέχη του και να εκπληρώνει τη μεγάλη αποστολή του, με τους διάλογους με τις άλλες χριστιανικές Εκκλησίες, με το διάλογο που έχουμε εγκαινιάσει τα τελευταία 20 χρόνια με τις άλλες μονοθεϊστικές θρησκείες».
Ο Οικουμενικός Πατριάρχης εμφανίστηκε αισιόδοξος για το θέμα και απόλυτα ικανοποιημένος από τις σχετικές συνομιλίες που είχε με τον Αμερικανό πρόεδρο. «Ως Οικουμενικό Πατριαρχείο είμαστε πολύ περισσότερο αισιόδοξοι και για τη Χάλκη και γενικότερα για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε», δήλωσε ο κ. Βαρθολομαίος μετά το τέλος της συνάντησης κατά την οποία, όπως είπε, τέθηκαν επίσης τα προβλήματα του Πατριαρχείου, καθώς και η ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Στην Αγιά Σοφιά ο Ομπάμα
Κατά τη δεύτερη μέρα της επίσκεψής του στην γείτονα, ο πρόεδρος των ΗΠΑ επέλεξε να επισκεφθεί στην Κωνσταντινούπολη δύο τόπους συμβολικούς για το Ισλάμ και τις σχέσεις του με το χριστιανικό κόσμο.
Συνοδευόμενος από τον πρωθυπουργό Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο Ομπάμα περπάτησε για ώρα μέσα στην Αγία Σοφία ακούγοντας με μεγάλη προσοχή την ιστορία αυτής της βασιλικής που οικοδομήθηκε τον 6ο αιώνα και μετατράπηκε σε τζαμί το 1453, μετά την κατάκτηση της Πόλης από τους Οθωμανούς.
Στη συνέχεια ο Αμερικανός πρόεδρος μετέβη στο Μπλε Τζαμί, που κτίσθηκε τον 17ο αιώνα κατ' εντολήν του οθωμανού σουλτάνου Αχμέτ 1ου. Έχοντας βγάλει τα παπούτσια του και συνοδευόμενος από τον μουφτή της Κωνσταντινούπολης, θαύμασε τα τιρκουάζ φαγεντιανά στα οποία οφείλει το τέμενος το όνομά του. Οπως μετέδωσε το τουρκικό πρακτορείο ειδήσεων Ανατολή, ο Μπαράκ Ομπάμα -ο οποίος είναι χριστιανός- χαμογέλασε όταν έμαθε από το μουφτή ότι το δεύτερο όνομά του (Χουσεΐν) είναι γραμμένο στο θόλο του τεμένους. Χουσεΐν ήταν το πατρώνυμο ενός από τους εγγονούς του Προφήτη Μωάμεθ.
Εν τω μεταξύ, η χείρα φιλίας που έτεινε ο Αμερικανός πρόεδρος στο μουσουλμανικό κόσμο χαιρετίσθηκε ομόφωνα σήμερα από τον τουρκικό Τύπο, όπως και η επιμονή του στο στρατηγικό χαρακτήρα των σχέσεων ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Τουρκία.
«Ο Ομπάμα κατέκτησε τις καρδιές», ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της λαϊκής εφημερίδας Vatan, ενώ η ισλαμο-συντηρητική Zaman εξέφρασε ικανοποίηση για τα «ιστορικά και θερμά μηνύματα» που απηύθυνε ο αμερικανός πρόεδρος.
«Ο Αμερικανός πρόεδρος απηύθυνε στη διάρκεια της επίσκεψής του στην Άγκυρα ισχυρά μηνύματα που δείχνουν ότι άρχισε μια νέα εποχή», σημειώνει από την πλευρά του ο αρθρογράφος Φικρέτ Μπιλά στη φιλελεύθερη εφημερίδα Milliyet. «Παρουσίασε το όραμα ενός κόσμου που δεν βασίζεται μόνο στη στρατιωτική ισχύ, αλλά επίσης στην ειρήνη, το συμβιβασμό και το διάλογο».
«Στην πολύ καινούρια δημόσια τάξη, οι ΗΠΑ είναι και πάλι στο πλευρό της Τουρκίας», σχολίασε ο αρθρογράφος Μεχμέτ Μπαρλάς στη μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα Sabah.
«Μπαράκ Χουσεΐν Ομπάμα: έντιμος, ευαίσθητος και φιλικός», αποφάνθηκε ο Τσενγκίζ Καντάρ στη φιλελεύθερη εφημερίδα Radikal.
NAYTEMPORIKH

Γαλλία: «Δεν αποφασίζουν οι ΗΠΑ ποιος θα μπει στην Ευρώπη»

Αντιρρήσεις και από την Αυστρία στην ενταξιακή πορεία της Τουρκίας
«Δεν είναι απόφαση των Αμερικανών το ποιος μπαίνει ή όχι στην Ευρώπη. Είμαστε αφεντικά στο σπίτι μας», αναφέρει ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ, σχολιάζοντας τη στήριξη των ΗΠΑ στην ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.
Ανάλογη είναι και η θέση του Αυστριακού ΥΠΕΞ Μίχαελ Σπιντελέγκερ που δήλωσε πως «είναι σαφές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση και τα κράτη μέλη της θα αποφασίσουν μόνα για την ένταξη της Τουρκίας».
«Δεν είναι καινούριο, η κυβέρνηση Μπους είχε επίσης προσπαθήσει να μας πείσει. Το ερώτημα είναι αν η Τουρκία αλλάζει θέση. Υπάρχουν οκτώ κεφάλαια ενταξιακών διαπραγματεύσεων που είναι μπλοκαρισμένα και δεν υπάρχει ένδειξη ότι αυτό αλλάζει», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αυστριακός υπουργός.
«Το γεγονός πως οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποτελούν τμήμα της Ευρώπης, δεν σημαίνει πως δεν έχουν και λόγο επί του θέματος», ανταπάντησε από την Κωνσταντινούπολη ο Μπάρακ Ομπάμα.
Από την πλευρά του, ο Γάλλος ΥΠΕΞ προέβαλε νέες αντιρρήσεις για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μετά από τα εμπόδια που προέβαλε ο Ταγίπ Ερντογάν στην επιλογή του δανού πρωθυπουργού Αντερς Φογκ Ράσμουσεν ως νέου γ.γ. του ΝΑΤΟ, στη σύνοδο του Στρασβούργου.
Συγκεκριμένα, ο γάλλος υπουργός Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ υπογράμμισε σήμερα ότι δεν είναι πλέον υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ, δηλώνοντας «ιδιαίτερα σοκαρισμένος» από τη στάση που κράτησε η Τουρκία στην πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ.
«Εγώ, ήμουν υπέρ της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ», δήλωσε στο γαλλικό ραδιοσταθμό RTL ο Γάλλος ΥΠΕΞ και τόνισε ότι μετά τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ δεν είναι πλέον υπέρ της τουρκικής ένταξης. «Γιατί με σόκαρε πολύ αυτή η μορφή πίεσης που μάς ασκήθηκε», δήλωσε χαρακτηριστικά.
Το επιχείρημα που προέβαλε η Τουρκία εκφράζοντας την αντίθεσή της στην επιλογή Ράσμουσεν, είναι το ότι ο δανός πρωθυπουργός υποστήριξε τη δημοσίευση στη Δανία σκίτσων του Μωάμεθ, γεγονός που το 2005 εξαγρίωσε τον μουσουλμανικό κόσμο.
«Η υπενθύμιση από την Τουρκία της υπόθεσης της δημοσίευσης των σκίτσων του Μωάμεθ το 2005, μού φαίνεται, το λιγότερο, αδέξια», τόνισε ο Κουσνέρ και πρόσθεσε: «Και η εξέλιξη του τουρκικού κράτους, ας πούμε, προς μια ενίσχυση της θρησκείας και προς τη μείωση της έμφασης στον κοσμικό χαρακτήρα, με ανησυχεί».
NAYTEMΠΟΡΙΚΗ

Τζ. Σόρος: Ηρθε το τέλος της παγκόσμιας κυριαρχίας του δολαρίου

Το τέλος της παγκόσμιας κυριαρχίας του δολαρίου διακρίνει ο διάσημος επενδυτής, Τζ. Σόρος, μετά τη Σύνοδο των G20. Χαρακτηρίζει «τεράστιο πλεονέκτημα» τη συμμετοχή στην Ευρωζώνη - άποψη με την οποία συμφωνεί και το ΔΝΤ: Σύμφωνα με αποκάλυψη των FT ο Διεθνής Οργανισμός πρόσφατα πρότεινε την υιοθέτηση του ευρώ από τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης
Για το τέλος της διεθνούς κυριαρχίας του δολαρίου έκανε, χθες, λόγο ο διάσημος επενδυτής Τζορτζ Σόρος, εξυμνώντας, παράλληλα, τα προτερήματα του ευρώ. «Πρόκειται για ένα τεράστιο πλεονέκτημα να ανήκεις στην Ευρωζώνη», δήλωσε ο άνθρωπος που προ 16 ετών κατάφερε να «γονατίσει» τη στερλίνα.
«Δεν υπάρχει ζήτημα κάποια από τις αδύναμες οικονομίες να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη», υποστήριξε, αλλά εμφανίστηκε επιφυλακτικός για τις ευρωπαϊκές χώρες που δεν έχουν ακόμα ενταχθεί σε αυτή. Τα μεγαλύτερα προβλήματα τα εντόπισε στα κράτη της Βαλτικής και προειδοποίησε ότι η Ουκρανία κινδυνεύει άμεσα με χρεοκοπία.
Για το δολάριο ο κ. Σόρος υποστήριξε ότι βρίσκεται υπό σημαντική πίεση και εκτίμησε ότι πιθανόν τελικά να αντικατασταθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα από το εικονικό νόμισμα του ΔΝΤ, τα SDR (Ειδικά Δικαιώματα Ανάληψης).
Προέβλεψε ότι η αμερικανική οικονομία θα αντιμετωπίσει μια «επιβράδυνση διαρκείας» και ότι δεν πρόκειται να εξέλθει από την ύφεση φέτος.
Χαρακτήρισε το τραπεζικό σύστημα «αφερέγγυο στο σύνολό του» και προειδοποίησε ότι η κατάργηση του κανόνα «mark-to-market» θα απειλεί να παρατείνει τη ζωή των «τραπεζών - ζόμπι».
Στη δύναμη του ευρώ και την προστασία που θα μπορούσε να παρέχει στις οικονομίες της Ανατολικής Ευρώπης αναφέρεται και εμπιστευτική έκθεση του ΔΝΤ προς τα όργανα και τις κυβερνήσεις της Ε.Ε.
Σύμφωνα με αποκάλυψη των Financial Times, στην έκθεση που κοινοποιήθηκε προ μηνός προτείνεται να υιοθετηθεί το ευρώ άμεσα από τις οικονομίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, προκειμένου αυτές να προστατευτούν από πιθανή χρεοκοπία. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να χαλαρώσουν τα κριτήρια εισόδου στην Ευρωζώνη, ενώ οι αναλυτές του ΔΝΤ προτείνουν τα νέα κράτη-μέλη να μη συμμετέχουν στη διοίκηση της ΕΚΤ.
Στο σημερινό της φύλλο, πάντως, η βρετανική εφημερίδα υποστηρίζει ότι η απάντηση των κοινοτικών οργάνων είναι αρνητική (βλ. σχετικό ρεπορτάζ στην τελευταία σελίδα).

Σε δεινή θέση
Οι ανησυχίες του ΔΝΤ συνδέονται με τη δεινή θέση των δημοσίων οικονομικών των ανατολικοευρωπαϊκών κρατών και την αδυναμία τους να προωθήσουν τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις λόγω κοινωνικών αντιδράσεων. Όπως σημειώνουν οι FT, ήδη οι μεταρρυθμίσεις «πάγωσαν» σε Ουκρανία και Λετονία, ενώ στην Ουγγαρία είναι σε εξέλιξη προσπάθεια δημιουργίας κυβερνητικού συνασπισμού που θα καταφέρει να προωθήσει τα μέτρα που ζητά το ΔΝΤ.
Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του Διεθνή Οργανισμού, οι οικονομίες της αναδυόμενης Ευρώπης (στις οποίες συμπεριλαμβάνουν οι συντάκτες της έκθεσης και την Τουρκία) καλούνται φέτος να αναχρηματοδοτήσουν εξωτερικό χρέος ύψους 413 δισ. δολ., καθώς και έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών ύψους 84 δισ. δολ.
Εξ αυτών, τα κράτη θα αντιμετωπίσουν πρόβλημα να αντλήσουν από την αγορά 123 δισ. δολ. φέτος και 63 δισ. δολ. το 2010, με τα μεγαλύτερα προβλήματα να εστιάζονται στην Ρουμανία (34 δισ. δολ.), στην Τουρκία (40 δισ. δολ.) και την Πολωνία (59 δισ. δολ.). Από τα 186 δισ. δολ. που θα απαιτηθούν την τρέχουσα διετία, το ΔΝΤ μπορεί να προσφέρει 81 δισ. δολ. ενώ τα υπόλοιπα θα πρέπει να αναζητηθούν αλλού - πιθανότατα στην Ε.Ε.

Κατάρρευση
«Μια ευρύτερη κρίση θα μπορούσε να πυροδοτηθεί από την κατάρρευση κάποιου καθεστώτος σταθερής ισοτιμίας έναντι του ευρώ», προειδοποιούν οι συντάκτες της έκθεσης και γι’ αυτό προτείνουν τη διεύρυνση της Ευρωζώνης. Θεωρούν, επίσης, πιθανό οι δυτικο-ευρωπαϊκές τράπεζες να χρειαστούν έως και 300 δισ. δολ. για να τονώσουν τα κεφάλαιά τους, προκειμένου να «κλείσουν τρύπες» που ανοίγουν στα χαρτοφυλάκιά τους οι επενδύσεις στην Ανατολική Ευρώπη. Σύμφωνα με το αισιόδοξο σενάριο, οι ανάγκες κεφαλαιακής ενίσχυσης των δυτικο-ευρωπαϊκών τραπεζών θα ανέλθουν σε 100 δισ. δολ. για να καλύψουν ζημιές 160 δισ. δολ. που θα προκληθούν από επενδύσεις συνολικής αξίας 1,6 τρισ. δολ.

Εκθεση
Στη δύναμη του ευρώ και την προστασία που θα μπορούσε να παρέχει στις οικονομίες της Ανατολικής Ευρώπης αναφέρεται και εμπιστευτική έκθεση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου προς τα όργανα και τις κυβερνήσεις της Ε.Ε. Προτάθηκε να υιοθετηθεί από τις οικονομίες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης ως ασπίδα σε μια πιθανή χρεοκοπία.

Μονόδρομος η εκτύπωση χρήματος για τη Βρετανία
Εκκληση στην Τράπεζα της Αγγλίας να «τυπώσει» περισσότερο χρήμα απηύθυνε, χθες, ο Μάικ Πλατ, διαχειριστής ενός από τα μεγαλύτερα hedge fund στη Βρετανία. Λίγη ώρα νωρίτερα, το Ινστιτούτο Δημοσιονομικών Σπουδών εκτιμούσε ότι μέχρι το 2015-16 το βρετανικό δημόσιο θα αδυνατεί να χρηματοδοτήσει 40 δισ. λίρες του δημοσίου χρέους.
Αν η τότε κυβέρνηση επιλέξει να αντλήσει αυτά τα χρήματα από τους φορολογούμενους, θα πρέπει να αυξήσει τον βασικό συντελεστή φορολογίας εισοδήματος κατά 8 ποσοστιαίες μονάδες.
Μάλιστα ακόμα και αυτές οι προβλέψεις θεωρούνται αισιόδοξες, καθώς βασίζονται στην εκτίμηση της Τράπεζας της Αγγλίας ότι το βρετανικό ΑΕΠ θα μειωθεί μόλις κατά 2,7% φέτος. Το Σαββατοκύριακο ο υπουργός Οικονομικών, Αλιστερ Ντάρλινγκ, υποστήριξε ότι η πραγματικότητα θα είναι πιθανότατα χειρότερη.

Ελκυστική ιδέα
Προσπαθώντας να μην «ξεφύγει» το δημόσιο χρέος, δημιουργώντας δυσβάσταχτο βάρος για το μέλλον, στο Λονδίνο βρίσκουν όλο και πιο ελκυστική την ιδέα της εκτύπωσης χρήματος.
«Αυτός είναι ο ευκολότερος τρόπος να σωθεί το σύστημα», υποστήριξε χθες ο κ. Πλατ, σε συνέντευξή του προς τους Financial Times. Την επιλογή αυτή έχουν επίσης επιλέξει Ιαπωνία και ΗΠΑ ενώ, αντίθετα, στην Ευρωζώνη η ΕΚΤ θα τοποθετηθεί σχετικά μετά τη συνεδρίαση της Διοίκησης τον Μάιο.
Η διαφορετική αυτή στάση της Φραγκφούρτης δημιουργεί ανατιμητικές πιέσεις στο ευρώ. Χθες, το μέλος της διοίκησης της ΕΚΤ, Λ.Ι Σμάγκι, δεν απέκλεισε ακόμα και την απευθείας παρέμβαση στην αγορά συναλλάγματος αν αυτό κριθεί αναγκαίο.
Προκειμένου να προσφέρει δυνατότητα καλύτερης διαφοροποίησης των χαρτοφυλακίων των αμερικανικών επιχειρήσεων, η Fed προχώρησε, χθες, σε συμφωνία με τις κεντρικές τράπεζες Ελβετίας, Ευρωζώνης, Αγγλίας και Ιαπωνίας για ανοικτές γραμμές χρηματοδότησης, δηλαδή εταιρείες στις ΗΠΑ, θα λαμβάνουν δάνεια και σε λίρες, γεν, φράγκα ή ευρώ.
Του Χάρη Σαββίδη
hsav@pegasus.gr

Ας διαβάσουμε αυτό το κείμενο και ας το βάλουμε κάτω απ' το προσκέφαλό μας. Ίσως μας χρειαστεί.

Ένα 1974 από την «ανάποδη»;
(και η πιθανότητα μιας μεγάλης προβοκάτσιας σε Κύπρο ή Ελλάδα)

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
Το «φτύσιμο» ήταν μεγαλοπρεπές. Το ίδιο και η «ψυχραιμία» τους. Καραμανλής, Μπακογιάννη, Παπανδρέου, Χριστόφιας, η «πολιτική ηγεσία» του ελληνικού λαού, σχεδόν δεν αντέδρασαν στις απανωτές, εντυπωσιακά περιφρονητικές «σφαλιάρες» της Ουάσιγκτον. Επισκεπτόμενη την Τουρκία η Κυρία Χίλλαρυ Κλίντον μετέτρεψε την εισβολή, εθνοκάθαρση των Ελληνοκυπρίων και κατοχή έκτοτε της βόρειας Κύπρου σε πρόβλημα «άρσης της απομόνωσης των Τουρκοκυπρίων». Μετά, οι αμερικανικές δυνάμεις, από κοινού με άλλες (ο Θεός να τις κάνει) «συμμαχικές» συμμετείχαν στην εύγλωττη τουρκική άσκηση «Ηγεμών» («Κυρίαρχος») στο Αιγαίο. Τελευταία στιγμή αναβλήθηκε συνάντηση του κατοχικού ηγέτη Μεχμέτ Αλί Ταλάτ με την Χίλαρυ Κλίντον, προτού μάλιστα η Κυρία Κλίντον δει καν τον Υπουργό Εξωτερικών της νόμιμης Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο υποψήφιος του κ. Ομπάμα για τη θέση του Βοηθού Υφυπουργού Εξωτερικών, ο κ. Φίλιπ Γκόρντον, αρνήθηκε, καταθέτοντας στη Γερουσία, να αποδεχθεί ότι υπάρχει τουρκική κατοχή στην Κύπρο! Ο κ. Ομπάμα δεν θα συναντήσει τον Πατριάρχη, μπας και παρεξηγηθούν οι διώκτες των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης. Όλα αυτά μετά από μια περίοδο έντονης αεροπορικής τρομοκρατίας της Τουρκίας στο Αιγαίο. (Και σα να μην έφταναν αυτά, βγήκε και η Γερμανία, στην οποία οι κυβερνώντες μόλις παρεχώρησαν τον ΟΤΕ, να μας πει, δια της Καγκελαρίου της, ότι πρέπει να τελειώνουμε με τις «εμμονές» μας στο όνομα των Σκοπίων και τα βέτο. Όσο για τη Μόσχα κινδυνεύει να βγάλει κι αυτή τα συμπεράσματά της: καλοί οι Έλληνες, αλλά φοβιτσιάρηδες, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα μαζί τους.)
Θα περίμενε κανείς από την ελληνική και την κυπριακή κυβέρνηση, το σύνολο του πολιτικού κόσμου, αλλά και τα media να χαλάσουν το σύμπαν, αντιδρώντας σε μια τόσο προφανή επίθεση κατά Ελλάδας και Κύπρου. Αντ’ αυτού, αιδήμων σιωπή. Το Ίδρυμα Καραμανλή ετοιμάζει ένα συνέδριο για μια νέα ελληνοαμερικανική συμμαχία, λες και μπορεί ποτέ να «συμμαχήσουν» οι λούστροι και τα αφεντικά. Ο κ. Παπανδρέου πιστεύει πάντα ότι, επιτέλους, αποκαλύφθηκε δια του κ. Ομπάμα η καλή Αμερική, μια Αμερική που αγαπάει όσο και ο παππούς του την Αγγλία – αν και ο παππούς του δεν πίστευε ότι είναι και καλή! Όχι συμμαχία, ούτε καν απλή συνεννόηση δεν μπορεί να κάνει η χώρα χωρίς αποκατάσταση της αξιοπιστίας της και σαφούς ορισμού του εθνικού συμφέροντος, πολύ περισσότερο με μεγάλες δυνάμεις όπως οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Ρωσία κλπ..
Βιογράφος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και διαπρεπής μελετητής της μεταπολεμικής Ελλάδας, ο Ζαν Μεϋνώ λέει ότι οι Έλληνες πολιτικοί δεν υποτάσσονται απλώς στα κελεύσματα της Ουάσιγκτον, αγωνιούν νυχθημερόν να βρουν τρόπους να την ευχαριστήσουν…Να, πάρτε το Υπουργείο Εξωτερικών. Ποιεί συνήθως την νήσσαν για την πολιτική της Ουάσιγκτον, του Βερολίνου και της Άγκυρας, όμως έβγαλε τις προάλλες μια μεγαλοπρεπή ανακοίνωση καταγγέλλοντας τη … Βενεζουέλα του Ούγκο Τσάβες για την κράτηση ενός Έλληνα ναυτικού…
Οι εξωτερικές πιέσεις συναντάνε μια κυβέρνηση, έναν πολιτικό κόσμο, ένα κράτος σε βαθιά παρακμή, αντιμέτωπο με μια από τις δυνητικά σοβαρότερες κρίσεις της μεταπολεμικής ιστορίας του. Πολύ λογικά, ανοίγει η όρεξη των επιβουλευόμενων τρίτων. Πολύ λογικά επίσης οι ξένες δυνάμεις, όπως έκαναν σε όλη την νεώτερη ελληνική ιστορία, επιχειρούν να βρουν στην εσωτερική πολιτική κατάσταση μοχλούς για την εξυπηρέτηση των διεθνών συμφερόντων τους.
Πόσο μάλλον που συναντούν, στην Ελλάδα, ένα πολιτικό και κρατικό προσωπικό που έχει προ πολλού απαλλαγεί από κάθε ικανότητα σκέψης (αν υποθέσουμε ότι την είχε κάποτε) και από κάθε ηθική, βουτηγμένο στον κυνισμό και τη διαφθορά. Κράτος σε συμφόρηση, κοινωνία σε παρακμή και απελπισία, οικονομία στη γνωστή κατάσταση, τυφλή τρομοκρατία αγνώστου «προελεύσεως και κατασκευής», όπως λέγαμε στο στρατό. Κι όλα αυτά εν μέσω μιας από τις μεγαλύτερες οικονομικές κρίσεις της ιστορίας και μιας από τις σοβαρότερες, μάλλον της σοβαρότερης κρίσης της ΕΕ από την ίδρυσή της.

Γιατί συμβαίνουν αυτά;
Εδώ και καιρό, έχουμε επισημάνει από τις στήλες του Metropolitan, ότι από τον ελληνικό χώρο (Ελλάδα και Κύπρος) περνάνε βαριές και ήδη ώριμες «αυτοκρατορικές στρατηγικές», όπως είναι η ολοκλήρωση του ελέγχου των Βαλκανίων, στα πλαίσια της αναχαίτισης της Ρωσίας, της σύγκρουσης για τον έλεγχο της Ουκρανίας, της επιδίωξης αποκοπής και αποξένωσης Ευρώπης-Ρωσίας. ‘Όπως είναι επίσης η στρατηγική της διεύρυνσης της ΕΕ προς την Τουρκία, που προϋποθέτει λύση του κυπριακού. Τέτοια «λύση» που να επιτρέπει τον πληρέστερο δυνατό έλεγχο της Κύπρου επιδιώκει και το Ισραήλ, που θεωρεί το νησί φυσικό μετόπισθεν του εβραϊκού κράτους, τμήμα του ευρύτερου χώρου που θέλει να ελέγχει κατά απόλυτο τρόπο.
Αυτά όλα σημαίνουν ότι ο ελληνικός χώρος καλείται να «συμμορφωθεί», αποδεχόμενος μια λύση τύπου Ανάν για την Κύπρο και, στη συνέχεια, μια αντίστοιχης φιλοσοφίας «διευθέτηση» στο Αιγαίο, διακόπτοντας τις σχέσεις με τη Ρωσία, αναπτύσσοντας, αντίθετα, τις σχέσεις με το Ισραήλ (υπό την «καθοδήγηση» και του κυρίου εκπροσώπου των ισραηλινών συμφερόντων στην Ευρώπη, Νικολά Σαρκοζί), αποδεχόμενος μια λύση-μαϊμού για τα Σκόπια και αναγνωρίζοντας την ανεξαρτησία του Κοσόβου.
Η «αυτοκρατορία» πηγαίνει πιο εύκολα σε τέτοιες λύσεις γιατί δεν συναντά σοβαρή αντίσταση από τις ελληνικές πολιτικές δυνάμεις, που συχνά μάλιστα αποβλέπουν στη δική της εύνοια για να κυβερνήσουν τη χώρα. Στη νεώτερη ελληνική ιστορία, είναι σύνηθες το φαινόμενο, η ιθύνουσα τάξη να τείνει συνήθως να προτιμά την «ομαλή» ένταξή της στο διεθνές σύστημα, από την υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων και των δικαιωμάτων του ελληνικού λαού διεθνώς. Υπό την πίεση του εξωτερικού περιβάλλοντος, γεωπολιτική και οικονομική, αλλά και της δικής του εσωτερικής κρίσης, της εξάντλησης δηλαδή ενός «κλεπτοκρατικού τρόπου συσσώρευσης του κεφαλαίου», ενός απέραντου «λαμογιστάν», ο ελληνικός χώρος καταρρέει στο εσωτερικό του, ενώ καλείται να εξοφλήσει το κόστος μιας πολιτικής γενικού «κατευνασμού», που άνοιξε τελικά την όρεξη παντός τρίτου!

Λύση του κυπριακού ή διάλυση του κυπριακού κράτους;
Στη Λευκωσία, ο «κομμουνιστής» Πρόεδρος Χριστόφιας (του οποίου η εκλογή έγινε δεκτή με μεγάλη ευχαρίστηση από τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις του δυτικού κόσμου), διαπραγματεύεται κατ’ ουσίαν την αυτοδιάλυση του κυπριακού κράτους, που θα βαφτιστεί βέβαια «λύση του κυπριακού». Μακάρι να τον αδικούμε τον άνθρωπο και το κόμμα του. Αλλά οι ελληνικές, όχι οι τουρκικές προτάσεις, που κατετέθησαν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων της Λευκωσίας, και τις οποίες δημοσιεύσαμε αυτούσιες στην εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» (14.3.09), προβλέπουν ένα κράτος που πότε θα έχει πότε Έλληνα Πρόεδρο, πότε Τούρκο Πρόεδρο και πότε ξένο δικαστή να παίρνει τις αποφάσεις. Είναι αυτά σοβαρά πράγματα; Έχουν εφαρμοσθεί σε καμιά άλλη χώρα του κόσμου, όπου συνυπάρχουν εθνικές κοινότητες; Είναι συμβατά με την αρχή της δημοκρατίας;
Σχεδόν σε όλα τα κρατικά αξιώματα θα «ντουμπλάρονται» Έλληνες και Τούρκοι αξιωματούχοι, με ένα δαιδαλώδες σύστημα, που όχι μόνο κινδυνεύει να παραλύσει το κράτος, αλλά και θα τροφοδοτεί αιωνίως, από τη μια τη δυσφορία της πλειοψηφούσης κοινότητας προς την μειοψηφούσα, αφετέρου την τάση της μειοψηφίας να χρησιμοποιεί τα όποια προνόμιά της για να πετυχαίνει επιδιώξεις που δεν μπορεί να πετύχει αλλιώς. Αντί δηλαδή να «συμφιλιώσει» Τουρκοκύπριους και Ελληνοκύπριους, να σφυρηλατήσει τη συνείδηση πολιτών ενός κράτους, θα εξασφαλίσει την αιώνια εχθρότητά τους και το αγκίστρωμα αμφοτέρων στις κοινότητές τους και τα «συνιστώντα κράτη» τους. Το νέο αυτό «κράτος» θα αποτελείται από δύο κράτη με δικές τους αστυνομίες και δεν θα διαθέτει, όπως όλα τα άλλα κράτη στον κόσμο, το δικαίωμα της αυτοάμυνας και το μέσο της, τις ένοπλες δυνάμεις. Η Κύπρος θα είναι «αποστρατικοποιημένη», λέει η κυπριακή κυβέρνηση, δηλαδή θα σταθμεύει ελεύθερα στο έδαφός της ο … βρετανικός στρατός! Θα έχουμε δηλαδή διχοτόμηση ντε φάκτο του νησιού συν κατάλυση της σημερινής Δημοκρατίας υπό γενική βρετανική επιστασία. Μα είναι δυνατόν να ονομάζονται τέτοια σχήματα λύση του κυπριακού, προς αποφυγή μάλιστα της διχοτόμησης (που, ειρήσθω εν παρόδω, συντελέστηκε πριν από 35 χρόνια!).
Όχι μία, χίλιες φορές καλύτερη, ασφαλέστερη και εντιμότερη λύση είναι η αποδοχή της διχοτόμησης από μια παρόμοια λύση, σαφώς χειρότερη από τις συνθήκες Ζυρίχης και Λονδίνου, που κινδυνεύει να έχει ακόμα χειρότερες συνέπειες από εκείνες, πολύ περισσότερο σε ένα τόσο αβέβαιο διεθνές περιβάλλον. Αφήνει ουσιαστικά τους Ελληνοκυπρίους χωρίς την προστασία του κράτους που διαθέτουν σήμερα, εγκυμονώντας τον κίνδυνο εθνοτικών διαμαχών, ενδοελληνικών διαμαχών, αλλά και συνεπειών στο σύνολο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Οι καλοί λογαριασμοί δεν φτιάχνουν αναγκαστικά καλούς φίλους, οι κακοί όμως λογαριασμοί είναι βέβαιο ότι θα διαιωνίσουν την εχθρότητα, με κάθε μία από τις παραδοξότητες αυτής της ρύθμισης να γίνεται και δυνητικό πεδίο σύγκρουσης.
Αν υιοθετηθεί μια παρόμοια λύση θα καταστήσει την Ελλάδα εσαεί όμηρο της καλής διάθεσης Τουρκίας, Βρετανίας, ΗΠΑ, Ισραήλ, για να μη τεθούν σε κίνδυνο οι 750.000 Έλληνες της Κύπρου. Το πιο πιθανό και το χειρότερο σενάριο είναι μια εθνοτική διαμάχη που θα ανοίξει μια νέα, πιο τραγική σελίδα του κυπριακό, χωρίς να αποκλείεται και μια σοβαρή ενδοελληνική σύγκρουση στο μέτρο που μια σημαντική μειοψηφία έστω θεωρήσει μια παρόμοια λύση προδοτική και στο μέτρο που μια τέτοια διαμάχη θα είναι προς όφελος των ξένων δυνάμεων που θέλουν να γονατίσουν την αντίσταση των Ελληνοκυπρίων.

Πως μπορεί να περάσει ένα τέτοιο σχέδιο;
Πολλοί παρατηρητές στην Αθήνα και τη Λευκωσία θεωρούν ότι ένα τέτοιο σχέδιο είναι απολύτως παράφρον και δεν μπορεί να υιοθετηθεί, πολύ περισσότερο μετά οποιαδήποτε νηφάλια συζήτηση. Υποτιμούν όμως την προφανή διάθεση ισχυρών διεθνών δυνάμεων να το «περάσουν», να μην αφήσουν τον «κόκκο» που λέγεται Κύπρος να τους ανατρέψει όλη τη στρατηγική τους. Υποτιμούν επίσης τη δυνατότητά τους να χρησιμοποιήσουν τις εσωτερικές πολιτικές και κοινωνικές αδυναμίες Ελλάδας και Κύπρου.
Βασικά, η κεντρική επιδίωξή τους είναι η συγκρότηση ενός μεγάλου μπλοκ, σε Ελλάδα και Κύπρο, από τις δυνάμεις της αριστεράς, της κεντροαριστεράς και της ατλαντικής δεξιάς, που θα ρίξει όλο το βάρος υπέρ των επιχειρούμενων ρυθμίσεων. Επειδή ιστορικά η ελληνική αριστερά-κεντροαριστερά είναι η παράταξη που σήκωσε το βάρος της αντίστασης στις ξένες επιβουλές, από τη δεκαετία του 1940, μέχρι το «Η Ελλάδα στους Έλληνες» του Ανδρέα, διαθέτει ακόμα ηθικό βάρος, που θα καταστήσει αποτελεσματικότερη την εκ μέρους της συνηγορία εθνικά επαχθών λύσεων. Φυσικά, αν αυτές υιοθετηθούν και καταρρεύσουν, τότε θα ανοίξει ο δρόμος για έναν εκτονωτικό κατ’ ουσίαν, ανώδυνο για τα δυτικά συμφέροντα ακροδεξιό εθνικισμό, αν όχι και χρήσιμο για αυτά. Αν εμφανιζόταν στην Ελλάδα ένας “δεξιός” ή “ακροδεξιός” αντιτουρκικός και αντιισλαμικός εθνικισμός, που δεν θα παρενέβαινε πλέον στα ήδη υλοποιηθέντα κεντρικά σχέδια της Αυτοκρατορίας, αυτό θα μπορούσε να την εξυπηρετήσει, υπό την έννοια ότι, παρόλο που στηρίζει τον ρόλο της Άγκυρας στην περιοχή, δεν σημαίνει ότι δεν θέλει και τρόπους να ελέγχει τη δύναμή της. ¨Ένας τέτοιος εθνικισμός θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ενδεχομένως για την επιβολή αυταρχικών ή και νεοφασιστικών λύσεων, αν η παγκόσμια οικονομική κρίση το απαιτήσει.
Για να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν, οι μεγάλες δυνάμεις που επιβουλεύονται την Κυπριακή Δημοκρατία έχουν αποδείξει στην ιστορία μας ότι μπορούν να καταφύγουν σε κάθε μέσο, περιλαμβανομένων και μεγάλης κλίμακας προβοκατσιών. Γνωρίζουν πόσο δύσκολο θα είναι να περάσει ένα νέο σχέδιο Ανάν σε συνθήκες πραγματικά δημοκρατικής, ελεύθερης και νηφάλιας συζήτησης. Γι’ αυτό χρειάζονται τη δημιουργία συνθηκών ακραίας πόλωσης και φανατισμού, όπου θα αλληλοκατηγορούμαστε ως «εθνομηδενιστές» και «εθνοκανίβαλλοι», ως «εθνικιστές-σωβινιστές» και «ενδοτικοί – προδότες».
Αυτή υπήρξε στο παρελθόν μια κλασική πατέντα, ιδίως στην Κύπρο, οργανωμένη και χειραγωγημένη από ξένες μυστικές υπηρεσίες. Για να αναφέρουμε ένα μόνο ιστορικό παράδειγμα, ας θυμηθούμε πως οι «υπερπατριώτες», μεταξύ τους και αρκετοί ειλικρινείς άνθρωποι, οργανώθηκαν από ξένες υπηρεσίες στην ΕΟΚΑ Β’, νομίζοντας ότι ετοιμάζουν την Ένωση με την Ελλάδα και ετοιμάζοντας πρακτικά την εισβολή της Τουρκίας. Η ας θυμηθούμε για παράδειγμα πως καταφέραμε το ακατόρθωτο στην υπόθεση Οτσαλάν: το μισό ΠΑΣΟΚ να τον φέρει και το άλλο μισό να τον δώσει. Όλα αυτά τα φαινομενικά αντιφατικά συνέβησαν, επειδή οι ξένες δυνάμεις χρησιμοποιούν ταυτόχρονα και τις δύο “δομικές” αδυναμίες του ελληνικού χώρου. Και την τάση των ιθυνόντων να θέτουν εν τέλει σε πρώτη μοίρα το “συμμαχικό” συμφέρον και την οργανική σχεδόν τάση του ελληνικού χώρου να πολυδιασπάται.
Ας φανταστούμε πόσο εύκολα, μια προβοκάτσια, αποδιδόμενη σε Έλληνες εθνικιστές-σωβινιστές», από τις τόσο συχνές στην ιστορία μας θα μπορούσε να αλλάξει το κλίμα και, αντί να συζητάμε για το κράτος στο οποίο θα ζήσουν οι Κύπριοι πολίτες στο μέλλον, θα αρχίσουμε να συζητάμε για τα εγκλήματα του εθνικισμού.
Ο κίνδυνος είναι ακόμα μεγαλύτερος λόγω της ποιότητας και του ουδέποτε πλήρως διαρηχθέντος προπατορικού δεσμού του ελληνικού βαθέος κράτους με ξένες υπηρεσίες. Αν μάλιστα κρίνουμε από την απόφαση της κυβέρνησης Καραμανλή να αναθέσει στην Ιντέλιτζενς Σέρβις την ελληνική «αντιτρομοκρατική» προστασία, δηλαδή να βάλει τον λύκο να φυλάει τα πρόβατα, μετά μάλιστα από ότι αυτή η ίδια κυβέρνηση έπαθε στις υποθέσεις Πακιστανών-υποκλοπών-Βουλγαράκη, τότε απλώς μόνο να τρελαθεί κανείς μπορεί.
Οι ελληνικές και κυπριακές πολιτικές δυνάμεις πρέπει να αντιληφθούν ότι παίζουν με τη φωτιά, είτε είναι υπέρ, είτε είναι κατά λύσεων τύπου Ανάν. Ο κόσμος, το διεθνές περιβάλλον Ελλάδας και Κύπρου, δεν είναι παιδική χαρά, όπως έχουν καταντήσει τη χώρα και το στρατρηγικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο. Η όποια λύση ή μη λύση του κυπριακού και των ελληνοτουρκικών είναι ζήτημα καθοριστικής, ιστορικής, συντακτικής σημασίας, δεν είναι ένα δευτερεύον πολιτικάντικο ζήτημα, που λύνεται με «συνήθεις» τρόπους, όπως η εξαγορά ενός πολιτικού, μιας εφημερίδας ή λίγη προπαγάνδα. Πρέπει να δοθεί στους πολίτες η ευκαιρία να πάρουν οι ίδιοι, ελεύθερα και όχι εκβιαστικά, τις αποφάσεις, μετά από εξαντλητική συζήτηση και με τις πιο δημοκρατικές διαδικασίες, για να είναι και το αποτέλεσμα ουσιαστικά σεβαστό από όλους.
Τόσο αυτοί που επιδιώκουν μια λύση τύπου Ανάν, όσο και αυτοί που αντιτίθενται σε μια τέτοια λύση, πρέπει να πείσουν τους πολίτες της Κυπριακής Δημοκρατίας, μόνους αρμόδιους να σώσουν ή να παραδώσουν το κράτος τους κι αυτοί οφείλουν να δράσουν ως πολίτες, όπως τους ήθελε ο Περικλής κι ο Πρωταγόρας, όχι ως κουτοπόνηροι ανατολίτες, που στο τέλος μπερδεύονται μόνο οι ίδιοι από τα ναι που είναι όχι και τα όχι που είναι ναι. Το ζήτημα του κράτους που θα ζήσουν οι Κύπριοι αφορά τους ίδιους, πριν όμως από οποιαδήποτε απόφαση, οι πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας οφείλουν επίσης να τοποθετηθούν με πλήρη σαφήνεια στο αν και πως οι ρυθμίσεις μιας λύσης θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να υπερασπισθεί ή στην Κύπρο να μη χρειάζεται την υπεράσπιση της Ελλάδας. Στο κάτω-κάτω τους πολίτες της Κυπριακής και της Ελληνικής Δημοκρατία πρέπει και αυτούς και μόνο αφορά η μορφή, τα σύνορα, η σύσταση και ο τρόπος διακυβέρνησης των κρατών τους κι όχι τον όποιο επίδοξο Πρωθυπουργό ή Πρόεδρο.
Konstantakopoulosd@yahoo.gr
ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ

Οι αγορές μετά την ιστορική σύνοδο των G20

Στο διαρκές «μπρα ντε φερ» αισιόδοξων και απαισιόδοξων νικητές τρεις φορές, αναδείχθηκαν οι δεύτεροι. Με τελευταία την επικράτησή τους στο πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, όταν εγγράφηκαν τα νεώτερα χαμηλά για το δείκτη S&P 500 της Wall Street (στη φωτογραφία).

Η αποτίμηση των αποφάσεών της θα καθορίσει τη μεσοπρόθεσμη τάση των χρηματιστηρίων
Αν ήταν δυνατό να μετουσιωθούν οι αγορές σε ένα πρόσωπο, θα έμοιαζαν με κάποιον που ζαλισμένος από ένα πρωτοφανέρωτο συμβάν, θα τσιμπιόταν, για να διαπιστώσει αν όσα συμβαίνουν ύστερα από αυτό, είναι πραγματικότητα και δεν τα ονειρεύεται.
Αυτός είναι ένας παραλληλισμός της δυναμικής που επέβαλλε στην παγκόσμια κεφαλαιαγορά, η φούσκα στην αγορά δανεισμού αφενός και η, χωρίς ιστορικό προηγούμενο, αντίδραση της πολιτικής ηγεσίας του πλανήτη, στην ύφεση που απλώθηκε παντού.
Διότι από το φθινόπωρο του 2008 ως σήμερα, η επενδυτική κοινότητα κλήθηκε να αφομοιώσει μια παγκόσμια κρίση, που όμοιά της δεν υπήρξε μετά το δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναγκαστικά στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία του θεάματος, αυτή η κρίση για να γίνει αποδεκτή ως πληροφορία προς τους πολίτες, χρειάστηκε να αναζητηθούν οι, πλησιέστερες χρονικά και ποιοτικά, αντίστοιχες καταστάσεις.
Η Great Depression του 1929 ως το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν η καταλληλότερη αντιστοιχία και μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers απόκτησε τον αριθμό Ι, ενώ πολλοί αναλυτές άρχισαν να ομιλούν περί Great Depression ΙΙ, που είναι αναπόφευκτη. Υφίσταται συνεπώς, μια διαρκής διαπάλη μεταξύ των αισιόδοξων και των απαισιόδοξων, που άρχισε από τον πανικό του Σεπτεμβρίου και διαρκεί ως σήμερα.

Η διελκυστίνδα απαισιόδοξων και αισιόδοξων
Τα «όπλα» των αισιόδοξων ήταν οι προσπάθειες των κατά τόπους πολιτικών ηγεσιών, να αντιμετωπιστεί αρχικά σε τοπικό επίπεδο, το χάος που προκάλεσε ο φόβος πως οι τράπεζες μπορεί «να πέσουν έξω». Ενημερώθηκαν επίσης, για το απύθμενο βάθος της τρύπας που είχε δημιουργήσει στο σύστημα της χώρας τους, το συνολικό οικοδόμημα που κατασκεύασαν οι γίγαντες του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος γύρω από πάσης φύσεως, ποιότητας και αξιοπιστίας δάνεια, που γινόντουσαν αξιόγραφα ΑΑΑ. Με πρώτες τις ΗΠΑ, η Ιαπωνία, η Ε.Ε., το Ηνωμένο Βασίλειο, η Κίνα και όσοι άλλοι μπορούσαν, επιχείρησαν με ενίσχυση της ρευστότητας, να βάλουν φρένο στην κατρακύλα που προκάλεσε η τραπεζική κρίση.
Όταν όμως μια οικονομική οντότητα «πληρώνει» ζημιές που δεν προκάλεσε αρχικά η ίδια, αναζητά τους ενόχους. Οι πολίτες αντιλαμβάνονται πως τα δισ. δολάρια ή ευρώ ή γιεν [JPY=X] Σχετικά άρθρα ή γουάν που ρίχνονται στο τραπεζικό σύστημα, θα βγουν από τη δική του τσέπη. Οι ηγεσίες των κρατών, στο δικό τους επίπεδο, «έπαιξαν» για αρκετό χρονικό διάστημα το παιχνίδι των ενοχών. Και όλοι έδειχναν τις ΗΠΑ και για την ακρίβεια τη Wall Street.
Οι απαισιόδοξοι ενισχύοντας τις θέσεις τους περί Great Depression ΙΙ κάθε φορά που τα μακροοικονομικά δεδομένα ήταν χειρότερα των προσδοκιών, έστελναν με τις κινήσεις τους τις αγορές αγαθών, τα χρηματιστήρια και τις αγορές ομολόγων χαμηλότερα. Άλλοτε ταυτόχρονα και άλλοτε περιοδικά.
Στο διαρκές μπρα ντε φερ νικητές τρεις φορές, αναδείχθηκαν οι απαισιόδοξοι. Με τελευταία την επικράτησή τους στο πρώτο δεκαήμερο του Μαρτίου, όταν εγγράφηκαν τα νεότερα χαμηλά για τον S&P 500. Έκτοτε τα χρηματιστήρια αντιδρώντας συγχρονισμένα με τη Wall Street, έχουν διαγράψει άνοδο διαρκείας τεσσάρων εβδομάδων ήδη. Το σταμάτημα που διαπιστώθηκε από όλους όσοι παρακολουθούν στενά τις διεθνείς αγορές, έγινε μετά τη συνάντηση στο Λονδίνο. Αλλά δεν σχετίζεται με απογοήτευση, αλλά με το ψυχολογικό σοκ που προκλήθηκε σχεδόν αθόρυβα με τη λήξη της συνόδου των G20.

Θρίαμβος ή ξεγέλασμα οι αντοχές στην «περιφέρεια»
Δεν είναι πολλά τα χρόνια που πέρασαν, από την εποχή που οι αγορές ανέβαιναν, γνωρίζοντας την ύφεση της αγοράς ακινήτων και το sub prime marafeti. Γιατί οι αναλύσεις έδειχναν, πως οι υπόλοιπες χώρες και δη οι αναπτυσσόμενες, ήταν ικανές να ισορροπήσουν τις επιπτώσεις, από τα προβλήματα των ΗΠΑ, στην παγκόσμια ανάπτυξη.
Φυσικά μετά, τα προβλήματα έγιναν ρήγματα στο σύστημα δανεισμού και κατόπιν ήρθε η διαπίστωση, πως οι ρωγμές από τη Wall Street είχαν απλωθεί σε όλα σχεδόν τα τραπεζικά συστήματα του κόσμου. Επίσης, έγινε σχεδόν ακαριαία αντιληπτό ότι τα τοπικά τραπεζικά συστήματα δεν είχαν τη δύναμη να αντιμετωπίσουν με τις συνήθεις μεθόδους, τα προβλήματα που τους δημιούργησε η επί μακρόν χρήση των τοξικών αξιόγραφων. Άρχισε λοιπόν να θεμελιώνεται σταθερά και η θέση των ΗΠΑ πάνω στο θέμα των ενοχών.
Σε γενικές γραμμές ήταν: «Όντως από το δικό μας σύστημα ξεκίνησε η "φάμπρικα" αλλά και τα δικά σας συστήματα όχι μόνο τη δούλεψαν αλλά την καραεκμεταλλεύτηκαν δεόντως».
Μέσα από αυτήν τη διαπάλη, η «περιφέρεια» του G20 είχε αρχίσει να αποκτά στην παγκόσμια κοινότητα ένα μεγαλύτερο μερίδιο. Κυρίως διότι στα αποθεματικά που τους τα ανέβασε το παγκόσμιο εμπόριο και τα κέρδη από αυτό, υπήρχε μεγάλο μέρος από το χρέος των πλέον αναπτυγμένων, του «πυρήνα» του G20. Αλλά είναι διαφορετικό να υποψιάζεται το επενδυτικό κοινό πως θα υπάρξει μετατόπιση των κέντρων οικονομικής και πολιτικής ισχύος και άλλο είναι, να υλοποιείται η σχηματοποίηση της ανακατανομής ισχύος.
Οι απαισιόδοξοι άρπαξαν την ευκαιρία, να ομιλήσουν για επέκταση του λανθασμένου τρόπου αντιμετώπισης της ύφεσης και παρουσιάζουν την απόφαση του Λονδίνου, ως ένα βήμα προς την εποχή των παγκόσμιων πληθωριστικών πιέσεων. Οι αισιόδοξοι προβλέπουν αναθέρμανση της παγκόσμιας οικονομίας, μέσα από τη θετική συνεισφορά της περιφέρεις του G20, που αξίζει να υπενθυμίσουμε τους «προγόνους» του.
Ο Doug Noland σχολιάζοντας την τελευταία σύνοδο G20 (Group of Twenty Finance Ministers and Central Bank Governors) αναφέρεται σε παλαιότερες μέρες όταν οι ΗΠΑ υπαγόρευαν τις εργασίες της συνόδου στο G5 (Γκρουπ από πέντε υπουργούς Οικονομικών και κεντρικών τραπεζιτών των ΗΠΑ, Γαλλίας, Γερμανίας, Ιαπωνίας και Ηνωμένου Βασιλείου), που αργότερα έγινε G6, με την είσοδο της Ιταλίας, και G7 με τον Καναδά το 1976. Ακολούθησε χωρίς ανακατανομές στην ισχύ το G8 με τη Ρωσία να περιλαμβάνεται στο γκρουπ, ως την εποχή του G8 + 5, που έδωσε τη θέση του, στο αναδυόμενο ως αναγκαία τελική μορφή, γκρουπ των G20.
Μετά τη συνάντηση στο Λονδίνο πολλά έχουν αλλάξει και κυριολεκτικά ζαλίσει τις αγορές. Η σύνοδος των G20 αποδείχθηκε περισσότερο καρποφόρα από τις προσδοκίες πολλών αναλυτών των αγορών, που αναγνωρίζουν τη σημασία που έχουν οι πολιτικές αποφάσεις για τη διαφυγή της παγκόσμιας ανάπτυξης από την ύφεση. Παράλληλα, τα χρηματιστήρια των αναπτυσσόμενων χωρών το 2009, σε αντίθεση με αυτά των ισχυρών νομισμάτων και αναπτυγμένων οικονομιών, ανέβηκαν υπολογίσιμα.
Ο Shanghai Composite έχει από την αρχή του χρόνου άνοδο 33%. Ο Taiex της Ταϊβάν κέρδισε 20.4%, με τους βασικούς δείκτες στη Νότια Κορέα πάνω 14,2%, στην Ινδονησία 10.7%, στις Φιλιππίνες 8.3%, στο Hong Kong 8.7%. Η αγορά της Ρωσίας από την αρχή του χρόνου είναι πάνω 18%, όταν την ίδια επίδοση παρουσιάζει και άλλη μια αγορά των BRIC, αυτή της Βραζιλίας.
Πολλοί απέδωσαν την τελευταία χρηματιστηριακή άνοδο, στις προσδοκίες των επενδυτών πριν από τη σύνοδο των G20, για τη συμβολή της στην αναθέρμανση των οικονομιών. Άρα, το πώς θα εκτιμηθεί η σύνοδος από τους αναλυτές, θα καθορίσει τη μεσοπρόθεσμη τάση των χρηματιστηρίων.

Ανακατατάξεις μέσα από τη συμφωνία των G20
Οι αλλαγές που σηματοδοτεί η σύνοδος του G20 στο άρθρο των Anthony Failoa και Mary Jordan της Washington Post καταγράφονται περιεκτικά. «Το ποσό του 1 τρισ. δολαρίων που δεσμεύτηκαν οι ηγέτες του κόσμου για να πολεμήσουν την κρίση, αφορά και τις πλούσιες και τις φτωχές οικονομίες. Θα διατεθεί το πακέτο των κεφαλαίων μέσα από τα κανάλια που θα διαμορφώσει το στην Washington εδρεύον ΔΝΤ International Monetary Fund , που μετά τη σύνοδο αναδύεται με μεγάλη και ανανεωμένη αποστολή. Το ΔΝΤ τα τελευταία χρόνια είχε σχεδόν αποκλειστικά εστιάσει τις δραστηριότητές του στη βοήθεια των υπό ανάπτυξη χωρών σε κρίση.
Μέρος της συμφωνίας που σημειώθηκε την Πέμπτη, είναι και το ασυνήθιστο βήμα της επέκτασης κατά 250 δισ. δολάρια του ποσού που θα συγκεντρωθεί από το ΔΝΤ, για να ενισχυθεί η ρευστότητα των οικονομιών που πληγώθηκαν από την κρίση στην αγορά δανεισμού.
Σημαντικό μέρος του συνολικού ποσού θα κατευθυνθεί σε βιομηχανοποιημένα έθνη όπως η Ε.Ε., οι ΗΠΑ και η Ιαπωνία. Απόδειξη αυτού είναι η δυνατότητα, να τραβήξουν οι ΗΠΑ 42,5 δισ. δολάρια για να επανεκκινήσει ο τοπικός δανεισμός. Γεγονός που υπογραμμίζει πως το πνεύμα της συμφωνίας για την παγκόσμια ανάπτυξη, περιλαμβάνει μέτρα βραχυχρόνιου και μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, για την τρέχουσα κρίση που χτύπησε μικρά και μεγάλα έθνη, και απευθύνεται σε πλούσιες και φτωχές οικονομικά χώρες».
Στον αιώνα των μεγάλων ποσών η δέσμευση των G20 ύψους 1 τρισ. δολαρίων και οι εγγυήσεις για προγράμματα διάσωσης από το ανανεωμένο ΔΝΤ και τα 100 δισ. δολάρια για την Παγκόσμια Τράπεζα World Bank , τον 21ο αιώνα δεν φαίνεται να συγκινούν σοβαρά πολλούς. Οι απαισιόδοξοι όμως επιμένουν, πως πρόκειται για το ξαναζωντάνεμα πρακτικά αδρανών μηχανισμών, που τους «επανέφεραν» στη ζωή με έκχυση αδρεναλίνης, και τους προσδώσανε ξαφνικά, τη μεγαλύτερη ισχύ παρέμβασης από ό,τι σε όλη τη διάρκεια λειτουργίας τους.
Οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, που πριν μερικούς μήνες, δεν ήξεραν πού να στραφούν για βοήθεια προς σταθεροποίηση των οικονομικών τους συστημάτων, σήμερα γνωρίζουν πως κάποιοι τους περιμένουν με ανοικτές αγκάλες. Ο Dominique Strauss-Kahn που ηγείται του ΔΝΤ μετά την παράδοση των πυρομαχικών στις αποθήκες του με την συμφωνία των G20 αναφώνησε κατά τον Doug Noland.
«The IMF is back!» και οι αγορές ζαλίστηκαν. Επιπρόσθετα το ΔΝΤ θα διευρύνει το λογαριασμό του σε συνάλλαγμα με την έκδοση δικού του «χρήματος» με τα «Special Drawing Rights» (SDRs) ύψους 250 δισ. δολαρίων που θα διανεμηθούν στα κράτη-μέλη του ΔΝΤ, μεγάλα ή μικρά. Αυτό το μέρος της απόφασης χαρακτηρίζουν ορισμένοι ως νίκη των Κινέζων και των Ρώσων που ζήταγαν διεύρυνση του ρόλου των SDRs ώστε να αποτελέσουν το world reserve «currency». Δηλαδή το νόμισμα στο οποίο θα αντιστοιχούν τα αποθέματα σε συνάλλαγμα παγκόσμια.
Special Drawing Rights το παγκόσμιο νόμισμα;
Ο Zhou Xiaochuan που διευθύνει την People's Bank of China, είπε προ εβδομάδων πως τα Special Drawing Rights θα έπρεπε να αντικαταστήσουν το δολάριο ως νόμισμα του πλανήτη.
Ο Martin Hutchinson βλέπει ουσιαστικά λάθη σε αυτή τη θέση, αν και της αναγνωρίζει πολιτικά κίνητρα. Στην εβδομαδιαία του ανάλυση, φροντίζει να τονίζει τα αρνητικά σε κάθε είδηση και γεγονός, υπογραμμίζοντας πως η ροή των κακών ειδήσεων ή εκδοχών είναι πολύ μικρότερη των θετικών. Θέτει το ερώτημα κατόπιν:
«Θα ήταν καλύτερα για την παγκόσμια ανάπτυξη να υπήρχε μια Παγκόσμια Κεντρική Τράπεζα με τη μορφή του ΔΝΤ ή άλλο σχήμα, που να διέθετε δικό του νόμισμα, το οποίο θα αποτελούσε και παγκόσμιο νόμισμα;»
Υπάρχουν για αρκετούς, συνεχίζει, λόγοι για να επιφυλάσσονται έναντι του δολαρίου, λόγω της σταθερότητας που χρειάζεται να έχει το παγκόσμιο νόμισμα. Ενώ η ρευστότητα στα εργαλεία δανεισμού σε δολάρια είναι τεράστια, και μερικές φορές υπερβάλλουσα όταν η προσφορά εκτινάσσεται, εντοπίζονται ορισμένοι κίνδυνοι διαταραχών στο Treasury bond market Αγορά Ομολόγων Αμερικανικού Δημοσίου. Ανάλογοι εκείνων που εμφανίστηκαν την εβδομάδα που πέρασε, στην αγορά ομολόγων του Ηνωμένου Βασιλείου, που αν επισυμβούν θα στοιχίσουν διακοπές της ρευστότητας και πιθανές διαρροές από τη ρευστότητα του συστήματος της Wall Street.
Τα υπόλοιπα κύρια ισχυρά νομίσματα δεν είναι σε καλύτερη κατάσταση από το δολάριο. Η στερλίνα [GBP=X] Σχετικά άρθρα έχει χτυπηθεί όσο και το αμερικανικό νόμισμα από την καταστροφή του τομέα των οικονομικών υπηρεσιών και το έλλειμμα του προϋπολογισμού του Ην. Βασιλείου, είναι ισοδύναμο με αυτό των ΗΠΑ σε όρους ΑΕΠ. Το χειρότερο κατά τον Martin Hutchinson είναι πως η στερλίνα στηρίζεται σε μια οικονομία που ο βασικός λόγος ύπαρξής της είναι ο διαρκώς συστελλόμενος χρηματοπιστωτικός τομέας.
Το γιεν εμφανίστηκε τελευταία ισχυρό αλλά αυτή του η δύναμη υποχρέωσε σε καθίζηση τις ιαπωνικές εξαγωγές. Η πτώση το φετινό Φεβρουάριο, έφερε τις εξαγωγές, σε σχέση με πέρυσι, στο μισό. Μόνο το ευρώ [EUR=X] Σχετικά άρθρα αντιπροσωπεύει τον παράδεισο, ως προς τη σταθερότητα, για τους απαισιόδοξους αναλυτές. Ειδικότερα αν η Γερμανία και η Γαλλία επιμείνουν να αποστρέφονται τη χαλάρωση, που θα ικανοποιούσε όσους ζητούν υπερβολική αύξηση των δημοσίων δαπανών, στις υπόλοιπες χώρες του ευρώ.
Για τον Martin Hutchinson το ευρώ απειλείται από τις δομικές αδυναμίες που εμφανίζουν αρκετές μεσογειακές οικονομίες, στις οποίες η υποταγή στα κοινά οικονομετρικά δεδομένα είναι δύσκολη, αλλά οι πιθανότητες, ως τώρα είναι, να πετύχει ο αυτοπεριορισμός που επιβάλλει το κοινό νόμισμα, ώστε το μπλοκ των χωρών του ευρώ να μείνει ενωμένο. Αν βεβαιωθούν οι κεφαλαιούχοι γι΄ αυτό, το ευρωπαϊκό νόμισμα θα παρέχει ικανοποιητική ασφάλεια για τα αποθεματικά των χωρών μιας παγκοσμιοποιημένης οικονομίας. Διότι η ΕΚΤ έχει αποφύγει υπερβολές που έγιναν στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και που ενισχύουν την πιθανότητα εμφάνισης πληθωριστικών πιέσεων, στην οικονομία του δολαρίου.
Ο αμερικανός αναλυτής καταλήγει για τον κίνδυνο που απειλεί το ευρώ εξαιτίας της «νεότητάς» του. «Σε μια βαθιά και μεγάλης διάρκειας ύφεση είναι πιθανό οι σπατάλες στις οικονομίες της Ιταλίας της Ελλάδας και της Ιρλανδίας να καταφέρουν να ανατρέψουν την καλή διαχείριση των Γερμανών και των Γάλλων εκμαυλίζοντας την Ε.Ε. ή οδηγώντας τη σε διάσπαση».
Συμπερασματικά οι αγορές αναγνωρίζουν τις αλλαγές ισχύος, αντιλαμβάνονται τις ανασφάλειες και τις προσδοκίες των οικονομιών της περιφέρειας που κινούνται γύρο από τον «πυρήνα», την αμερικάνικη οικονομία. Αυτή όμως αδυνατίζει και γίνεται συμβιβαστικότερη, θεωρώντας πως μέσα από αυτή την εξέλιξη, ίσως ξεπεράσει το Great Depression ΙΙ. Ο πόλος της περιφέρειας όχι μόνο στις οικονομικές αναλύσεις, αλλά και σε επίσημες συνόδους ισχυροποιείται, υπογραμμίζοντας πως ορίζονται άγνωστοι, νέοι δρόμοι, για τα διεθνή χρηματιστήρια.
ΚΩΣΤΑΣ ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ

Κυπριακό: Στήνουν άλλοθι με Σαρκοζί

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ
Τούρκοι - Βρετανοί ισχυρίζονται ότι οι απόψεις Σαρκοζί κατά της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. αφαιρούν κίνητρα από τη λύση του Κυπριακού

Τη θέση του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί, ότι η Τουρκία δεν μπορεί να ενταχθεί στην Ε.Ε. ως πλήρες κράτος μέλος, επιχειρούν να χρησιμοποιήσουν οι Τούρκοι για να δικαιολογήσουν τη σκλήρυνση της στάσης τους στο Κυπριακό ενόψει και των προσπαθειών για την έναρξη πάρε-δώσε, όπως προσδοκούν τα Ην. ΄Εθνη να συμβεί μεταξύ καλοκαιριού και φθινοπώρου, για να επιτύχουν, με βάση τους βρετανικούς και τους αμερικανικούς σχεδιασμούς, υπογραφή αρχικά προσυμφώνου και τελική λύση ως την άνοιξη του 2010.

Οι υποχρεώσεις
Τούρκοι και Βρετανοί ισχυρίζονται στο παρασκήνιο ότι, εφόσον η Γαλλία και η Γερμανία κλείνουν την πόρτα της Τουρκίας στην Ε.Ε. ως πλήρους κράτους - μέλους, προσφέροντας μόνο ειδικό καθεστώς, μειώνονται τα κίνητρα της Άγκυρας να επιλύσει το Κυπριακό καθότι: Η Τουρκία δεν μπορεί να αποδεχθεί να είναι η μικρή Κύπρος κράτος - μέλος της Ε.Ε. και η ίδια ως περιφερειακή δύναμη να είναι εκτός ή να έχει απλώς ειδική σχέση. Στη βάση αυτής της λογικής εργάζονται προκειμένου να δημιουργήσουν κυρίως εντός της Ε.Ε. πρόβλημα στις σχέσεις Λευκωσίας - Παρισιού, υπό το πρόσχημα ότι για τις αναποδιές στο Κυπριακό ευθύνεται και η γαλλική στάση. Βεβαίως, γαλλικές διπλωματικές πηγές τονίζουν ότι η λύση του Κυπριακού και οι υποχρεώσεις της Τουρκίας έναντι της Ε.Ε. είναι διαφορετικά πράγματα και ότι η Άγκυρα δεν θα πρέπει να κρύβεται πίσω από τις συνομιλίες στο Κυπριακό, για να αρνείται το άνοιγμα των λιμανιών και των αεροδρομίων της στα πλοία και τα αεροσκάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Όπως επίσης και να την αναγνωρίσει.

Η αγκίστρωση
Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί τηρούν αρνητική στάση εξ υπαρχής επί της πλήρους ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε. και, όπως τονίζουν, η θέση αυτή καθορίζεται και στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Δεκεμβρίου του 2004. Στην παράγραφο 23 αναφέρεται ότι το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων με την Τουρκία είναι ανοικτό και ότι εάν οι ενταξιακές διαδικασίες δεν ευοδώσουν, τότε θα εξευρεθούν άλλοι τρόποι για να κρατηθεί η Τουρκία αγκιστρωμένη στην Ε.Ε., την οποία οι Γάλλοι επί μακρόν χαρακτηρίζουν ως ειδική προνομιούχο σχέση. Στηρίζουν ταυτοχρόνως τη θέση τους αυτή στο ότι, με βάση τα ευρωβαρόμετρα, η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών είναι αντίθετη με την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.

Δούρειος Ίππος
Βεβαίως, η στήριξη που παρέχουν οι ΗΠΑ και η Βρετανία στην τουρκική ένταξη προκαλεί αντιδράσεις στη Γαλλία, τη Γερμανία και σε άλλες χώρες, καθότι ενισχύονται οι φωνές που υποστηρίζουν ότι η Άγκυρα ενδέχεται να διαδραματίσει το ρόλο του «Δούρειου Ίππου» των ΗΠΑ στην Ε.Ε. υπό την έννοια ότι θα αυξήσει τους συμμάχους των Αμερικανών στην Ε.Ε. Ήδη, όπως λέγεται, η Βρετανία και οι χώρες της Κεντρικής Ευρώπης βρίσκονται με το ένα πόδι στην Ε.Ε. και με το άλλο στις ΗΠΑ. Το κλασικό παράδειγμα είναι η Πολωνία και η Τσεχία, που υπέγραψαν διμερείς συμφωνίες με τις ΗΠΑ για εγκατάσταση επί του εδάφους τους αντιβαλλιστικών πυραύλων. Είναι η πρώτη φορά που μεταψυχροπολεμικά οι Αμερικανοί υπογράφουν στρατιωτικές στρατηγικές συμφωνίες παρακάμπτοντας ακόμη και αυτό το ΝΑΤΟ.

Υπάρχουν αποφάσεις της Ε.Ε.
Το θέμα των δηλώσεων του Γάλλου Προέδρου Νικολά Σαρκοζί, ότι πολλά κράτη της Ε.Ε. και η πλειοψηφία των Ευρωπαίων πολιτών δεν επιθυμούν την πλήρη ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., έτυχε σχολίου, κατόπιν ερώτησης, από την Εκπρόσωπο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Πία Χένσεν. Όπως είπε η κ. Χένσεν επί του θέματος υπάρχουν αποφάσεις, όπως αυτή του Οκτωβρίου του 2005 και παρέπεμψε στην προχθεσινή δήλωση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο.
ΣΗΜΕΡΙΝΗ

Αθώωσε τους Τούρκους για το '22

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα, με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Τ. Ερντογάν. Ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα αναδειχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής των ΗΠΑ

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ καταλόγισε στις τότε «ξένες δυνάμεις» πρόθεση «ανασύστασης μιας αρχαίας αυτοκρατορίας». Χρύσωσε το χάπι με τη Χάλκη και με αναφορά στο Κυπριακό
Με μία ανιστόρητη αναφορά, με την οποία αθωώνει την Τουρκία για τη Μικρασιατική καταστροφή, καταλογίζοντας στις τότε «ξένες δυνάμεις», δηλαδή την Ελλάδα, πρόθεση «ανασύστασης μιας αρχαίας αυτοκρατορίας», χρωμάτισε την ομιλία του ενώπιον της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης στην Αγκυρα ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα.
Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπ. Ομπάμα, με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας, Τ. Ερντογάν. Ο Ομπάμα ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα αναδειχθεί σε ακρογωνιαίο λίθο της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής των ΗΠΑ
Μία ομιλία που περιέγραψε και σφράγισε τη στρατηγική σχέση που προσφέρουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία και η οποία περιελάμβανε δύο θετικές αναφορές στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και στο Κυπριακό και απηύθυνε συστάσεις στην Αγκυρα για τον σεβασμό των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων.

Αθώωσε τους Τούρκους για το '22
Την ίδια στιγμή που ο νέος ηγέτης των ΗΠΑ δείχνει όμως τόση ευαισθησία στη Γενοκτονία των Αρμενίων, έρχεται να δικαιώσει τον ξεριζωμό του Μικρασιατικού Ελληνισμού το 1922 και να ξαναγράψει αυτό το κομμάτι της Ιστορίας με τουρκική «πένα».
Ο κ. Ομπάμα ανέφερε στην αρχή της ομιλίας του: «Η Τουρκία στο τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου θα μπορούσε να είχε παραδοθεί στις ξένες δυνάμεις που προσπαθούσαν να διεκδικήσουν εδάφη της ή επεδίωκαν να ανασυστήσουν μια αρχαία αυτοκρατορία. Αλλά η Τουρκία επέλεξε ένα διαφορετικό μέλλον. Απελευθερωθήκατε μόνοι σας από τον ξένο έλεγχο. Και εγκαθιδρύσατε τη Δημοκρατία η οποία αποσπά τον σεβασμό των ΗΠΑ και του υπόλοιπου κόσμου. Υπάρχει μια απλή αλήθεια σε αυτή την ιστορία: η Τουρκική Δημοκρατία είναι δικό σας επίτευγμα. Δεν επιβλήθηκε από κάποια εξωτερική δύναμη ούτε ήρθε χωρίς αγώνα και θυσίες».

Ενδυνάμωση σχέσης
Στην ομιλία του, αλλά και στις επαφές με την πολιτική ηγεσία της χώρας ο κ. Ομπάμα εξέφρασε την επιθυμία του για την ενίσχυση και ενδυνάμωση της σταθερής, όπως τη χαρακτήρισε, σχέσης των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας.
Παρά το γεγονός ότι κάποιες απόψεις του ενόχλησαν πολύ, ο κ. Ομπάμα στην ουσία ανακοίνωσε ότι η Τουρκία θα αναδειχθεί επί προεδρίας του σε ακρογωνιαίο λίθο της αμερικανικής εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Αυτό, άλλωστε, ήταν το πνεύμα των συνομιλιών που είχε με τον πρόεδρο Αμπντουλάχ Γκιουλ και τον πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν.
Ο τελευταίος, που έπαιξε τον ρόλο του «κακού», είναι αποφασισμένος να κάνει ό,τι μπορεί για να προχωρήσει η υλοποίηση των σχεδιασμών για τη νέα στρατηγική σχέση, όμως θέτει όρους και προϋποθέσεις που αφορούν την αμυντική και οικονομική συνεργασία.
Ο Αμερικανός πρόεδρος είπε ότι η Τουρκία «αποτελεί στρατηγικό εταίρο» των Ηνωμένων Πολιτειών, όχι μόνο στο θέμα της τρομοκρατίας, αλλά σ' όλα τα ζητήματα που ενδιαφέρουν τη χώρα του. Στις συζητήσεις με τους ηγέτες της χώρας ζήτησε υποστήριξη για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν, για την αντιμετώπιση της κατάστασης στο Ιράν και στο Ιράκ, ενώ ιδιαίτερα μίλησε για τα προβλήματα της Μέσης Ανατολής με έμφαση στο Παλαιστινιακό.
Ο κ. Ομπάμα είπε ότι με τους Τούρκους ηγέτες διαπίστωσαν «μία συνεχή βελτίωση των αμερικανο-τουρκικών σχέσεων» και προσέθεσε πως «δεν πιστεύει ότι (οι διμερείς σχέσεις) επιδεινώθηκαν ποτέ σε σημείο να μην είμαστε πια φίλοι ή σύμμαχοι. Αυτό που ελπίζω, είναι να οικοδομήσουμε πάνω σε μια βάση που είναι ήδη σταθερή».

Η ένταξη
Ο Αμερικανός πρόεδρος, συνεχίζοντας να προκαλεί τους Ευρωπαίους, επανέλαβε την υποστήριξή του στην ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μόνο που αυτή τη φορά προσέθεσε πως η χώρα του δεν είναι μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας, άρα δεν αποφασίζει και για τις χώρες που θα υποδεχθεί στους κόλπους της η ΕΕ.
«Θέλω να είμαι σαφής», είπε από το βήμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης. «Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν σταθερά την υποψηφιότητα της Τουρκίας στην ΕΕ», διότι εκτίμησε πως θα ενισχυθεί έτσι ο ευρωπαϊκός συνασπισμός. Σας ενώνουν, τόνισε αναφερόμενος στους Ευρωπαίους και στους Τούρκους, «αιώνες Ιστορίας, πολιτισμού και εμπορίου».
Υπογράμμισε πως «δεν είμαστε και δεν θα είμαστε σε πόλεμο με το Ισλάμ». Με τον τρόπο αυτό, από την ισλαμική Τουρκία, θέλησε να τονίσει πως η νέα αμερικανική κυβέρνηση είναι φίλη και σύμμαχος με τον μουσουλμανικό κόσμο, ξεχωρίζοντας τους τρομοκράτες, για τους οποίους υπογραμμίζει πάντα πως δεν αντιπροσωπεύουν το Ισλάμ.
«Η συνεργασία μας με τον ισλαμικό κόσμο δεν πρέπει να περιοριστεί στο θέμα της αντιμετώπισης της τρομοκρατίας», τόνισε και προσέθεσε ότι «πρέπει να αναζητούμε κοινή πλατφόρμα, με αλληλοσεβασμό, ακόμη και στις περιπτώσεις που διαφωνούμε. Εμείς πρέπει να επιδεικνύουμε σεβασμό προς την ισλαμική πίστη».

ΓΙΑ ΚΥΠΡΟ: Υποστηρίζει διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία
Την επανένωση της Κύπρου στη βάση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας δήλωσε ότι υποστηρίζει ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος είχε συνομιλίες για το θέμα με την τουρκική πολιτική ηγεσία.
Σύμφωνα με πληροφορίες, το Κυπριακό ήταν ένα εκ των ολίγων θεμάτων τα οποία οι δύο πλευρές «δεν βλέπουν με το ίδιο μάτι», αν και η υπουργός Εξωτερικών Χίλαρι Κλίντον είχε λάβει φιλοτουρκική θέση. Ο Αμερικανός ηγέτης, που ανέδειξε την Τουρκία σε «χωροφύλακα» της περιοχής, υπογράμμισε πως η λύση της επανένωσης είναι και βιώσιμη, θα είναι και διαρκής.
Από την πλευρά του, ο πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, δεν πέτυχε να πείσει τον κ. Ομπάμα για το θέμα της δήθεν «απομόνωσης», αφού ο Λευκός Οίκος, σε αντίθεση με τους γραφειοκράτες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φαίνεται να έχει πιο ξεκάθαρη άποψη.
Είπε, συγκεκριμένα, ότι «οι ΗΠΑ επιθυμούν να προσφέρουν όλη τη βοήθεια που θα ζητήσουν τα μέρη, καθώς εργάζονται στην κατεύθυνση μιας δίκαιης και μόνιμης λύσης που θα επανενώσει την Κύπρο σε μια διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία».
Επίσης, «δίχασε» τις δύο αντιπροσωπείες το θέμα της αρμενικής γενοκτονίας, καθώς ο Αμερικανός ηγέτης τόνισε πως δεν αλλάζει τη γνώμη του. Οπως είναι γνωστό με δηλώσεις του προεκλογικά, έκανε γνωστό πως η τραγωδία των Αρμενίων αποτελεί γενοκτονία, μία θέση που είναι ανάθεμα για τους Τούρκους.
Παρ όλα αυτά εξήγησε πως «τα προβλήματα δεν θα τα λύσω εγώ, θα τα λύσουν από κοινού η Τουρκία και η Αρμενία». Επίσης, ζήτησε από την Αγκυρα να τερματίσει τα εμπόδια που θέτει για την επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης.
Είπε: «Η θρησκευτική ελευθερία και η ελευθερία έκφρασης οδηγούν σε μία ισχυρή και ζωντανή κοινωνία που δυναμώνει το κράτος. Βήματα, όπως η επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, θα στείλουν ένα τέτοιο σημαντικό μήνυμα και μέσα και έξω από την Τουρκία».
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ - ΜΙΧΑΛΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΥ - ΕΘΝΟΣ

Ισραήλ: «Δεν είμαστε η 51η πολιτεία των ΗΠΑ»

Κυβερνητικός βουλευτής με ομιλία «εξηγεί» το νόημα της λαϊκής ψήφου προς τον Μπεν. Νετανιάχου, ενώ αναφέρθηκε στη σχέση με Ουάσινγκτον, ενόψει διαλόγου για Ειρήνη.
Ο βουλευτής του κυβερνητικού κόμματος «Λικούντ» Γιλάντ Ερντάν, που είναι ο υπουργός Περιβάλλοντος στην κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον (ηγέτη του «Λικούντ") Μπένιαμιν Νετανιάχου, βεβαίωσε με σημερινές του δηλώσεις ότι «το Ισραήλ δεν λαμβάνει εντολές από τον Αμερικανό πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα», ο οποίος εκ νέου τάχθηκε δημόσια υπέρ ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. «Από τον πρόεδρο Ομπάμα, το Ισραήλ δεν λαμβάνει εντολές. Υπερψηφίζοντας τον Μπένιαμιν Νετανιάχου, οι πολίτες μας αποφάσισαν το Ισραήλ να μην μετατραπεί στην 51η αμερικανική Πολιτεία», τόνισε στην ομιλία που έκανε στην Κνέσετ, το κοινοβούλιο, ο κ. Ερντάν.
Παράλληλα, επαίνεσε τον συνάδελφό του υπουργό Εξωτερικών Αβιγκντορ Λίμπερμαν (τον ηγέτη του επίσης συμπράττοντος με την κυβέρνηση κόμματος Ισραήλ Μπεϊτενού: Ισραήλ, το σπίτι μας), επειδή «αποδέσμευσε» το Ισραήλ από τα συμφωνηθέντα για την Ιερουσαλήμ, τα εδαφικά και το προσφυγικό κατά την περιφερειακή ειρηνευτική διάσκεψη στην Ανάπολη στα τέλη του 2007 και με την οποία γινόταν προσανατολισμός προσπαθειών στο ανεξάρτητο κράτος των Παλαιστινίων.
«Τα συμφέροντα του Ισραήλ θα καθορίσουν τη δράση της κυβέρνησής μας» τόνισε σε αυτό το σημείο της ομιλίας του στην Κνέσετ ο ίδιος αξιωματούχος του «Λικούντ». «Οι ΗΠΑ είναι φίλος του Ισραήλ, σπουδαίος σύμμαχος, αλλά οι σχέσεις μας θα διέπονται από τον διάλογο», σημείωσε.

Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα
Νωρίτερα σήμερα μιλώντας στο κοινοβούλιο της Τουρκίας, ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα, βεβαίωσε το ακροατήριο ότι «η Ουάσινκτον παρέχει σθεναρή υποστήριξη στον (πολιτικό) στόχο των δύο κρατών, εβραϊκού και παλαιστινιακού, «του Ισραήλ και της Παλαιστίνης» όπως ακριβώς είπε ο 47χρονος Αμερικανός πρόεδρος, «τα οποία θα συνεισφέρουν και στην ασφάλεια και στην Ειρήνη». «Είναι πράγματα που συμφωνήθηκαν από τους ενδιαφερόμενους με τον Οδικό Χάρτη στο τέλος της διάσκεψης, στην Αννάπολη, και ως πρόεδρος των ΗΠΑ θα εργαστώ υπέρ αυτών» υπογράμμισε ο πρόεδρος Ομπάμα στην ομιλία αυτήν.

Πρωθυπουργικό Γραφείο Ισραήλ
Από την πλευρά του το ισραηλινό Πρωθυπουργικό Γραφείο αργά σήμερα εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εκφράζει την «ικανοποίηση της ισραηλινής κυβέρνησης, που από τον πρόεδρο Ομπάμα δόθηκαν διαβεβαιώσεις για την κρατική ασφάλεια του Ισραήλ και τη συνέχιση της ειρηνευτικής διαδικασίας».
«Σε αυτούς ακριβώς τους δύο στόχους», τονίστηκε στην ίδια ανακοίνωση, «παραμένει δεσμευμένη η ισραηλινή κυβέρνηση και στο εγγύς μέλλον πρόκειται να διαμορφώσει πολιτική ούτως ώστε και στενά να συνεργάζεται με τις ΗΠΑ και να υλοποιεί τους κοινούς μας στόχους», επισημαίνεται στο ισραηλινό πρωθυπουργικό ανακοινωθέν.
www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

fool's day: «ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής.»

H δική μας πρωταπριλιά στα αγγλικά ονομάζεται fool's day.

Mια τέτοια «μέρα των τρελών», την 1 Ααπρίλη 1955 ,ξεκίνησε ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ,στην Κύπρο κυρίως μέσα από τα παιδιά των χριστιανικών ενώσεων.
δυό ταπεινές λέξεις ,αφιέρωμα-προσκύνημα στον Κυριάκο Μάτση και δι αυτού σε όλους αυτούς τους σύγχρονους μας ήρωες, που έβαλαν το συλλογικό συμφέρον πάνω από το ατομικό και δε δίστασαν να δώσουν τη ζωή τους για τη λευτεριά τής μαρτυρικής Κύπρου και την κοινωνική αλληλεγγύη.
Με την κατηγορία ότι ανήκει στην ΕΟΚΑ, ο Κυριάκος Μάτσης συλλαμβάνεται από τους Άγγλους στις 9 Ιανουαρίου 1956 και τον αποστέλλουν στα ανακριτήρια της Ομορφίτας. Γνωρίζουν ότι είναι σημαντικό στέλεχος της Οργάνωσης και ότι έχει στενή επαφή με τον Διγενή. Με την παρρησία που τον διέκρινε, δεν το αρνιέται. Οι διαβόητοι ανακριτές Ρόμπινσον, ΜακKάουαν και Χάρις τον ανακρίνουν, αλλά ο Μάτσης τούς μιλά για τις παραδόσεις των Ελλήνων, για τη μοίρα της πονεμένης Ρωμιοσύνης, για το χρέος να αγωνισθεί κανείς για την ελευθερία και δεν μένει μέχρις εκεί. Αντιστρέφει την πορεία των ανακρίσεων και τους ρωτά με θάρρος:
«Εσάς ποιος είναι, όμως, ο ρόλος και η αποστολή σας; Γιατί βρίσκεστε σε έναν τόπο που δεν σας θέλουν; Τι θα κάνατε εσείς αν ήσασταν στη δική μου τη θέση; Απαντήστε μου».
Τέτοια αξιοπρέπεια και τέτοια πρόκληση δεν την περίμεναν οι στυγνοί ανακριτές. Γι' αυτό θα τον απομονώσουν και θα υποστεί τα φρικτότερα των βασανιστηρίων: Κτυπήματα, αϋπνία, ηλεκτροσόκ, αδιάλειπτες και επί εικοσιτετραώρου βάσεως ανακρίσεις. Σε καμία όμως περίπτωση η ψυχή του δεν λυγίζει. Παραμένει γενναίος και ατρόμητος.
Ο ιδεολόγος, ο ιδεαλιστής απορρίπτει τον υλισμό και θέτει την αρετή και την πατρίδα πάνω απ' όλα. Ο Στρατάρχης Χάρτινγκ επιχειρεί να τον εξαγοράσει για να καταδώσει τον Διγενή, με το μυθικό για την εποχή εκείνη ποσό του μισού εκατομμυρίου λιρών. Ο Κυριάκος Μάτσης, όμως, δίνει μάθημα αγωνιστικής αρετής στους βασανιστές του και είχε το θάρρος να βροντοφωνάξει κατάμουτρα στον σκληρό αποικιοκράτη Χάρτινγκ, κτυπώντας τη γροθιά του στο τραπέζι:
«Εξοχότατε, ού περί χρημάτων τον αγώνα ποιούμεθα, αλλά περί αρετής. Λυπούμαι, διότι με έχετε προσβάλει με την πρότασή σας».
Ο κυβερνήτης αποχώρησε αμέσως και εκτιμώντας το ήθος του Μάτση, έδωσε εντολή να σταματήσουν τα βασανιστήρια που του έκαναν. Ο Μάτσης μεταφέρεται στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, όπου τον Απρίλιο του 1956 μετά την εξορία τού Μακαρίου γίνονται ουσιαστικές συνομιλίες λύσεως του Kυπριακού εντός των κρατητηρίων. Ο Μάτσης συνομιλούσε με τους ανακριτές, τον βοηθό κυβερνήτη Sinclair και τον Redaway. Κατάφερε να βελτιώσει τους όρους της συμφωνίας Μακαρίου - Χάρτινγκ σε σημαντικά σημεία και πίστευε στη σύντομη λύση του Kυπριακού. Έθετε τα πάντα υπ' όψιν του Διγενή, ο οποίος όμως θεώρησε ότι, δεν μπορούσε από μόνος του να υπογράψει ή να δώσει τη συγκατάθεσή του για την λύση και το πολιτικό μέλλον της Κύπρου.
Την 1η Μαΐου ο Διγενής στέλνει στον Μάτση με το ψευδώνυμο «Μιλτιάδης» την περίφημη «Διαταγή», στην οποία του ανέθετε όρους πως ο ένοπλος αγώνας θα λήξει μόνο όταν επιτευχθεί συμφωνία, και διαπραγματεύσεις δύνανται να γίνουν μόνο με τον Μακάριο, όταν αυτός αφεθεί ελεύθερος.
Στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς, σαν άλλος Γκάντι, αλλά κυρίως σαν γνήσιος Έλλην Χριστιανός Ορθόδοξος, προτρέπει τους συγκρατουμένους του αγωνιστές να μην τρέφουν μίσος προς τους Άγγλους στρατιώτες, αλλά αντιθέτως να προσπαθούν να δημιουργήσουν ζεστή σχέση μαζί τους και να τους πείσουν για το δίκιο του Κυπριακού Ελληνισμού. Η προσπάθεια αποδίδει! Μια μονάδα Άγγλων κηρύσσει ανταρσία!...
Στις 19 Νοεμβρίου του 1958 ο Μάτσης, ύστερα από προδοσία, βρισκόταν στο καταφύγιό του, περικυκλωμένος από Άγγλους στρατιώτες. Επιστέγασμα των αγώνων του Κυριάκου Μάτση ήταν όταν μέσα από το κρησφύγετό του στο Δίκωμο, βροντοφώναξε στη μία και τριάντα το μεσημέρι της 19ης Νοεμβρίου 1958:
«Όχι. Δεν παραδίδομαι. Αν θα βγω, θα βγω πυροβολώντας».
Ήταν έτοιμος για τον θάνατο. Τον είχε προβλέψει στα γράμματά του, τον είχε αναλύσει στους φιλοσοφικούς στοχασμούς του, τον είχε με σιγουριά καταγράψει στο ημερολόγιό του, τον είχε τραγουδήσει. Είχε υπογραμμίσει στο βιβλίο «Σιδηρά Διαθήκη» του Δημητρακοπούλου:
«Έκλεξε όσον ημπορής τον τρόπον του θανάτου σου, ένας ωραίος θάνατος είναι συνήθως η ευγενεστέρα πράξις της ζωής!».
Τρία πράγματα σκέφτηκε να κάνει: να κάψει τα έγγραφα της ΕΟΚΑ, να διώξει τους δύο συντρόφους του και να γεμίσει το όπλο του. Οι Άγγλοι αν και πολύ περισσότεροι φοβήθηκαν και προτίμησαν τη σιγουριά της ρίψης χειρομβοβίδων. Ο Μάτσης εκείτετο διαμελισμένος από την έκρηξη της χειροβομβίδας στο μικρό του κρησφύγετο, αλλά η ψυχή του είχε βρει τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων.
Έντεκα μήνες πριν από το πέρασμα τού Μάτση στην αθανασία, σε επιστολή προς τους γονείς του, φανερώνει το πώς θα αντιμετώπιζε το τελευταίο προσκλητήριο της πατρίδος:
«Πιστεύουμε ότι κάθε θυσία μας δεν πηγαίνει άδικα και εσείς να είστε περήφανοι για μας. Αν ο καλός Θεός μας επιφυλάσση την λαμπράν τύχη να δώσωμεν την ζωήν μας για την πατρίδα, τότε η χαρά σας πρέπει να είναι απέραντη. Δεν ξέρω αν μπορεί να ονειρευτεί ένας άνθρωπος καλύτερη τύχη από αυτήν. Και δεν μπορώ να σκεφθώ γονείς που να είναι πιο περήφανοι παρά για τα παιδιά τους που έπεσαν για την πατρίδα».
http://misha.pblogs.gr/2009/04/fools-day-oy-peri-hrhmatwn-ton-agwna-poioymetha-alla-peri-areths.html

Ο Σαρκοζί επανέλαβε την αντίθεσή του στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ

Ο Νικολά Σαρκοζί επαναλαμβάνει μετ' επιτάσεως την αντίθεσή του στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ. Ο γάλλος πρόεδρος καυτηριάζει και την εκτόξευση πυραύλου κι από τη Β. Κορέα.
Ο γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί επανέλαβε, μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο TF1, την αντίθεσή του στην ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ, έπειτα από τις δηλώσεις του αμερικανού προέδρου Μπαράκ Ομπάμ υπέρ της εισδοχής της μουσουλμανικής χώρας στους κόλπους των 27.
«Εγώ συνεργάζομαι στενά με τον πρόεδρο Ομπάμα, όμως σ’ ό,τι αφορά την ΕΕ, εναπόκειται στα κράτη μέλη της Ένωσης ν’ αποφασίσουν», τόνισε ο Σαρκοζί απαντώντας στο δίκτυο από την Πράγα, όπου συμμετείχε στη σύνοδο ΗΠΑ-ΕΕ.
«Εγώ πάντοτε ήμουν αντίθετος στην ένταξη αυτή και παραμένω αντίθετος. Και τολμώ να πω ότι την άποψη της Γαλλίας συμμερίζεται κι η συντριπτική πλειοψηφία των χωρών μελών της ΕΕ», πρόσθεσε.
«Η Τουρκία είναι μία πολύ μεγάλη χώρα, σύμμαχος της Ευρώπης και σύμμαχος των ΗΠΑ. Θα πρέπει να παραμείνει ως προνομιούχος εταίρος, κι η θέση μου αυτή παραμένει αμετάβλητη», πρόσθεσε ο Σαρκοζί.
*Παράλληλα, ο Σαρκοζί καυτηρίασε σήμερα την εκτόξευση από τη Βόρειο Κορέα ενός πυραύλου, χαρακτηρίζοντάς την «προκλητική πράξη από πλευράς της», και κάλεσε την «ένωση της διεθνούς κοινότητας να επιβάλλει κυρώσεις σ’ ένα καθεστώς που δεν σέβεται κανέναν διεθνή κανονισμό».

Βιβλιομαχία στην Κύπρο

Πολιτική ένταση πυροδότησε η απόφαση του προέδρου κ. Δ. Χριστόφια να αλλάξει τα σχολικά βιβλία ως χειρονομία καλής θελήσεως προς τους Τουρκοκυπρίους

Ο ρόλος του Γεωργίου Γρίβα-Διγενή και οι κατά τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο ΒΔ «παραχαράκτες της Ιστορίας»
Ν. ΧΑΣΑΠΟΠΟΥΛΟΣ
Η ΑΠΟΦΑΣΗ του προέδρου της Κύπρου κ. Δ. Χριστόφια να αλλάξει τα σχολικά βιβλία Ιστορίας ως ένα μεγάλο βήμα για την οικοδόμηση μέτρων εμπιστοσύνης ανάμεσα στις δύο κοινότητες πυροδότησε πολιτικές εντάσεις στην Κύπρο, ξύπνησε μνήμες και πάθη του παρελθόντος, ξεσήκωσε τον Αρχιεπίσκοπο που ως νέος εθνάρχης ζήτησε προτού καλά καλά δει το περιεχόμενό τους να ριχθούν στην πυρά και τα βιβλία και οι«παραχαράκτες της Ιστορίας»,προκαλώντας ακόμη και την αντίδραση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Ο «καβγάς για την Ιστορία», γιατί περί καβγά πρόκειται, είναι μεγαλύτερος και από τον καβγά που ξέσπασε πριν από λίγα χρόνια στην Ελλάδα με την προσπάθεια της τότε υπουργού Παιδείας κυρίας Μαριέττας Γιαννάκου να τροποποιήσει το βιβλίο Ιστορίας. Μια προσπάθεια που τότε δεν ολοκληρώθηκε στοιχίζοντας, κατά πολλούς, και την έδρα στη Βουλή της πρώην υπουργού. Τώρα στην Κύπρο παίζεται το κύρος ενός προέδρου που ξεκίνησε μόνος του τη μάχη για να ξαναγράψει την αληθινή Ιστορία (όπως αυτή υπήρξε) και να αποδώσει ευθύνες για τα δεινά που υπέστη η Μεγαλόνησος. Είναι ζήτημα ημερών το να αναμειχθούν στον καβγά και τα πολιτικά κόμματα στην Αθήνα, καθ΄ ότι σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες που διέρρευσαν καταγράφεται και ανάμειξη των τότε ελληνικών κυβερνήσεων.
Μήλον της Έριδος ο στρατηγός Γεώργιος Γρίβας –Διγενής και όσοι τον βοήθησαν τότε να πάει στην Κύπρο, ο ρόλος του στην ΕΟΚΑ Β΄ και, πριν από την έλευση του Γρίβα, το πώς άρχισαν τα αιματηρά γεγονότα του 1963 που είχαν ως συνέπεια να αλλάξει η ζωή και των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων. Επιπλέον, υπήρξε το 1963«τουρκοανταρσία» , όπως ως σήμερα μαθαίνουν τα κυπριόπουλα στα σχολεία, υπήρξαν μόνον από τους Τούρκους σφαγές; Η τουρκική εισβολή το 1974 ήταν μία ειρηνευτική επιχείρηση, όπως ως σήμερα διδάσκονται οι Τουρκοκύπριοι στα δικά τους σχολεία; Τα ερωτήματα αυτά έρχονται με τα νέα βιβλία Ιστορίας να απαντηθούν, με στόχο να είναι ενιαία τα κείμενα που θα διδάσκονται και στις δύο πλευρές του νησιού.
Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο πρόεδρος Χριστόφιας επιχειρεί να τροποποιήσει τα βιβλία της Ιστορίας. Δύο φορές προσπάθησε κατά το παρελθόν, όταν πρόεδροι ήταν οι κκ. Γ. Βασιλείου και Γλ.Κληρίδης, αλλά απέτυχε. Στην Κύπρο αποδίδουν την αποτυχία αυτή στο γεγονός ότι συνάντησε και τις δύο φορές υπουργούς Παιδείας που διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ την περίοδο 1955-1960. Τώρα όμως υπουργός Παιδείας είναι ένας ακαδημαϊκός αριστερών πεποιθήσεων, ισχυρός υποστηρικτής της γνήσιας, αληθινής Ιστορίας της μεγαλονήσου. Ο υπουργός Παιδείας κ.
Ανδρέας Δημητρίου τόλμησε να συστήσει μια ομάδα εκπαιδευτικών για να ξαναγράψουν τα βιβλία Ιστορίας και έπεσε στο θρησκευτικό τείχος που λέγεται Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ΒΔ.
Μόνο που δεν κατέβασε σε συλλαλητήριο το λάβαρο της ΕΟΚΑ ο Αρχιεπίσκοπος. Κάλεσε τον υπουργό Παιδείας να παραστεί στην Ιερά Σύνοδο και να δώσει εξηγήσεις, στολίζοντάς τον παράλληλα με μερικά κοσμητικά επίθετα, όπως«παραχαράκτης της Ιστορίας». Και δεν σταμάτησε εδώ. Κάλεσε τους μαθητές, μόλις πάρουν στα χέρια τους τα νέα βιβλία, να μην τα διαβάσουν και να τα πετάξουν αμέσως γιατί, όπως είπε,«τα φαντάσματα στο φως δεν ζουν». Κάλεσε επιπλέον τον υπουργό Παιδείας να σοβαρευτεί και να κατανοήσει ότι εκπροσωπεί την ελληνική κοινότητα που είναι ορθόδοξη, υποδεικνύοντάς του ότι τον αγώνα της ΕΟΚΑ δεν τον έκαναν μερικοί εξτρεμιστές, αλλά όλος ο κυπριακός λαός.
Οι σχέσεις ΑΚΕΛ (που μέχρι πρότινος στην ηγεσία του βρισκόταν ο κ. Χριστόφιας) με την ΕΟΚΑ δεν ήταν ποτέ καλές. Ο στρατηγός Γρίβας, γνωστός και από τη δράση του, κατά τα χρόνια της γερμανικής κατοχής, στην ακροδεξιά «Οργάνωση Χ», κυνηγούσε τα μέλη του ΑΚΕΛ, ορισμένα μάλιστα τα θεωρούσε προδότες και δεν τα ήθελε στις τάξεις της ΕΟΚΑ. Στη δεκαετία του ΄60 υπήρξαν δολοφονίες ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων συνδικαλιστών που ελέγχονταν από το ΑΚΕΛ, οι οποίες ποτέ δεν εξιχνιάστηκαν. Οι Ελληνοκύπριοι έριξαν τότε την ευθύνη στην εθνικιστική τουρκοκυπριακή οργάνωση ΤΜΤ και οι Τουρκοκύπριοι στην ΕΟΚΑ ΒΔ. Βόλευε έτσι τους εθνικιστές και των δύο κοινοτήτων.
Ο υπουργός Παιδείας δεν διατηρεί άριστες σχέσεις με τον Αρχιεπίσκοπο. Είναι ο πρώτος υπουργός Παιδείας που διορίστηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, χωρίς προηγουμένως να ζητηθεί η έγκριση του Αρχιεπισκόπου, κάτι που εξόργισε τον Μακαριότατο, όπως τον εξόργισε και η φράση του υπουργού «ποιος εκφράζει τη λαϊκή βούληση; Ο Αρχιεπίσκοπος ή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας;» . Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι η Εκκλησία της Κύπρου θεωρεί περίπου άθεους τους κομμουνιστές του ΑΚΕΛ και ότι κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου ο Αρχιεπίσκοπος στήριξε ανοιχτά τον κεντροδεξιό συνυποψήφιο του κ. Χριστόφια, ευρωβουλευτή κ.
Ι. Κασουλίδη, τότε ο καβγάς είναι συνεχής. Αλλά και ο πρόεδρος Χριστόφιας δεν χαρίζεται στον Αρχιεπίσκοπο, αφού στήριξε τον ηγούμενο της Μονής Κύκκου κ. Νικηφόρο στις αρχιεπισκοπικές εκλογές, συνυποψήφιο του Χρυσοστόμου ΒΔ. Μόνο που ο Άγιος Κύκκου αποδοκιμάζει και αυτός τώρα την αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας.
Ο υπουργός κ. Δημητρίου είναι αποφασισμένος να προχωρήσει στην τροποποίηση των σχολικών βιβλίων της Ιστορίας και πέρασε στην αντεπίθεση κάνοντας λόγο για«φαντάσματα του παρελθόντος», για«καιροσκόπους και παπαγαλάκια που υπηρετούν την πολιτική του διχασμού». Και καθησύχασε τους πάντες ότι στα νέα βιβλία δεν διατυπώνονται επικρίσεις και σχόλια για τον απελευθερωτικό αγώνα των Κυπρίων της περιόδου 1955-1960. Ο στόχος όσον αφορά τα νέα βιβλία είναι η διδαχή και στις δύο κοινότητες της Κύπρου. Μόνο που για να γίνει αυτό το βήμα πρέπει να βρεθούν συγγραφείς και από τις δύο κοινότητες. Προς το παρόν δεν έχουν βρεθεί Τουρκοκύπριοι ή μάλλον έχουν βρεθεί αλλά φοβούνται τους «Γκρίζους Λύκους» και τον υπέργηρο Ραούφ Ντενκτάςγια να συνεργαστούν με Ελληνοκυπρίους. Μόνο ο κ. Μιαζί Κιζίζ Γκιουρέκ, τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός που βρίσκεται στις ελεύθερες περιοχές, δέχθηκε να συνεργαστεί. Έτσι η προσπάθεια είναι μετ΄ εμποδίων.
Το πρόβλημα που εντείνει τον καβγά για τα βιβλία είναι οι διαρροές από τα μέλη της επιτροπής. Σε ένα από τα προσχέδια που διέρρευσε και προκάλεσε μεγάλο σάλο προτού αποσυρθεί αναφέρεται ότι οι αρχιερείς στην Ελλάδα και στην Κύπρο θανατώθηκαν από τους Τούρκους, παρ΄ όλο που καταδίκασαν την Επανάσταση του 1821. Οτι η Εκκλησία δεν ήταν ο κύριος φορέας του εθνικού κινήματος στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά παρήγε μια θρησκευτική αντίληψη του κόσμου που αποθάρρυνε τις εθνικές εκδηλώσεις. Η δράση της ΕΟΚΑ συνοψίζεται μόνο σε 21 σελίδες. Ζητείται να αφαιρεθεί η συμβουλή του Ελευθερίου Βενιζέλου για φρόνιμη αναμονή στα Οκτωβριανά και να αντικατασταθεί με υποτελή στάση της Ελλάδας στους Βρετανούς. Ζητείται να καταδειχθεί ακόμη ο ρόλος του Γρίβα στην περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, επικρίνεται ο Μακάριος γιατί γνώριζε προτού υπογράψει, το 1960, τη Συμφωνία της Ζυρίχης και αναφέρεται ότι η λέξη «τουρκανταρσία», που χρησιμοποιήθηκε το 1963 με τη δημιουργία τουρκοκυπριακών θυλάκων και με τις μάχες που ακολούθησαν, δεν αποδίδει την πραγματικότητα, γιατί τότε ο λαός μιλούσε για διακοινοτικές ταραχές. Τέλος στο κείμενο που διέρρευσε μπαίνει στο στόχαστρο και ο Γεώργιος Παπανδρέου ως έτοιμος να δεχθεί ένωση με εδαφικά ανταλλάγματα προς την Τουρκία.

Οι «κατά φαντασίαν» παραχαράξεις της Ιστορίας
Όπως ήταν αναμενόμενο, μετά τις διαρροές για το περιεχόμενο των νέων βιβλίων Ιστορίας ξεσηκώθηκαν οι πάντες και στη διαμάχη ενεπλάκησαν και τα πολιτικά κόμματα, με πρώτο το κόμμα της αντιπολίτευσης ΔΗΣΥ, το οποίο έκανε λόγο για παραχάραξη της Ιστορίας, όπως επίσης και η Εκκλησία της Κύπρου (πάλι) η οποία έκανε λόγο για υπόσκαψη του αγώνα για ελευθερία και δικαίωση που διεξάγει ο λαός.
«Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν κείμενα στα οποία να παρουσιάζεται η Εκκλησία ως να μην είχε υποστηρίξει κανέναν εθνικό αγώνα και ότι πάντα ταυτιζόταν με τον κατακτητή»διαμαρτυρήθηκαν τα μέλη της Ιεράς Συνόδου. Τα βιβλία ωστόσο δεν έχουν ακόμη ολοκληρωθεί και όποιες διαρροές υπήρξαν κρίθηκαν προβοκατόρικες, αναφέρουν κυβερνητικές πηγές, ενώ μόλις προχθές ο πρόεδρος Χριστόφιας παρενέβη προσωπικά στη διαμάχη χαρακτηρίζοντας«κατά φαντασίαν» τις τοποθετήσεις ΔΗΣΥ για παραχάραξη της Ιστορίας.
«Η κουτσουρεμένη ανεξαρτησία της Κύπρου δεν λειτούργησε γιατί υπήρξαν επίορκοι εκείνου του αγώνα που μαζί με τη χούντα κουβάλησαν την Τουρκία στην Κύπρο, τούρκεψαν ένα μέρος της πατρίδας μας»είπε σε εκδήλωση για την επέτειο απελευθέρωσης της Κύπρου. Και το κερασάκι στην τούρτα της βιβλιομαχίας στην Κύπρο ήρθε προσφάτως από την Ουάσιγκτον, με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να επισημαίνει σε έκθεσή του ότι στα βιβλία της Κύπρου υπάρχουν μεροληπτικές αναφορές κατά των Τουρκοκυπρίων και των Τούρκων.
ΒΗΜΑ

Αρσάκεια δίγλωσσα σχολεία στα Βαλκάνια

Το Ελληνοαλβανικό Αρσάκειο Κολλέγιο Τιράνων

Γ. Μπαμπινιώτης
Πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή (τής κ. Αννας Παναγιωταρέα, στη ΝΕΤ) ανέδειξε το έργο παιδείας που επιτελείται στα Τίρανα από το Ελληνοαλβανικό Αρσάκειο Κολλέγιο Τιράνων που ίδρυσε και έθεσε σε λειτουργία το 1998 η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία (ένα μη κερδοσκοπικό εκπαιδευτικό και μορφωτικό Ιδρυμα, που λειτουργεί από το 1836 με δύο μεγάλα σχολεία στην Αθήνα, ένα στη Θεσσαλονίκη, ένα στην Πάτρα και, από τον Σεπτέμβριο τού 2009, ένα νέο Αρσάκειο στα Ιωάννινα- σύνολο μαθητών 8.500 αγόρια και κορίτσια). Στο Αρσάκειο Τιράνων φοιτούν 500 παιδιά, με πολύ χαμηλά δίδακτρα, κι εφέτος βγαίνουν και οι πρώτοι 25 απόφοιτοι τού Αρσακείου Τιράνων για να ακολουθήσουν πανεπιστημιακές σπουδές στην Αλβανία, στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Το Αρσάκειο Τιράνων ξεκίνησε ως ιδέα τού σημερινού Προέδρου τής Δημοκρατίας (τότε υπουργού Εξωτερικών) κ. Κάρολου Παπούλια και τού γράφοντος και στηρίχθηκε από όλη την πολιτική ηγεσία τού Υπουργείου Εξωτερικών τής προηγούμενης και τής σημερινής Κυβερνήσεως. Κτίσθηκε με τρεις πηγές χρηματοδότησης: Πρόγραμμα ΥΔΑΣ για τα Βαλκάνια τού Υπουργείου Εξωτερικών (κύρια πηγή), Χορηγοί (Μαρτίνος, Λάτσης, Θεοχαράκης, Κανελλόπουλος, Καλ. Λαιμού) και Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία.
Πρόκειται για ένα «γερό» δίγλωσσο σχολείο, μ΄ ένα πολύ καλό αλβανικό πρόγραμμα (τού Υπουργείου Παιδείας τής Αλβανίας) κι ένα πολύ καλό ελληνικό πρόγραμμα (γλώσσα και μαθήματα σε ελληνική γλώσσα) με τρίτη γλώσσα την Αγγλική. Οι μαθητές αποκτούν μια πολύ καλή μόρφωση ως προς τις απαιτήσεις τόσο τού αλβανικού προγράμματος όσο και τού ελληνικού (μαθαίνουν άριστα την ελληνική γλώσσα κι έρχονται σε ουσιαστική επαφή με την ελληνική παιδεία). Εμφαση δίνεται στις πολιτιστικές παραδόσεις των δύο λαών και στην ευρωπαϊκή διάσταση. Το διδακτικό προσωπικό επιλέγεται με αυστηρά κριτήρια, τα δε Ελληνικά διδάσκονται από επιλεγμένους Ελληνες εκπαιδευτικούς που στέλνει η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία στα Τίρανα, παρέχοντας κατάλληλα κίνητρα. Των Σχολείων προΐστανται δύο πρώην διευθύντριες των Αρσακείων Σχολείων που μεταφέρουν εκεί το πνεύμα, την ποιότητα και τις μεθόδους διδασκαλίας των Αρσακείων Σχολείων τής Ελλάδος. Συχνές επισκέψεις των μαθητών τού Αρσακείου Τιράνων στην Ελλάδα και επαφές με μαθητές των ελληνικών Αρσακείων μαζί με διάφορες ευκαιρίες ενημέρωσης και επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών τού Ελληνοαλβανικού Αρσακείου βοηθούν στην ποιοτική αναβάθμιση τού εκπαιδευτικού έργου τους.
Τέλος, σ΄ έναν χώρο που προσέφερε η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία μέσα στο Αρσάκειο στεγάζεται πλέον η Εστία Ελληνικού Πολιτισμού τού Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, όχι μόνο για εξοικονόμηση χρημάτων τού ελληνικού δημοσίου αλλά και για ενίσχυση των πολιτισμικών στόχων που επιτελούν τόσο το Αρσάκειο όσο και η Εστία Ελληνικού Πολιτισμού, σε συνεργασία με φορείς και πρόσωπα τού επιτόπιου πολιτισμού.
Το Ελληνοαλβανικό Αρσάκειο Κολλέγιο Τιράνων αποτελεί, στην πράξη, μια γέφυρα παιδείας ανάμεσα στις δύο χώρες. Σ΄ αυτήν ήλθε να προστεθεί και μια γέφυρα πολιτισμού με την Εστία που εγκαινίασε το Ελληνικό Ιδρυμα Πολιτισμού στα Τίρανα (τα τελευταία δύο χρόνια ιδρύθηκαν και λειτουργούν στα Βαλκάνια Εστίες Ελληνικού Πολιτισμού στο Βουκουρέστι, στη Σόφια και στο Βελιγράδι). Και οι δύο αυτές γέφυρες, ως συνδετικοί κρίκοι, μάς ενώνουν με την παιδεία και τον πολιτισμό τής γειτονικής χώρας. Αναδεικνύονται κοινά στοιχεία των δύο παραδόσεων, προάγεται η γνώση και καλλιεργείται ο σεβασμός σε διαφορετικές θεωρήσεις τού κόσμου και διαφορετικά συστήματα αξιών, δηλ. σε διαφορετικούς πολιτισμούς.
Κι έρχομαι σ΄ ένα ανοιχτό και επανερχόμενο θέμα. Η πιο συχνή ερώτηση-απορία-παρατήρηση που μού τίθεται από όσους- άμεσα ή έμμεσα- γνωρίζουν τη λειτουργία τού Αρσακείου Τιράνων είναι: Γιατί δεν ιδρύονται αντίστοιχα δίγλωσσα Αρσάκεια στις πρωτεύουσες και των άλλων χωρών των Βαλκανίων αλλά και σε επιλεγμένες χώρες τού εξωτερικού, ιδίως όπου υπάρχει ισχυρή παρουσία τής ελληνικής Ομογένειας και φθίνουσα πορεία τής εκεί ελληνικής εκπαίδευσης;»Η απάντηση είναι απλή, ειλικρινής, ευθεία. Διότι η ελληνική Πολιτεία δεν έχει ποτέ ασχοληθεί μ΄ έναν τέτοιο ουσιαστικό, σοβαρό, μακροπρόθεσμο, δημιουργικό στρατηγικό σχεδιασμό. Η ελληνική Πολιτεία, και με ίδια μέσα και με κινητοποίηση οικονομικών παραγόντων (ιδίως αυτών που δραστηριοποιούνται σ΄ αυτές τις χώρες), θα μπορούσε εύκολα να στηρίξει μη κερδοσκοπικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, όπως π.χ. η Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία (Αρσάκεια - Τοσίτσεια Σχολεία), η οποία έχει ανάλογη τεχνογνωσία και υψηλό κύρος, να αναλάβουν αυτή τη δραστηριότητα (ίδρυση και λειτουργία δίγλωσσων Σχολείων υψηλής ποιότητας στα Βαλκάνια και αλλού, με δεύτερο πρόγραμμα στα Ελληνικά).
Τι θα επιτυγχάναμε με τέτοια Σχολεία είναι αυτονόητο: Να στήσουμε γέφυρες παιδείας και πολιτισμού, γέφυρες φιλίας με τις γειτονικές χώρες με προφανή αμοιβαία οφέλη (πολιτιστικά, παιδευτικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά). Υπάρχει άλλος πιο πρακτικός, αποτελεσματικός και δημιουργικός τρόπος με μεγάλες δυνατότητες προοπτικής, για να περάσει κανείς προς τα έξω και να συγκεντρώσει έντιμα, ουσιαστικά, ελκυστικά νέους ανθρώπους να «μετάσχουν τής ελληνικής παιδείας»;
Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τ. πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών.
ΒΗΜΑ