Λένε ότι «μία εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις». Η ακόλουθη ίσως να αξίζει και παραπάνω. Προέρχεται από μία εκ των τελευταίων συνόδων κορυφής της Ευρωπαϊκής Ενωσης στις οποίες συμμετείχε ο κ. Κ. Καραμανλής. Ο τέως πρωθυπουργός σφίγγει το χέρι της καγκελαρίου της Γερμανίας Ανγκελα Μέρκελ, η οποία ούτε καν τον κοιτάζει. Το βλέμμα της βρίσκεται εντελώς αλλού, από αδιαφορία ή από αποστροφή άγνωστο. Τα περίπου 5,5 χρόνια της διακυβέρνησης Καραμανλή επανέφεραν στην Ευρώπη την εικόνα της Ελλάδας ως «μαύρου πρόβατου». Η Αθήνα υπήρξε απούσα από όλες σχεδόν τις ευρωπαϊκές εξελίξεις, έχοντας κλειστεί στο καβούκι της και αναλαμβάνοντας σχεδόν μηδενικές πρωτοβουλίες. «Ο Καραμανλής περνούσε σχεδόν αόρατος από τις συνόδους κορυφής» σημειώνει μιλώντας προς «Το Βήμα» ευρωπαίος διπλωμάτης, στενότατος σύμβουλος ενός εκ των «27» ηγετών της ΕΕ. «Οι πρωθυπουργοί και οι αρχηγοί κρατών έχουν φθάσει στο σημείο να έχουν ο ένας το κινητό τηλέφωνο του άλλου ώστε να μπορούν να επικοινωνούν και πέραν των επισήμων διαύλων. Νομίζω ότι ο πρώην πρωθυπουργός σας δεν είχε ούτε ένα από τα κινητά των υπολοίπων 26 στη μνήμη του δικού του» λέει χαριτολογώντας.
▅ Ο αδύναμος κρίκος της Ενωσης
Η κακή κατάσταση της οικονομίας υπήρξε, φυσικά, ο βασικός λόγος που η Αθήνα απώλεσε το κεφάλαιο αξιοπιστίας και τις όποιες συμμαχίες είχαν καλλιεργηθεί με μεγάλη προσπάθεια επί της κυβέρνησης Σημίτη. «Η μεγαλύτερη απώλεια ήταν η συμμαχία με τη Γερμανία, η οποία παραδοσιακά υποστήριζε εντός της ΕΕ θέσεις πιο κοινοτικές και λιγότερο διακυβερνητικές, όπως π.χ. η Γαλλία» σημειώνουν έγκυροι κύκλοι. Ούσα ο αδύναμος κρίκος στην οικονομία, η Αθήνα δεν μπορούσε να αναμένει τη συνδρομή των εταίρων της όταν τη χρειαζόταν, για να προωθήσει θέσεις στα επονομαζόμενα εθνικά θέματα.
Επιπλέον, η ατζέντα μας στην εξωτερική πολιτική συρρικνώθηκε δραματικά και εστιάστηκε μόνο στον στενό πυρήνα της «Αγίας Τριάδας» των εθνικών θεμάτων: Ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Σκοπιανό. Οι μάχες για τις διατυπώσεις στα κείμενα συμπερασμάτων εξακολούθησαν να δίνονται, αλλά έμοιαζαν κενές πολιτικού περιεχομένου και καθαρά αμυντικές. Ωστόσο είναι πλέον εμφανές ότι οι εταίροι μας έχουν κουραστεί, ιδιαίτερα με το ζήτημα του ονόματος. Το Σκοπιανό αποτελεί βαρίδι ακόμη και για τις όποιες κινήσεις έγιναν στα Βαλκάνια, όπως με την υποστήριξη της ευρωπαϊκής προοπτικής της Σερβίας. Και σε πολλά διεθνή fora, αξιωματούχοι τόσο από τη Βουλγαρία όσο και από τη Ρουμανία απορούσαν για το ότι η Αθήνα δεν είχε αναλάβει ρόλο καθοδηγητή των δύο αυτών χωρών που είναι οι τελευταίες που εντάχθηκαν στην ΕΕ.
Πέραν λοιπόν των Ελληνοτουρκικών, του Κυπριακού και του Σκοπιανού, οι πρωτοβουλίες που ανελήφθησαν, προκλήθηκαν από ιδιαίτερες συνθήκες. Στο θέμα της λαθρομετανάστευσης, π.χ., η κυβέρνηση άρχισε να αναζητεί συμπαραστάτες αφού το κύμα ανθρώπων από τα ανατολικά της σύνορα χτύπησε «κόκκινο» και ο ΛΑΟΣ κέρδισε σημαντικά στις ευρωεκλογές ανεβάζοντας στην ατζέντα το ζήτημα. «Μόνο τότε άρχισαν επαφές με χώρες που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα, όπως η Ισπανία και η Ιταλία, για τη διαμόρφωση μιας κοινής γραμμής. Τα επιχειρήματά μας όμως στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ δεν βρήκαν μεγάλη απήχηση» σχολιάζουν διπλωματικές πηγές.
Η Ελλάδα δεν ενεπλάκη ενεργά ούτε στη συζήτηση για τη θεσμική μεταρρύθμιση της Ενωσης, η οποία είναι ιδιαίτερα σημαντική για τα μικρότερα κράτη-μέλη. Εμφανίστηκε να αποδέχεται μοιρολατρικά τις εξελίξεις στο πεδίο αυτό, ακολουθώντας τους άλλους. Ακόμη και στο θέμα των κολεγίων, η Ελλάδα έχασε τη μάχη ήδη από το επίπεδο των ομάδων εργασίας καθώς δεν προχώρησε σε συμμαχίες «και ας μας κυνηγούσε η Ιταλία, με την οποία έχουμε κοινό συμφέρον, να το παλέψουμε μαζί» όπως λέει έγκυρη πηγή. Και «μήπως είδατε και κάποια πολιτική πρωτοβουλία στη Μέση Ανατολή που έβραζε αυτό το διάστημα;» αναρωτιέται έμπειρος διπλωμάτης. «Εκτός αν το μόνο που ενδιαφέρει είναι η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα και η συμμετοχή σε διεθνείς διασκέψεις που δεν προσφέρουν απτά οφέλη» προσθέτει.
Το μόνο πεδίο στο οποίο κινήθηκε αρκετά καλά η Αθήνα ήταν η προεδρία του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη (ΟΑΣΕ). Η Διαδικασία της Κέρκυρας, η οποία προέκυψε από την ενασχόληση με τη ρωσική ιδέα περί της ανάγκης για μια νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας στην Ευρώπη, ήταν το «παιδί» αυτής της προεδρίας, κάτι που έτυχε αναγνώρισης. Ελειψε όμως και εδώ μια συγκεκριμένη πολιτική καθοδήγηση. Βέβαια, ο πόλεμος που προηγήθηκε στη Γεωργία είχε δημιουργήσει βεβαρυμένο κλίμα και η Αθήνα έπρεπε να ισορροπήσει ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Ρωσία, πράγμα όχι εύκολο.
▅ Αποκομμένη από τον κοινοτικό κορμό
Το ζήτημα είναι ότι η Ελλάδα εμφανίζεται αποκομμένη από τον κοινοτικό κορμό και δεν επιδιώκει να είναι πρωτοπόρα σε κανένα τομέα. «Οποια σοβαρή ευρωπαϊκή εφημερίδα και αν ανοίξετε, είναι γεμάτη από αναλύσεις για την Τουρκία και τον περιφερειακό της ρόλο,έστω κι αν η δημοσιονομική της κατάσταση είναι σε πολλούς τομείς χειρότερη από τη δική μας.Μπορεί,βέβαια, να πάσχει και αυτή από μικρομεγαλισμό,αλλά ουδείς μπορεί να αρνηθεί ότι έχει χτίσει μια τόσο σοβαρή εικόνα προς τα έξω,ώστε κανείς δεν ασχολείται με τα οικονομικά της προβλήματα, τα μειονοτικά (π.χ. Κούρδοι),τα ανθρώπινα δικαιώματα ή την εισβολή στην Κύπρο» επισημαίνει έμπειρος έλληνας διπλωμάτης που υπηρετεί στο εξωτερικό.
ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ-ΒΗΜΑ
3 σχόλια:
Καλό θα είναι οι του ΠΑΣΟΚ βουλευτές και δημοσιογράφοι. Γιατί και οι δημοσιογράφοι ως κυβερνητικοί εκπρόσωποι θα πρέπει να αντιμετωπίζονται πλέον να κατανοήσουν ένα πράγμα. Είναι πλέον στην κυβέρνηση. Αυτό ζήτησαν, αυτό έγινε. Ε! λοιπόν ας κάνουν το αυτονόητο. Δηλαδή ας κυβερνήσουν. Η ανυποληψία της Ελλάδας δεν οφείλεται σε ένα πρόσωπο ποτέ. Δεν είναι δυνατόν η εικόνα μιας χώρας να εξαρτάται από ένα πρόσωπο. Η εικόνα μιας χώρας χτίζεται στην διάρκεια πολλών ετών ίσως και δεκαετιών και έχει να κάνει κυρίως με την συστηματική επίτευξη στόχων που ξεπερνούν τα κόμματα και είναι ανεξάρτητοι των κυβερνήσεων. Οι προσωπικές σχέσεις και το δημόσιο πρόσωπο του ηγέτη μιας χώρας πολύ λίγη σημασία έχουν. Αυτά ως προς την προσπάθεια δαιμονοποίησης κάθε πράξης που έκανε η προηγούμενη κυβέρνηση. Λοιπόν η αναξιοπιστία της Ελλάδας στον μέσο γερμανό προέρχεται από το υψηλό επίπεδο ζωής του έλληνα σε σχέση με την παραγωγικότητά του. Δικαίως ή αδίκως ο γερμανός θεωρεί ότι ο έλληνας επωφελείται με πλάγιους τρόπους κυρίως από τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις χωρίς να συμμετέχει στην παραγωγή στο βαθμό που του αναλογεί. Δεν εξετάζω το δίκιο ή το άδικο αυτού του ισχυρισμού αλλά προσπαθώ να εξηγήσω αυτή την στάση. Όλοι γνωρίζουμε τις αιτιάσεις ότι «η Ελλάδα δεν έπρεπε ποτέ να μπει στην ΟΝΕ διότι χρησιμοποίησε ψεύτικα στοιχεία». Αυτή όμως η είσοδος της Ελλάδας στην ΟΝΕ με τα «ψεύτικα στοιχεία» έγινε επί ΠΑΣΟΚ και ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν βασικός υπουργός εκείνης της κυβέρνησης. Τους ευρωπαίους μπορεί κάποιος τελείως ανόητος να τους θεωρήσει αφελής αλλά κανείς ανόητος δεν μπορεί να θεωρήσει ότι στερούνται μνήμης. Άρα το να επιμερίζουμε τις ευθύνες δήθεν στον ανεπαρκή Καραμανλή και να ξεχνάμε τις όποιες ευθύνες του ΠΑΣΟΚ δεν είναι λογικό επιχείρημα. Ή μάλλον είναι επιχείρημα μόνο προς κατανάλωση κομματικά φανατισμένων. Το πρόβλημα είναι στην βάση του πρόβλημα παραγωγικότητας και είναι κυρίως δικό μας και όχι των ευρωπαίων. Αυτό πρέπει να το εμπεδώσουμε. Δεν είναι πρόβλημα δημοσίων σχέσεων. Αυτές τις είχαμε με την είσοδό μας στην ΟΝΕ αλλά τις σπαταλήσαμε στο να παίρνουμε φτηνά δανεικά για έργα βιτρίνας και για να δίνουμε μισθοδοσίες που δεν απέφεραν την πολυπόθητη αύξηση παραγωγής αλλά της κατανάλωσης. Και αυτό είναι έργο κυρίως ΠΑΣΟΚ που φυσικά το συνέχισε η ΝΔ του Καραμανλή. Πρέπει να σταματήσουμε τις ανοησίες αυτές. Δεν είναι δείγματα σοβαρότητας αυτά. Δεν είναι ενδείξεις ότι έχουμε καταλάβει την σοβαρότητα της κατάστασης. Όταν κάποιος σε κατηγορεί απλά προσπαθείς να τον διαψεύσεις με τα έργα σου και δεν προσπαθείς να ρίξεις το όποιο βάρος των αποφάσεών σου στους προηγούμενους. Δεν βρίζεις και δεν προκαλείς με την συμπεριφορά σου εκείνους που περιμένεις να σε βοηθήσουν. Αυτός είναι βασικός κανόνας όταν συναλλάσσεσαι με ευρωπαίους. Ελπίζω αυτοί που έχουν την ευθύνη διακυβέρνησης να μπορούν να αντιληφθούν αυτή την απλή αλήθεια που την ξέρει ο κάθε ένας που έχει συνδιαλλαγή με ευρωπαίους.-
Ελευθέριος Β.
ΤΙΠΟΥΚΕΙΤΟΣ: Πως η Ελλάδα βρέθηκε εκτός ευρωπαϊκών διαδικασιών;
μα πότε ήταν εντός; Ο δημοσιογράφος (άριστος στο να κρύβει θέματα και να πλασάρει άλλα) μπορεί να αναφέρει έστω μια-δυο άξιες λόγου (ή και ανάξιες λόγου) πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Σημίτη (με υπουργό Παπανδρέου)ή της κ. ΜΠακογιάννη εκτός βεβαίως από τη συμπαράσταση στην αντιπυραυλική ασπίδα; Ποιες ακρι΄βως ήταν οι συμμαχίες που "έχτισε με κόπο" η κυβέρνηησ Σημίτη, εκτός βεβαίως από την αλλαγή στάσης του κ Σημίτη προσωπικά για την ένταξη της Τουρκιας στην ΕΕ; Αλλά κι αυτό το είπε όταν δεν ήταν πια πρωθυπουργός και αφού έγραψε ενα αρθράκι το ξέχασε και ο ίδιος. Ενα το ερώτημα: Ποιος χτυπάει αυτήν την (ήδη παραπαίουσα) κυβέρνηση; Καικυρίως γιατί το κάνει;Τι ζητάνε και δεν το λένε; Τι ζητάνε και αυτός (ο πρωθυπουργός) δεν τολμάει αφού αυτός θα βάλει την υπογραφή του; Τώρα κατάλαβε ότι τον έχουν προγραμμένο;
η χωρα απλος δεν εχει συνεχει μολις βγει αλλη κυβερνηση ανερει αυτα που κανει η αλλη,μεχρι ομως να πραγματοποιισει το προγραμα της χανεται πολθτιμος χρονος οποταν
μηδεν εις το πηληκειον
Δημοσίευση σχολίου