της Ελίνας Γαληνού
Η γιορτή τελείωσε και τα κεφάλια μέσα! Μετά τη χαλάρωση των πασχαλινών αργιών, επανερχόμαστε στα επιτόκια δανεισμού μας που μας επέβαλαν οι αγορές, καθώς η "ιστορική" συμφωνία της 25ης Μαρτίου, δεν απέδωσε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα...
"Τι θα γίνει τελικά και πώς θα πορευτούμε;" αναρωτιέται ο κόσμος, ο οποίος έχει ήδη κουραστεί. Το κλίμα αβεβαιότητας που μας έχει κατακλύσει τους τελευταίους μήνες, τείνει να παγιωθεί, ώσπου σε λίγο θα το θεωρούμε και αυτό δεδομένο.. Η ψυχολογία του κόσμου έχει καταρρακωθεί εντελώς, καθώς οι διαφαινόμενες προοπτικές δεν επιτρέπουν καμία απολύτως αισοδοξία. Ολοι μιλούν για μια επερχόμενη καταστροφή, όμοια της οποίας δεν θα έχουμε ποτέ ξαναγνωρίσει.
Και είναι ευνόητο ότι μέσα σε τέτοιο κλίμα, κανείς δεν μπορεί να πραγματοποιήσει κάποια πρόβλεψη ή να αντλήσει κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα. Επικρατεί η αίσθηση ότι έχουμε βρεθεί σε μια στενωπό της οποίας η διέξοδος είναι πολύ δυσδιάκριτη. Για την ακρίβεια, δεν γνωρίζουμε κάν αν υπάρχει διέξοδος και πόσο μακριά βρίσκεται αυτή. Βάσει του αυτονόητου που απορρέει από την λογική βέβαια, θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε ότι όλα τα προβλήματα έχουν τη λύση τους. Ναί, αλλά συμβαίνει πολλές φορές η λύση να καθυστερεί πολύ ενώ συσσωρεύονται οι επιπτώσεις από το πρόβλημα που χρονίζει..
Πόσο όμως μπορούμε να αντέξουμε μια τέτοια κατάσταση σαν αυτή που βιώνουμε τώρα; Πόσο να παραμείνουμε όμηροι αυτής της αβεβαιότητας που μας έχει παγιδεύσει; Μη γνωρίζοντας πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα, έχουμε βυθιστεί στην αδράνεια. Κανένα σχέδιο για το άμεσο μέλλον δεν μας επιτρέπεται, κανένας προγραμματισμός. Ζούμε καθημερινά τον αντίκτυπο της φθίνουσας πορείας μας, μέσα στις δουλιές μας, τις συναλλαγές μας, τη διεκπεραίωση των υποχρεώσεών μας. Υποφέρουμε και συμπιεζόμαστε αγνοώντας αν οι θυσίες μας θα πιάσουν τόπο. Η φράση "δεν υπάρχουν προοπτικές" ακούγεται όλο και πιό συχνά στα στόματα του κόσμου...
Οση αυτοκριτική και να κάνουμε εμείς οι πολίτες περί των δικών μας ευθυνών, δεν αρκούν. Καταστάσεις σαν την τωρινή, χρειάζονται αποφασιστικούς και δραστήριους ηγέτες, που θα "βάλουν πλάτη" για να στηρίξουν τη χώρα τους-αν πράγματι την αγαπούν. Μέχρι τώρα όμως, η στάση των πολιτικών μας αρχών δεν μας πείθει παρά μόνο για το γεγονός ότι βρισκόμαστε στο χάος. Η μάλλον στο έλεος των κερδοσκόπων της αγοράς που βλέπουν τη χώρα μας σαν "σιτεμένο σφαχτό"...
1 σχόλια:
Αποσβολωμένοι παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Οικονομία. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε, ή μάλλον δεν θέλουμε να παραδεχθούμε, πως τελικά ο θησαυρός, που μας έταξαν ότι υπάρχει, τελικά έχει χαθεί. Χάθηκε, πράγματι, ή μήπως δεν ψάχνουμε στο σωστό μέρος; Την απάντηση μπορεί να τη δώσει κανείς εύκολα, αν σκεφτεί ότι δεν υπάρχει πραγματική Οικονομία στην Ελλάδα, αλλά μόνον παραοικονομία. Μια γάγγραινα που σαπίζει ότι κάποιος μπορεί κάποιος να παράξει με τον ιδρώτα του κόπου του και την τιμιότητα του προσώπου του.
Η Οικονομία συνδέεται άμεσα με την κοινωνία. Και η κοινωνία φαίνεται πως δεν αντέχει άλλο πια. Ένα ανδρόγυνο στη Νότια Κορέα άφησε το τριών μηνών παιδί τους να πεθάνει από υποσιτισμό, επειδή επένδυαν όλη τους την φροντίδα και το χρόνο στην ανατροφή ενός εικονικού μωρού, στο Διαδίκτυο. Το βοηθούσαν, μέσω ειδικού παιχνιδιού, να αναπτύξει τη μνήμη και τα συναισθήματά του. Μόνο που ξέχασαν να βοηθήσουν το ίδιο τους το αγγελούδι να αναπτύξει τη δική του μνήμη και τα δικά του συναισθήματα. Εθισμένοι και οι δύο σε μια παραίσθηση, υποτάχθηκαν στο πάθος τους. Το οποίο αποδείχθηκε καταστροφικό. Η Αστυνομία, που ερευνά την υπόθεση, ανέφερε ότι οι δύο γονείς είχαν πρόσφατα χάσει τις δουλειές τους και προσπαθούσαν να βρουν παρηγοριά μέσα από την τεχνολογία.
«Αν σηκώνεις συνέχεια τους ώμους, δεν θα βρεθούν ώμοι να σε σηκώσουν», γράφει ένα από τα γνωστά συνθήματα στους τοίχους πολυκατοικιών της Αθήνας. Με τον ίδιο τρόπο που κάνουμε τον ανήξερο για τις εξελίξεις στην Οικονομία, αντιδρούμε και στο χάσιμο μιας αθώας ψυχής. Δεν ξέρουμε τίποτα, δεν ακούσαμε τίποτα, «μα πώς έγινε αυτό;», απορούμε υποκριτικά. Το σύνολο του δικτύου των σχέσεών μας έχει χτιστεί ακριβώς σε αυτόν τον πυλώνα: της υποκρισίας. Κάνουμε τον ανεύθυνο, αλλά πάντοτε θέλουμε το καλύτερο για τον εαυτό μας.
Στο τέλος, ζούμε μια ψευδαίσθηση άνευ προηγουμένου. Χαμένοι στον εαυτό μας, άμοιροι ευθυνών και επιλογών. Σε κάθε περίπτωση, πήγε περίπατο το κοινό καλό, το γενικό συμφέρον, στο βωμό της ατομικής εξέλιξης.
Βασίλης Σπυρόπουλος
Δημοσίευση σχολίου