Οι οικονομικές διαστάσεις της περίπτωσης Δραγώνα

>

Αναζητά στήριξη σε παραδοσιακούς συμμάχους

Σε Παρίσι και Μόσχα ταξιδεύει ο πρωθυπουργός αναζητώντας συμπαραστάτες στην προσπάθεια ανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας της ελληνικής οικονομίας

Στα νέα δεδομένα που έχει δημιουργήσει η μεγάλη δημοσιονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα μας προσαρμόζεται και η διεθνής δραστηριότητα του πρωθυπουργού και έτσι οι επισκέψεις σε Παρίσι και Μόσχα εντάσσονται στη δύσκολη προσπάθεια αποκατάστασης του διεθνούς κύρους της χώρας και ανάκτησης της χαμένης αξιοπιστίας.

Για διαφορετικούς λόγους η κάθε επίσκεψη έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες η Αθήνα έχει γνωστοποιήσει διακριτικά στις δύο πρωτεύουσες ότι θα άκουγε με πολλή ικανοποίηση δηλώσεις στήριξης και εμπιστοσύνης στην ελληνική οικονομία από τον Γάλλο πρόεδρο Σαρκοζί αλλά και τον Ρώσο πρωθυπουργό Πούτιν.

Πρώτο θέμα στην ατζέντα των συνομιλιών είναι φυσικά η οικονομία και η κρίση την οποία βιώνει μεν με μεγαλύτερη σφοδρότητα η Ελλάδα, αλλά έχει πλήξει όλες τις ευρωπαϊκές οικονομίες.

Κοινός πονοκέφαλος
Η γαλλική κυβέρνηση αντιμετωπίζει και η ίδια ελλείμματα και κινείται εκτός του πλαισίου του Μάαστριχτ και εκ των πραγμάτων καθίσταται υπό μια έννοια «σύμμαχος» της Ελλάδας στις προσπάθειες που θα εκδηλωθούν για κάλυψη των θεσμικών κενών στη λειτουργία της Ευρωζώνης.

Ο κ. Παπανδρέου θα έχει την ευκαιρία να ενημερωθεί από πρώτο χέρι για τις διαθέσεις της Γαλλίας σχετικά με τα σενάρια που έχουν δει τη δημοσιότητα για το ενδεχόμενο «διάσωσης» της ελληνικής οικονομίας, εφόσον χρειαστεί, από τη Γαλλία και τη Γερμανία.

Πάντως έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η τοποθέτηση του προέδρου Σαρκοζί σχετικά με τη δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας, εάν δηλαδή θα πρόκειται για μια γενικού χαρακτήρα πολιτική δήλωση στήριξης ή εάν θα εκμεταλλευθεί την ευκαιρία το Παρίσι να διατυπώσει τις θέσεις του για τη μεγάλη συζήτηση που έχει ξεκινήσει σχετικά με την ιδέα για ανάθεση στην Ευρωζώνη όχι μόνο της νομισματικής πολιτικής, αλλά και των βασικών παραμέτρων των εθνικών οικονομικών πολιτικών.

Tο κλίμα της επίσκεψης στη Μόσχα (14-17 Φεβρουαρίου) δεν έχει σχέση με την αρχική καχυποψία και ενόχληση που είχαν δημιουργήσει δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ και του ίδιου του κ. Παπανδρέου, που θεωρήθηκαν ως αμφισβήτηση βασικών σχεδίων της ενεργειακής συνεργασίας.

Η ενεργειακή και οικονομική συνεργασία αλλά και οι εξοπλισμοί είναι στην κορυφή της ατζέντας των συνομιλιών με τον πρωθυπουργό Βλ. Πούτιν, ενώ ζητήματα διεθνούς πολιτικής, Βαλκάνια, Καύκασος, σχέσεις Ρωσίας με ΝΑΤΟ και ΕΕ, αλλά και η πρόταση για νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στην Ευρώπη θα απασχολήσουν τις συναντήσεις του Ελληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο Ντ. Μεντβέντεφ.

Η επίσκεψη στο Παρίσι
Κοινή γραμμή στο μεταναστευτικό

Στο Παρίσι ένα από τα δύσκολα θέματα είναι η προοπτική των ευρωτουρκικών σχέσεων. Κεντρικό σημείο της εξωτερικής πολιτικής του προέδρου Σαρκοζί είναι η προσφορά της Ειδικής Σχέσης στην Τουρκία ως εναλλακτικής της πλήρους ένταξης.

Αντίθετα, στην απέναντι όχθη κινείται ο Παπανδρέου, που κομβικό σημείο σε όλη την εξωτερική πολιτική του είναι η σαφής προοπτική ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ.

Επειτα από δεκαετίες σχεδόν η συζήτηση των ηγετών της Γαλλίας και της Ελλάδας θα είναι ιδιαίτερα αμήχανη στο λεπτό αυτό ζήτημα, καθώς μέχρι τώρα έστω και συγκυριακά συνέπιπταν τα συμφέροντα των δύο χωρών στον χειρισμό των Ευρωτουρκικών, με την Αθήνα να βρίσκει στήριγμα στο Παρίσι έναντι του αναθεωρητισμού της Τουρκίας, αλλά και τη Γαλλία να οχυρώνεται συχνά πίσω από την Ελλάδα αρχικά και από την Κύπρο μετά το 2004.

Στο θέμα των Σκοπίων η γαλλική θέση παραμένει σταθερή και αυτό αποτελεί ένα σημαντικό στήριγμα για την ελληνική κυβέρνηση, εν όψει των πιέσεων που θα εκδηλωθούν για έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της ΠΓΔΜ με την ΕΕ, αλλά και για ένταξη στο ΝΑΤΟ, ενώ δεν πρέπει να παραβλεφθεί το γεγονός ότι η Γαλλία είναι μόνιμο μέλος του ΣΑ του ΟΗΕ.

Με δεδομένο το ιδιαίτερο ενδιαφέρον της γαλλικής κυβέρνησης, ώστε να μην καταστεί η Ευρώπη πόλος έλξης και άλλων λαθρομεταναστών, στη συνάντηση Παπανδρέου - Σαρκοζί θα εξεταστούν και οι κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές για αντιμετώπιση του φαινομένου, στο πλαίσιο και της FRONTEX αλλά και σε ό,τι αφορά τις κοινές δράσεις (και χρηματοδοτούμενες από τις Βρυξέλλες) για την περίθαλψη, φιλοξενία και εν τέλει επαναπροώθηση των λαθρομεταναστών στις χώρες προέλευσής τους. Στο θέμα αυτό αναμένεται να υπάρχει επαρκής στήριξη των ελληνικών θέσεων και σε ό,τι αφορά την ανάγκη υπογραφής και εφαρμογής σχετικών συμφωνιών με την Τουρκία.

Οι εξοπλισμοί
Ιδιαίτερα σημαντικό κεφάλαιο στις ελληνογαλλικές σχέσεις είναι τα εξοπλιστικά. Εκκρεμεί η ολοκλήρωση της διαδικασίας για τη ναυπήγηση των φρεγατών FREMM (τέσσερις με προοπτική να γίνουν έξι), η ναυπήγηση των οποίων θα δώσει ανάσα ζωής και στα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει για το Παρίσι η υπόθεση της ολοκλήρωσης προμήθειας από την Ελλάδα και πέραν των 20 ελικοπτέρων μεταφοράς NH-90, ενώ παρά το προσωπικό ενδιαφέρον του κ. Σαρκοζί να προωθήσει διεθνώς το γαλλικό μαχητικό Rafale, η οικονομική κρίση δεν αφήνει περιθώρια για τέτοιου είδους ανοίγματα.

Εξοπλισμοί
Παράπονα για συμβόλαια που εκκρεμούν

Στα εξοπλιστικά οι Ρώσοι θεωρούν ότι θα ολοκληρωθεί και τυπικά η διακρατική συμφωνία για την προμήθεια των 420 ΤΟΜΑ BMP-3, αξίας σχεδόν 1,2 δισ. δολαρίων (ώστε να υπογραφεί το τελικό συμβόλαιο στην επίσκεψη του υπ. Εθνικής Αμυνας Ευ. Βενιζέλου στη Μόσχα), ιδιαίτερο ενδιαφέρον δείχνει η Μόσχα στα συμβόλαια συντήρησης αντιαεροπορικών συστημάτων TOR και OSA, ενώ εκκρεμούν συμβόλαια για τη συντήρηση όλων των ρωσικών εξοπλισμών.

Η ρωσική πλευρά δεν είναι ικανοποιημένη από την ελλιπή αξιοποίηση των 4 αεροστρώμνων ZUBR που έχουν προμηθευτεί οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις.

Η ρωσική κυβέρνηση ενδιαφέρεται επίσης για την προώθηση των BERIEV BE-200 αμφίβιων αεροσκαφών πυροσβεστικών ή διάσωσης, αλλά και για τη συνέχιση ενοικίασης των 8-10 πυροσβεστικών ελικοπτέρων (από το ρωσικό κράτος αλλά και ιδιωτικές εταιρείες). Η Μόσχα έχει επεξεργαστεί και άλλες προτάσεις διμερούς συνεργασίας.

Στον τουρισμό, με δεδομένο ότι η ρωσική τουριστική αγορά είναι από τις πλέον δυναμικές, σημαντικό πρόβλημα είναι η έκδοση βίζας για τους Ρώσους πολίτες, καθώς φυσικά τα τρία ελληνικά Προξενεία (Μόσχα, Αγ. Πετρούπολη και Νοβοροσίσκ) δεν μπορούν να καλύψουν την αυξημένη ζήτηση. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι Ρώσοι τουρίστες στην Ελλάδα έφθασαν πέρυσι μόλις τις 300 χιλιάδες, ενώ στη γειτονική Τουρκία, όπου δεν υπάρχει το πρόβλημα της βίζας Σένγκεν, ξεπέρασαν τα 2 εκατομμύρια. Ακόμη και για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Σότσι στη Μαύρη Θάλασσα το 2014 έχουν προσκληθεί Ελληνες εφοπλιστές να νοικιάσουν κρουαζιερόπλοια ως πλωτά ξενοδοχεία, ενώ Ελληνες εφοπλιστές θα μπορούσαν να διεκδικήσουν τις θαλάσσιες συγκοινωνίες στο λεγόμενο Μεγάλο Σότσι που καλύπτει μια έκταση 140 χλμ. στη Μαύρη Θάλασσα.

Η επίσκεψη στη Μόσχα
Η ενέργεια στο επίκεντρο

Κρίσιμο θέμα της ελληνορωσικής συνεργασίας παραμένει η ενέργεια. Ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη έχει «κολλήσει» λόγω της στάσης της βουλγαρικής κυβέρνησης που διεκδικεί μεγαλύτερα ποσά μέσω των τελών διέλευσης αλλά και αποθήκευσης, θέτοντας σε κίνδυνο την υλοποίηση του έργου, και αυτή η στάση του Βούλγαρου πρωθυπουργού Μ. Μπορίσοφ θα απασχολήσει τη συνάντηση Πούτιν - Παπανδρέου.

Πολύ πιο σημαντική όμως για τη Ρωσία είναι η προώθηση του αγωγού φυσικού αερίου South Stream, ο οποίος το τελευταίο διάστημα έχει κερδίσει σημαντικό έδαφος έναντι του άλλου αγωγού που παρακάμπτει τη Ρωσία, του Nabucco.

Η κατασκευή του South Stream πέραν της γεωστρατηγικής έχει και οικονομική αξία για την Ελλάδα. Χωρίς να συνδέεται ευθέως η κατασκευή του αγωγού με την προμήθεια φυσικού αερίου προς την Ελλάδα, η ρωσική πλευρά θεωρεί ότι χωρίς την υλοποίηση του έργου δεν θα είναι δυνατή (λόγω αδυναμίας των υπαρχόντων αγωγών) η ικανοποίηση του αιτήματος για σχεδόν διπλασιασμό των ποσοτήτων φυσικού αερίου που προμηθεύεται η Ελλάδα από τη Ρωσία βάσει της Διακρατικής Συμφωνίας του 1987, η οποία λήγει το 2016.

Σε καλό κλίμα
Σε πολιτικό επίπεδο οι συνομιλίες του κ. Παπανδρέου στη Μόσχα αναμένεται να διεξαχθούν σε πολύ καλό κλίμα. Η ρωσική πλευρά διαμηνύει με ένταση και σταθερότητα ότι παρά τις άριστες οικονομικές σχέσεις με την Τουρκία δεν θα υπάρξει αλλαγή θέσης στο Κυπριακό, ενώ στο θέμα της ΠΓΔΜ η Μόσχα έχει δηλώσει ότι θα αποδεχθεί και θα υιοθετήσει το όνομα στο οποίο θα καταλήξουν οι δύο πλευρές.

Σε ό,τι αφορά τα Βαλκάνια, αμετακίνητη παραμένει για λόγους αρχής η ρωσική πλευρά στη μη αναγνώριση της ντε φάκτο ανεξαρτησίας του Κοσόβου και αναμένει να ακούσει ότι και η νέα ελληνική κυβέρνηση μένει προσηλωμένη στη στάση της μη αναγνώρισης. Σημαντικό θέμα της συνάντησης με τον πρόεδρο Ντμίτρι Μεντβέντεφ είναι η πρότασή του για το νέο Σύμφωνο Ευρωπαϊκής Ασφάλειας, το οποίο στο γενικό πλαίσιό του δεν αντιμετωπίζεται αρνητικά από την ελληνική κυβέρνηση.

ΝΙΚΟΣ ΜΕΛΕΤΗΣ -ΕΘΝΟΣ

Zητούνται απαντήσεις σ' ένα e-mail

Ελαβα προ τριημέρου ένα e-mail για την επικείμενη απεργία της 10ης Φεβρουαρίου και παρά τις προσπάθειες που έχω καταβάλει δυσκολεύομαι να καταλάβω αν οι συντάκτες των επιδιωκόμενων στόχων θεωρούν ότι απευθύνονται σε ανόητους ή απλώς δεν έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας. Θέλω να ελπίζω ότι συμβαίνει το πρώτο, μια και έχουμε συνηθίσει να ακούμε πολιτικούς και συνδικαλιστές να μας λένε όχι την πραγματικότητα, αλλά αυτά που θέλουμε ν' ακούμε.

Διάβασα, λοιπόν, ότι θα πρέπει ν’ απεργήσουμε διεκδικώντας γενναίες αυξήσεις, μέχρι και διπλασιασμό, των κατώτερων ορίων μισθών και συντάξεων, ότι θα πρέπει ν’ αγωνιστούμε όχι μόνο να μην αυξηθούν τα όρια συνταξιοδότησης, αλλά να μειωθούν και για μία πενταετία, ότι δεν θα πρέπει να υποκύψουμε στους εκβιασμούς των διεθνών αγορών και των Βρυξελλών που θέλουν να μας επιβάλουν σκληρή λιτότητα και γενικά ότι πρέπει ν’ αγωνιστούμε για ν’ ακυρώσουμε τα σκληρά μέτρα που εξαγγέλθηκαν ή ενδέχεται ν’ ακολουθήσουν.

Τι ακριβώς θα κάνουμε για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί, δεν περιλαμβανόταν στο e-mail. Για παράδειγμα, δεν έλεγε πώς θα γίνει να μην πληρώσουμε τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια που χρωστάμε και από ποιους θα δανειστούμε για ν’ ανακυκλώσουμε το χρέος μας. Οπως δεν έλεγε από πού θα βρει το Δημόσιο τα λεφτά για να πληρώσει τις τεράστιες αυξήσεις των μισθών και πώς θα καταφέρουν τα ταμεία στα οποία «δεν υπάρχει σάλιο» να διπλασιάσουν τις συντάξεις.

Ελεγε κι άλλα τέτοια παλαβά το e-mail, χωρίς να μπαίνει, φυσικά, στον κόπο να εξηγήσει πώς θα ήταν δυνατό να συμβούν. Δεν εξηγούσε, για παράδειγμα, πώς θα γινόταν ν’ αυξηθούν κατακόρυφα οι μισθοί και να μην εκτοξευθεί η ανεργία στα ύψη ή να μην κλείσουν όλες οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις. Οπως δεν εξηγούσε και πώς θα γίνει το θαύμα να έχουμε από τη μια τις ευρωπαϊκές χώρες ν’ αυξάνουν η μία μετά την άλλη τα όρια συνταξιοδότησης κι από την άλλη να τα μειώνει κατά μία πενταετία μια χώρα που χρωστάει στους πάντες, ζει με δανεικά και οι κάτοικοί της ονειρεύονται μια θέση στο Δημόσιο.

Τι άλλο θα μπορούσε να είναι το άκρον άωτον της πολιτικής κοροϊδίας;
Γράφει ο Ερρίκος Μπαρτζινόπουλος
ΕΘΝΟΣ

Καθήλωσαν τα Super Puma, απογείωσαν τους Τούρκους

τα υπερσύγχρονα και πανάκριβα ελικόπτερα παραμένουν παροπλισμένα στα νησιά την ώρα που οι απλήρωτοι, λόγω περικοπών, διασώστες «αναρρώνουν» στην Αθήνα

Την ωρα που η Ελλαδα δίνει καθημερινά μάχη με την Τουρκία με φόντο την έρευνα και τη διάσωση στο Αιγαίο, τα Super Puma, που αποτελούν την αιχμή του δόρατος στον τομέα αυτό, παραμένουν καθηλωμένα στις βάσεις τους λόγω οικονομικών περικοπών στα πληρώματά τους.

ΤΩΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΩΠΟΤΑ, ΑΡΙΑΣ ΚΑΛΥΒΑ

Οι διασώστες και οι δύτες του Λιμενικού δεν λαμβάνουν πλέον τα επιδόματα νυχτερινών πτήσεων, εκτός έδρας και οδοιπορικών, με αποτέλεσμα να «αρρωσταίνουν» ο ένας μετά τον άλλον και να προσπαθούν να βρουν τρόπους να μετατεθούν σε άλλη υπηρεσία.

Μάλιστα, την Πέμπτη, οι διασώστες από τη Ρόδο και τη Λήμνο «αποχώρησαν» από την ενεργό δράση λαμβάνοντας αναρρωτικές άδειες, ενώ τον ίδιο δρόμο αναμένεται να ακολουθήσουν και οι συνάδελφοί τους στο νησί της Χίου. Ολα αυτά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τις εν λόγω περικοπές, ενώ το Λιμενικό αναζητά εναγωνίως νέους διασώστες που θα μπορέσουν σταδιακά να επανδρώσουν τη συγκεκριμένη υπηρεσία.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι στα Super Puma οι πιλότοι και οι μηχανικοί ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία, με αποτέλεσμα να λαμβάνουν κανονικά τα επιδόματά τους, ενώ οι διασώστες που υπάγονται στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αποτελεί δηλαδή σχήμα οξύμωρο η ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών για υπαλλήλους με το ίδιο αντικείμενο εργασίας, το ίδιο ωράριο και το ίδιο όραμα για τη διάσωση ανθρώπων που κινδυνεύουν. Ισως και σε αυτό το θέμα ο υπουργός Προστασίας Μιχ. Χρυσοχοϊδης θα έπρεπε να είναι πιο διαλλακτικός καθώς αφορά τα εθνικά μας συμφέροντα. Τα Super Puma αποτελούν τα τελευταία 10 χρόνια ό,τι πιο σύγχρονο και επιχειρησιακά αξιόπιστο διαθέτει η χώρα μας στον τομέα της έρευνας και της διάσωσης.

Οταν μάλιστα ο συγκεκριμένος τομέας αποτελεί και σημείο τριβής μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, η επιχειρησιακή ετοιμότητα και η άρτια εκπαίδευση των πληρωμάτων επιβάλλονται. Η αλήθεια είναι ότι στον συγκεκριμένο τομέα η Ελλάδα έχει να επιδείξει σημαντικές επιτυχίες. Σήμερα, τρία Super Puma εδρεύουν στη Λήμνο, στη Χίο και τη Ρόδο. Σε κάθε βάρδια επιβαίνουν δύο πιλότοι που ανήκουν στην Πολεμική Αεροπορία, ο διασώστης και ο δύτης που ανήκουν στο Λιμενικό Σώμα. Και εδώ ξεκινούν τα προβλήματα...

Από το 2008, οι μεν υπάλληλοι της Υπηρεσίας Εναερίων Μέσων του Λιμενικού δεν λαμβάνουν επιδόματα και οδοιπορικά, οι δε της Πολεμικής Αεροπορίας λαμβάνουν κανονικά τα χρήματα που προβλέπονται. «Το Λιμενικό δεν έχει τη δυνατότητα να καλύψει τα συγκεκριμένα έξοδα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα πληρώματα λοιπόν σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μην μπορώντας να αντέξουν άλλο την κατάσταση δηλώνουν ασθένεια, παίρνουν χαρτί από γιατρό και βγαίνουν ελεύθεροι υπηρεσίας για 10-15 ημέρες», τονίζει στο «ΘΕΜΑ» αξιωματικός του Λιμενικού που γνωρίζει άριστα την κατάσταση και προσθέτει: «Οι συνέπειες από αυτή την ιστορία είναι πολύ σημαντικές. Πέφτει το ηθικό και το φρόνημα των εργαζομένων και όταν μάλιστα η δουλειά τους έχει να κάνει με διάσωση ανθρώπων σε πολύ άσχημες συνθήκες, το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο σοβαρό».

Οπως λένε καλά πληροφορημένες πηγές, στις βάσεις της Ρόδου και της Λήμνου το πρόβλημα είναι οξύτατο, καθώς δεν υπάρχουν διασώστες και δύτες, ενώ θέμα χρόνου είναι να προκύψει ανάλογο ζήτημα και στη μονάδα της Χίου. Το Λιμενικό, προχθές, άρον άρον με ειδική πτήση μέσα στο άγριο ξημέρωμα προσπάθησε να στείλει αντικαταστάτες για τους «ασθενείς» διασώστες.

Φυσικά πρόκειται για μια λύση ανάγκης και σε καμία περίπτωση για σοβαρή αντιμετώπιση του προβλήματος, καθώς είναι κοινό μυστικό στο Λιμενικό πως οι περισσότεροι διασώστες και δύτες προσπαθούν βάζοντας λυτούς και δεμένους να φύγουν από τη συγκεκριμένη υπηρεσία, μην μπορώντας να αντέξουν την ασυνέπεια και την αδιαφορία της πολιτείας.

Και όλα αυτά ενώ τα συγκεκριμένα ελικόπτερα και τα πληρώματά τους εισήγαγαν νέα δεδομένα στις αποστολές έρευνας και διάσωσης.

Ουσιαστικά, έχουν κερδίσει κατά κράτος τους Τούρκους στον συγκεκριμένο τομέα και παρά τις αντίξοες και δύσκολές συνθήκες δεν το βάζουν κάτω, αλλά προσπαθούν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο να παράγουν έργο που θα επιφέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα.

ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ 7/2/10

«Οι Ελληνες υποδουλώθηκαν»

Γ.ΔΕΛΑΣΤΙΚ
Γροθιά στο στομάχι ήταν ο χαιρέκακος, μοχθηρός τίτλος κύριου άρθρου των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς» του Λονδίνου την Πέμπτη: «Οι Ελληνες υποδουλώθηκαν»! Η βρετανική εφημερίδα χαρακτήριζε «σκλαβιά» για τη χώρα μας το πρόγραμμα σταθερότητας που υποχρεώθηκε να υποβάλει η κυβέρνηση Παπανδρέου. Ανάλογο πνεύμα ταπείνωσης της χώρας μας διαπερνούσε και τον τίτλο του κεντρικού πρωτοσέλιδου θέματος της γερμανικής «Φράνκφουρτερ Αλγκεμάινε» την ίδια μέρα: «Οι Βρυξέλλες διατάζουν (!) την Αθήνα να ακολουθήσει σκληρή κατεύθυνση λιτότητας». Πλήρως απαξιωτικό και προχθεσινό της μεγάλο δημοσίευμα: «Ο αποχαιρετισμός της Ελλάδας στο τεμπελχανείο»!

«Τεμπελχανείο» λοιπόν η χώρα μας κατά τους Γερμανούς. «Δούλοι» πλέον οι Ελληνες κατά τους Αγγλους. «Ζητιάνους» είχαν προλάβει να μας χαρακτηρίσουν από την προηγούμενη εβδομάδα οι Αμερικανοί: «Οι Ελληνες επαιτούν την υποστήριξη των αγορών», ήταν ο κεντρικός πρωτοσέλιδος τίτλος της αμερικανικής «Γουόλ Στριτ Τζέρναλ» την περασμένη Παρασκευή. Αυτά είναι τα αισθήματα των υποτιθέμενων εταίρων και συμμάχων της κυβέρνησης απέναντι στη χώρα μας και τον λαό μας.

Ο πρωθυπουργός επέλεξε κάτω από το βάρος αφόρητων πιέσεων μια πολιτική, η οποία στο εσωτερικό τού εξασφάλισε την υποστήριξη της Δεξιάς και προκάλεσε τη σύγκρουση με την Αριστερά και τα συνδικάτα. Εκών - άκων προχώρησε σε μια στρατηγική επιλογή, η οποία αναμφίβολα θα σφραγίσει την πρωθυπουργία του σε όλους τους τομείς της διακυβέρνησης. Δεν γνωρίζουμε αν θα κατορθώσει να περάσει την πολιτική του. Γνωρίζουμε, όμως, ότι έπνιξε εν τη γενέσει τους όλες τις ελπίδες για «καλύτερες μέρες» που είχαν οδηγήσει στη θριαμβευτική εκλογή του πριν από τέσσερις μόλις μήνες.

Καμιά συμπαράσταση στο εξωτερικό δεν του εξασφάλισε αυτή η πολιτική επιλογή, η οποία αποδυναμώνει την υποστήριξή του στο εσωτερικό. Οι συντηρητικοί κύκλοι που του επέβαλαν αυτή τη γραμμή συνεχίζουν να του κουνούν απειλητικά το δάκτυλο και είναι αυτοί που τροφοδοτούν διαρκώς με δημοσιεύματα και δηλώσεις την εικόνα διεθνούς διασυρμού της χώρας. Οι πολιτικοί σύμμαχοι του Γ. Παπανδρέου βρίσκονται στην αριστερή πλευρά του πολιτικού ευρωπαϊκού φάσματος - αυτή που εγκατέλειψε ο πρωθυπουργός με τις επιλογές του. «η Ελλάδα χρειάζεται αλληλεγγύη και όχι τον οικονομικό κορσέ των Βρυξελλών», δήλωσε π.χ. ο εκπρόσωπος του γερμανικού κόμματος «Αριστερά» Αλεξάντερ Ούλριχ.

Πλήρως αντίθετος δηλώνει όμως με τους στόχους του προγράμματος σταθερότητας: «Η μείωση του κρατικού ελλείμματος κατά 75% (σ.σ. εννοεί δηλαδή από 12,7% να πάει στο 3%) εντός τριών ετών αποτελεί ανέφικτο στόχο και είναι οικονομικά παράλογος και κοινωνικά καταστρεπτικός. Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στα ασφαλιστικά συστήματα θα πνίξουν την εσωτερική αγορά και θα εξωθήσουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού στη φτώχεια», υπογράμμισε. «Η στρατηγική των συντηρητικών κυβερνήσεων θα επιδεινώσει την κρίση και θα οδηγήσει σε περαιτέρω αύξηση της ανεργίας και των ελλειμμάτων», τόνισε και ο Πολ Νίρουπ Ράσμουσεν, υποστηρικτής της κυβέρνησης και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.

Αλλη πολιτική υποστηρίζει και ο Ράσμουσεν. Σοσιαλδημοκράτης και μάλιστα κάθε άλλο παρά της αριστερής πτέρυγας είναι, αρνείται όμως να υποταχθεί στον δήθεν «μονόδρομο» της νεοφιλελεύθερης πολιτικής που υπαγορεύει και επιβάλλει η ΕΕ. «Η παρούσα κρίση καθιστά επιτακτική την ανάγκη να επιφέρουμε ριζοσπαστική αλλαγή διαρκείας στις οικονομίες και στις κοινωνίες μας», διακήρυξε σε δήλωση υποστήριξης που έκανε προς την Ελλάδα. Θα θέλαμε να το είχαμε ακούσει αυτό από τον Γ. Παπανδρέου.

Εχθροί και φίλοι της χώρας έχουν καταστήσει σαφείς τις θέσεις τους. Ο πρωθυπουργός υπέκυψε στις απαιτήσεις των πολιτικών εχθρών της σοσιαλδημοκρατίας, απογοητεύοντας τους φίλους του. Γνωρίζει φυσικά ότι πάντα η πολιτική έχει χρώμα. Και το χρώμα του προγράμματος σταθερότητας είναι νεοφιλελεύθερο.

Το πρόβλημα όμως είναι ότι οι νεοφιλελεύθερες επιλογές διχάζουν, δεν ενώνουν. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να αποτελέσουν τη βάση συστράτευσης των εργαζομένων και των μικρομεσαίων με την κυβερνητική πολιτική, όπως ζητάει ο πρωθυπουργός. Κανείς δεν μπορεί να δεχθεί να αναγορευθούν σε προνομιούχους οι μισθωτοί των δύο - δυόμισι χιλιάδων και να δουλεύουμε όλοι ως τα 67 για να υπάρχουν ανά πάσα στιγμή 28 δισεκατομμύρια για τις τράπεζες.

ΕΘΝΟΣ

Βοήθεια με αντάλλαγμα τα …Eurofighter

Του Θεμιστοκλή Παυλίδη
Η κατασκευή ενός πανευρωπαϊκού εμβολίου για τη …γρίπη των spread που εξαπλώθηκε τις τελευταίες ημέρες από την Ελλάδα στην Ισπανία και τη Πορτογαλία (άρχισε να φτερνίζεται και η Ιταλία) συζητείται ήδη στα κυβερνητικά σαλόνια των ισχυρών της Ε.Ε. Σύμφωνα με τις ενδείξεις όμως στην ιατρική γνωμάτευση για το εμβόλιο, που θα παρέχει την απαιτούμενη στήριξη στην Ελλάδα, περιλαμβάνεται και μια συνταγή για αγορά όπλων!

Στην ουσία δεν πρόκειται για κάτι περισσότερο από αυτό που πριν από μερικά χρόνια ονομάζαμε «Γερμανικές πιέσεις» για την αγορά των Eurofighter, αγορά που η χώρα μας φέρεται να είχε υποσχεθεί στο Βερολίνο από τη περίοδο της συμφωνίας για την ΟΝΕ. Τώρα όμως το ζήτημα λαμβάνει πολύ πιο πιεστικές διαστάσεις, καθώς, με δεδομένη την οικονομική κατάσταση της Ελλάδας, οι Γερμανοί είναι σε θέση να απαιτούν. Και έχουν και συγκεκριμένη ατζέντα, που εκτός των μαχητικών αεροσκαφών περιλαμβάνει και «οριστικές λύσεις» στις υποθέσεις του ΟΤΕ, και των Ναυπηγείων Σκαραμαγκά.

Η πρωτοβουλία που αναμένεται να εκδηλωθεί από τη πλευρά των ισχυρών της Ευρώπης, με προεξάρχουσα τη Γερμανία (δεν είναι τυχαία και η προτροπή του Έλληνα Πρωθυπουργού από την Ινδία για ανάγκη πανευρωπαϊκής δράσης κατά των κερδοσκόπων) είναι ίσως η μόνη επιλογή για την αντιμετώπιση της κατάστασης στις αγορές, η οποία τείνει να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Σε αυτό το περιβάλλον παρατηρείται και η απότομη πτώση του Ευρώ, η οποία οφείλεται ως επί το πλείστον στην αποφυγή ανάληψης κινδύνων στα δημοσιονομικά. Πρόκειται ακριβώς για το πρόβλημα που διόγκωσε τα Ελληνικά spread, και το οποίο απειλεί τώρα και τις υπόλοιπες χώρες της συνομοταξίας των PIGS (Portugal, Italy, Greece, Spain), όπως ειρωνικά είχαν σχολιάσει οι αναλυτές των αμερικανικών τραπεζών, τον αδύναμο μεσογειακό νότο.

Έστω και αν πρόκειται για το χειρότερο σενάριο, μια χρεοκοπία της Ελλάδας (τεχνητή ή πραγματική) θα οδηγήσει τη χώρα σε δημοσιονομική απαξίωση. Και αυτό επιχειρεί πάση θυσία να αποφύγει η κυβέρνηση. Στο πλαίσιο αυτό ζήτησε και τη στήριξη του Βερολίνου κατά τη πρόσφατη επίσκεψη του Γερμανού υπουργού εξωτερικών Γκουίντο Βεστερβέλε. Ο Γερμανός υπουργός που συναντήθηκε με τον κ. Γιώργο Παπανδρέου λέγεται ότι ήταν φειδωλός. Η Γερμανική πλευρά δεν αρνήθηκε τη στήριξη. Ούτε όμως τη πρόσφερε άμεσα. Και κυρίως φέρεται να επανέφερε στο τραπέζι μια σειρά από «εκκρεμότητες» που κατά τους Γερμανούς, οι Έλληνες απέφευγαν να διευθετήσουν εδώ και πολλά χρόνια.

Πρώτη από αυτές είναι και το μαχητικό αεροσκάφος, το οποίο η Ελλάδα είχε «καταρχήν επιλέξει» με απόφαση ΚΥΣΕΑ το 1999, αλλά έκτοτε…Οι Γερμανοί μάλιστα λένε, ότι από τότε, η Ελλάδα έχει αγοράσει δύο φορές αεροσκάφη F-16 προσπερνώντας το Ευρωμαχητικό το οποίο κινδυνεύει να γεράσει.

Είναι προφανές ότι οι πιέσεις του Βερολίνου για το Eurofighter είναι τόσο ισχυρές, που η Ελληνική κυβέρνηση εμφανίζεται να προχωρεί σε συζητήσεις για το πρόγραμμα, παρά την στενή σύνδεση που είχαν στελέχη της προηγούμενης κυβέρνησης (Καραμανλή) με τη κατασκευάστρια κοινοπραξία του μαχητικού.

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν από την επίσκεψη του Γερμανού υπουργού εξωτερικών είχε προηγηθεί, ταξίδι του επικεφαλής του τομέα των μαχητικών της EADS Eurofighter, Μπέρναντ Γκέρβερτ στην Αθήνα. Το υψηλόβαθμο στέλεχος συναντήθηκε μάλιστα με τον αναπληρωτή υπουργό άμυνας Πάνο Μπεγλίτη, αλλά χωρίς να λάβει κάποιες απτές διαβεβαιώσεις αναφορικά με τις προθέσεις της Αθήνας.

Αναθεώρηση.
Πληροφορίες ωστόσο αναφέρουν ότι, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του εξοπλιστικού προγράμματος που δρομολογείται σε επίπεδο υπουργείου άμυνας και γενικών επιτελείων, τη περίοδο αυτή, αναμένεται να υπάρξει «χώρος» για το πρόγραμμα του νέου μαχητικού αεροσκάφους, με το Eurofighter να φιγουράρει ξανά σε μία από τις πρώτες θέσεις.

Το νέο πενταετές.
Κατά τις ίδιες πληροφορίες, το νέο πενταετές εξοπλιστικό πρόγραμμα θα περιλαμβάνει μόνο τα «απολύτως απαραίτητα», δεδομένης της ιδιαίτερα δύσκολης οικονομικής συγκυρίας, και δεν θα ξεπερνά σε κόστος τα 10 δις ευρώ. Θα κυμαίνεται δηλαδή κάτω από το 1% του ΑΕΠ για κάθε χρόνο, ώστε οι εξοπλιστικές δαπάνες να μην θεωρούνται «προκλητικές».

Σε ένα τέτοιο υπολογισμό μπορούν να περιληφθούν το πρόγραμμα των Φρεγατών του Πολεμικού Ναυτικού και των ελικοπτέρων, χωρίς να περιορίσουν ασφυκτικά το νέο μαχητικό.

Σημειώνεται ότι η κοινοπραξία του Eurofighter και η EADS που προωθεί το αεροσκάφος στην Ελλάδα έχουν υποβάλει προσφορά η οποία κυμαίνεται μεταξύ 3,5 και 4 δις ευρώ για τη πώληση 40 μαχητικών μαζί με πλήρες πακέτο υποστήριξης.
Εφημερίδα: VETO - 07 Φεβρουαρίου 2010 – Σελ. 4
http://nationalpride.wordpress.com

ΜΑΡΙΑ ΔΑΜΑΝΑΚΗ:"Είχαμε το σύνδρομο του τζίτζικα"

Η νέα ελληνίδα επίτροπος μιλάει για την οικονομική κρίση και για τα μέτρα της κυβέρνησης, για την ευρωπαϊκή διεύρυνση και για τις ευθύνες που έχει αναλάβει

ΟΙ ΕΠΙΤΡΟΠΟΙ δεν είναι εκπρόσωποι χωρών, αλλά ουδείς μπορεί να αποφύγει τη σκέψη ότι από την Τρίτη 9 Φεβρουαρίου η «Φωνή του Πολυτεχνείου» θα γίνει η «Φωνή της Ελλάδας» στην Ευρώπη και μάλιστα στην αφετηρία της πιο σκληρής επιτήρησης που έχει ποτέ ασκήσει η ΕΕ σε κράτος-μέλος της. Η κυρία Δαμανάκηκατόρθωσε να αναδειχθεί κεντρική πολιτική προσωπικότητα στα 36 χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, αλλά το νέο αξίωμα που αναλαμβάνει την οδηγεί σε έναν διαφορετικό κόσμομε εντελώς καινούργια δεδομένα και ακόμη πιο μεγάλες προκλήσεις.

Η νέα ελληνίδα επίτροπος θα ασκήσει για πρώτη φορά εξουσία στην ευρωπαϊκή σκηνήμέσα από το χαρτοφυλάκιο Αλιείας και Ναυτικών Υποθέσεων το οποίο ανέλαβε. Στην πρώτη συνέντευξή της ως επιτρόπου μιλάει στο «Βήμα της Κυριακής» για το ευρωπαϊκό εγχείρημα και το μέλλον του, για τις θεσμικές ευθύνες που έχει αναλάβειαλλά και για τα πρόσφατα κυβερνητικά μέτρα που ελήφθησαν ως «αντίδοτο» σε μια πρωτοφανή χρηματοοικονομική κρίσηη οποία πλήττει ολόκληρο το ευρωπαϊκό τόξο, από την Ελλάδα ως την Ιρλανδία, και δοκιμάζει ακόμη και τη συνοχή της ευρωζώνης.

- Σε ποιον βαθμό τα πρόσφατα μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός κ. Γ.Παπανδρέου και γενικότερα η εφαρμοζόμενη κυβερνητική πολιτική διασφαλίζουν τη θωράκιση της χώρας απέναντι στην κρίση και στην αμφισβήτηση των αγορών;

«Ο Πρωθυπουργός εργάζεται με συνέπεια και αποτελεσματικότητα για τη θωράκιση της χώρας. Αυτό που χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε όλοι είναι ότι η Ελλάδα βρίσκεται στο τρίτο στάδιο της επιτήρησης. Ολοι αντιλαμβανόμαστε ότι οφείλουμε να αλλάξουμε. Δεν το οφείλουμε στον κ. Ζαν-Κλοντ Τρισέ ή στον κ. Ολι Ρεν, το οφείλουμε στα παιδιά μας. Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα κυριαρχούσε το “σύνδρομο του τζίτζικα”. Καταναλώναμε χωρίς να σκεφτόμαστε το μέλλον. Με υπερβολικό δανεισμό μεταφέραμε στο σήμερα εισοδήματα από τις επόμενες γενιές. Τώρα πρέπει να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες. Δεν έχουμε άλλη επιλογή παρά να λαμβάνουμε μέτρα. Χωρίς μέτρα η Ελλάδα δεν θα υπάρχει έπειτα από μία δεκαετία. Μπορούμε όμως να λαμβάνουμε μέτρα αποτελεσματικά και κοινωνικά δίκαια. Και αυτό ακριβώς γίνεται από την κυβέρνηση». - Αν η Ελλάδα ζούσε με το «σύνδρομο του τζίτζικα»,η Ευρώπη ζει με το «σύνδρομο της χελώνας» που την προλαβαίνουν οι «λαγοί των αγορών»...

« Στο ευρωπαϊκό οικονομικό και νομισματικό οικοδόμημα η έλλειψη ενιαίας οικονομικής πολιτικής αναδεικνύεται ως έλλειμμα. Ασφαλώς οφείλουμε να αναλάβουμε νέες πολιτικές πρωτοβουλίες. Πράγματι η πρόκληση για τη δεύτερη Επιτροπή Μπαρόζο είναι να αποδείξει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις μεγάλες προκλήσεις των καιρών. Η εποπτεία του χρηματοπιστωτικού συστήματος, ο εναρμονισμός των φορολογικών συστημάτων, ακόμη και το θέμα των ευρωομολόγων φαίνεται ότι θα μας απασχολήσουν στο μέλλον. Ολα αυτά όμως κρίνονται σε βάθος χρόνου. Οι ευρωπαϊκές επιλογές δικαιώνονται ιστορικά. Μπορεί η Ευρώπη να προχωρεί αργά αλλά η χελώνα φτάνει στον στόχο της πριν από τον λαγό».

- Μια κεντρική ευρωπαϊκή επιλογή είναι η διεύρυνση. Πρέπει να συνεχιστεί; Ως πού μπορούν να φτάσουν τα σύνορα της Ευρώπης;

« Η διεύρυνση είναι μία από τις πιο επιτυχημένες πολιτικές της Ευρώπης. Το ερώτημα “ως πού μπορούν να φτάσουν τα σύνορα της Ευρώπης; ”καθώς και το δίδυμο ταίρι του “ποια είναι η απορροφητική ικανότητα της Ευρώπης; ” είναι τα δύο υπαρξιακά ερωτήματα της Ενωσης. Υπάρχουν ορισμένοι που ισχυρίζονται ότι δεν πρέπει να βιαστούμε να τα απαντήσουμε γιατί θα φρενάρουμε τη δυναμική του εγχειρήματος. Αντίθετα, άλλοι υποστηρίζουν ότι πρέπει να τα απαντήσουμε αμέσως γιατί θέτουμε σε κίνδυνο το εγχείρημα. Υπάρχουν και εύκολες στρογγυλεμένες απαντήσεις αλλά δεν θέλω να τις δώσω. Θα ήθελα να ζήσω το θέμα σε βάθος ως επίτροπος, τουλάχιστον για μερικούς μήνες».

- Είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ενωσης να ενταχθεί σε αυτήν η Τουρκία;

«Πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον και της Ενωσης και της Ελλάδας και της Τουρκίας μια τίμια και συνεπής ενταξιακή διαδικασία, εφόσον όμως έχει ειλικρινή- και όχι προσχηματικό- τελικό στόχο την ένταξη. Οι Τούρκοι θα πρέπει να πείσουν όχι μόνο τους στρατηγούς ή τους Κούρδους ή τους μουσουλμάνους ή τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αλλά πρωτίστως τους ευρωπαίους πολίτες. Οταν οι αναγκαίες δημοκρατικές αλλαγές γίνουν, οι πολίτες θα το μάθουν παντού και οι γνωμοδοτήσεις από την Κομισιόν θα είναι αυτονόητες. Για αυτό λέω: Η ένταξη θα κριθεί στην Τουρκία, όχι στις Βρυξέλλες».

- Πώς μπορούμε να εντάξουμε το Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά θέματα μέσα σε μια νέα ευρωπαϊκή στρατηγική; Υπάρχει δυνατότητα για μια νέα στρατηγική σαν εκείνη του Ελσίνκι ή οι συνθήκες δεν είναι πλέον κατάλληλες για κάτι τέτοιο;

« Η στρατηγική του Ελσίνκι υπηρέτησε πρωτίστως μια μεγάλη ευρωπαϊκή ανάγκη: τη διεύρυνση προς την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη. Η Ελλάδα κατάφερε να ενσωματώσει το σχέδιο ένταξης της Κύπρου σε ένα μείζον ευρωπαϊκό εγχείρημα. Γι΄ αυτό πετύχαμε. Σήμερα η κατάσταση είναι διαφορετική. Το Κυπριακό δε συνδέεται με άλλες ευρωπαϊκές ανάγκες και η ένταξη της Τουρκίας αμφισβητείται από πολλούς ευρωπαίους πολίτες. Η Ελλάδα και η Κύπρος αντιμετωπίζουν μια άλλη πραγματικότητα την οποία οφείλουν να διαχειρισθούν».

- Ποια είναι η δική σας ατζέντα στο πλαίσιο του χαρτοφυλακίου σας,η δική σας συμβολή για την ανάπτυξη των ευρωπαϊκών συμφερόντων και πώς μέσα σε αυτά εντάσσονται τα ελληνικά συμφέροντα;

« Η αλιεία είναι από τις λίγες απολύτως κοινές ευρωπαϊκές πολιτικές. Οι αποφάσεις που θα λαμβάνονται θα έχουν άμεσες επιπτώσεις στο εισόδημα, στη δουλειά, ακόμη και στη διατροφή, στον τρόπο ζωής εκατομμυρίων ανθρώπων. Η ευθύνη είναι τεράστια. Γίνεται μεγαλύτερη γιατί στοχεύω να ολοκληρώσω μέσα στη θητεία μου την πλήρη μεταρρύθμιση της ευρωπαϊκής αλιευτικής πολιτικής με κατεύθυνση την αειφορία. Η ευρωπαϊκή ολοκληρωμένη πολιτική για τις θάλασσες, τους ωκεανούς, τη ναυτιλία είναι στην αρχή. Εδώ υπάρχουν πολλά περιθώρια δημιουργίας. Και ασφαλώς ακόμη πιο κρίσιμη είναι η ευθύνη συμμετοχής στην κορυφή των ευρωπαϊκών αποφάσεων. Θα αναφέρω μια παρομοίωση που έχει σχέση με τις αρμοδιότητές μου. Η Ευρώπη είναι ένα καράβι μέσα στον ωκεανό της Ιστορίας. Γερό παλιό σκαρί, συντηρημένο όμως καλά και με νέες δυνατότητες σε ικανότητες πλεύσης. Εχει επιβιώσει σε όλες τις καιρικές συνθήκες- μπουνάτσες, φουρτούνες, καταιγίδες και θύελλες. Στους δύσκολους καιρούς το καράβι τα καταφέρνει, όποιος όμως μόνος πέσει στη θάλασσα ή τον ρίξουν οι άλλοι θα τον πάρει το κύμα και θα χαθεί».
ΒΗΜΑ

Η διαστρεβλωτική επιρροή των ΜΜΕ

Γράφει ο Βασίλης Μαρκεζίνης
Ρόλος των ΜΜΕ είναι, πρωτίστως, να πληροφορούν το κοινό για τις εξελίξεις στον δημόσιο και τον κοινωνικό βίο, να δημοσιοποιούν και, εντός συγκεκριμένων νομικών ορίων, να διερευνούν περιπτώσεις κατάχρησης εξουσίας και, μέσα από το έργο των εκπροσώπων τους που έχουν το απαραίτητο διανοητικό υπόβαθρο, να ενθαρρύνουν το ευρύ κοινό να σκέφτεται σε βάθος τα μεγάλα ζητήματα των ημερών.

Σε πολλές περιπτώσεις, όμως, τα ΜΜΕ αποτελούν για τους ιδιοκτήτες τους ένα μέσο ενίσχυσης της εξουσίας τους και του κοινωνικού γοήτρου τους, έναν έμμεσο τρόπο προώθησης των επιχειρηματικών δραστηριοτήτων τους και, με τη βοήθεια μερικών από τους συντάκτες των κειμένων που δημοσιεύονται καθημερινά στις σελίδες τους ή διαβάζονται κατά τη διάρκεια των ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών προγραμμάτων τους, ένα μέσο επηρεασμού της κυβερνητικής πολιτικής ή ακόμη και συμβολής στην ανάδειξη κυβερνήσεων και αρχηγών πολιτικών κομμάτων κατά τρόπο που να συμφωνεί με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις τους.

Παρ’ ότι κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά δεν είναι καινοφανές, η σημερινή τους ένταση, κυριολεκτικά, δεν έχει προηγούμενο. Το συγκεκριμένο φαινόμενο, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι αυτή η πολιτική πηγή εξουσίας, αντίθετα με τις περισσότερες άλλες, δεν ελέγχεται κατ’ ουσίαν από κανέναν, σημαίνει ότι τα σημερινά ΜΜΕ έχουν μάλλον διαστρεβλωτικό αντίκτυπο στον σύγχρονο πολιτικό βίο.

Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο στην Ελλάδα. Η (διαστρεφική) εξουσία, φέρ’ ειπείν, που ασκούν διάφορες ομάδες συμφερόντων στην αμερικανική και τη βρετανική κυβέρνηση έχει σχολιαστεί κατ’ επανάληψη. Η πρακτική αυτή είναι εντυπωσιακή και, στον ίδιο βαθμό, επικίνδυνη.

Στη δική μας χώρα, αυτή η «τάση» να μη σχολιάζεις, να μην ασκείς κριτική, να μην ενημερώνεις, αλλά, συγχρόνως, να «καθορίζεις» (α) ποιοι θα είναι οι ηγέτες και (β) ποια θα είναι τα ζητήματα με τα οποία αυτοί θα ασχοληθούν, έχει εκδηλωθεί υπό δύο αξιοσημείωτες και αντιθετικές μορφές: από τη μια πλευρά, υπερδραστηριότητα, από την άλλη, παθητικότητα.

Μερικοί σχολιαστές διέκριναν την πρώτη μορφή στην άκρως παραποιημένη προώθηση ενός από τα άτομα που ήταν υποψήφια για τη θέση του αρχηγού της ΝΔ.

Περισσότεροι όμως ήταν εκείνοι που επέκριναν δριμύτατα τη δεύτερη μορφή, διακρίνοντάς τη στη γενική σιωπή που επικράτησε ως προς τα εξωτερικά ζητήματα κατά την πρόσφατη προεκλογική περίοδο, σιωπή η οποία επικρατεί ακόμη και σήμερα, που τα εκκρεμή εξωτερικά ζητήματα πλησιάζουν σε κρίσιμο σημείο. Η σιωπή αυτή, θα έλεγε κανείς, ενθαρρύνθηκε από τις κοινές αλλά, εν προκειμένω, εσφαλμένες προσδοκίες για τα εκλογικά αποτελέσματα, τα οποία, κατά τη γνώμη ορισμένων, θα διευκόλυναν λύσεις στις οποίες κανένα μεμονωμένο κόμμα δεν θα είχε το θάρρος να προβεί.

Το πώς θα εξηγήσει κανείς την πρώτη στάση εξαρτάται από την πληροφόρηση, τη διαισθητική αντίληψη, τις προσωπικές προκαταλήψεις ή τον κυνισμό. Υπάρχει ενδεχομένως περιθώριο να συνδυαστούν και τα τέσσερα αυτά στοιχεία. Αξιοσημείωτο όμως είναι ότι αυτή η συνήθεια -αυτή η «δίψα» για τη δυνατότητα ανάδειξης μελλοντικών πρωθυπουργών οι οποίοι να ανταποκρίνονται στο προφίλ που προτιμούν αυτοί που τους προωθούν, μοιάζει να εντείνεται παρά το γεγονός ότι ο λαός δεν ξεγελιέται εύκολα πλέον. Ετσι, πρωθυπουργοί που αναμενόταν να ηττηθούν με οριακή διαφορά αποπέμπονται τελικά με τον πιο βάναυσο τρόπο, διάδοχοι που αναμενόταν να αναλάβουν αρχηγική θέση παραμερίζονται αίφνης, παρ’ όλη τη δύναμη των πανίσχυρων οργανισμών υποστήριξής τους.

Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι τακτικές κινήσεις ανάλογες με εκείνες που έγιναν πρόσφατα ώστε να προβληθεί η κ. Μπακογιάννη (εν σχέσει με τον αντίπαλό της) ως υπόδειγμα πολιτικής ηθικής και αποφασιστικότητας στην εξωτερική πολιτική παρατηρήθηκαν και όταν ο κ. Παπανδρέου είδε το κύρος του να αμφισβητείται κατά χονδροειδή τρόπο το 2007. Και στις δύο περιπτώσεις, τα αποτελέσματα που επιθυμούσαν ορισμένοι δημοσιογράφοι δεν επιτεύχθηκαν.

Επισημαίνοντας αυτά τα φαινόμενα εξυπακούεται ότι δεν εστιάζομαι κυρίως στα άτομα. Τονίζω απλώς ότι η μερίδα των ΜΜΕ που επεδίωξε δύο φορές τα τελευταία χρόνια να αποκτήσει την εν λόγω εξουσία, δεν τα κατάφερε. Είναι ανθρώπινο να κάνεις λάθη, είναι όμως ανόητο να τα επαναλαμβάνεις.

«Viva el Popolo!», λοιπόν - «Ζήτω ο Λαός!», ο οποίος δεν έπεσε θύμα των παρασκηνιακών δημοσιογραφικών κινήσεων. Και τούτο ας το λάβουν σοβαρά υπόψη τους όσοι πιστεύουν ότι τα κατεστημένα συμφέροντα μπορούν, όσο εύκολα μπορούσαν κάποτε, να επιβάλουν τους κυβερνήτες που τα ίδια προτιμούν: μολονότι αυτή η δύναμη δεν έχει πεθάνει, έχει οπωσδήποτε μειωθεί σημαντικά.

Το δεύτερο μειονέκτημα των ΜΜΕ δεν είναι άσχετο με το πρώτο, εφόσον, για διάφορους και σύνθετους λόγους, μπορούν να επιλέξουν ποια θέματα θα προωθήσουν ή θα αποσιωπήσουν -όχι ανάλογα με την εγγενή τους αξία, αλλά σύμφωνα με την αξιολόγηση των δημοσιογράφων σχετικά με το τι πρέπει ή δεν πρέπει να αποτελεί αντικείμενο δημόσιου διαλόγου.

Το γεγονός ότι υφίσταται αυτή η δύναμη είναι αδιαμφισβήτητο. Λιγότερο ξεκάθαρα είναι τα κριτήρια βάσει των οποίων τα ΜΜΕ πραγματοποιούν αυτήν τη θεματική επιλογή.

Οι πιο αμφιλεγόμενοι παράγοντες που ενδεχομένως -και, αν ναι, κακώς- έχουν επηρεάσει αυτές τις αποφάσεις είναι τα συμφέροντα ορισμένων ξένων χωρών, ακόμη μάλιστα και εκείνων που υποτίθεται ότι είναι φίλιες χώρες και λέγεται ότι ευνοούν ορισμένα πρόσωπα ή έναν ορισμένο τρόπο δράσης. Η ολέθρια περίοδος της δεκαετίας του ‘60 και των αρχών της δεκαετίας του ‘70 περιλαμβάνει τρία από τα χειρότερα παραδείγματα εξωτερικού παρεμβατισμού στη διοίκηση της χώρας μας -1965, 1967, 1974- γεγονός για το οποίο κάποια ελληνικά ΜΜΕ δεν είναι καθόλου άμοιρα ευθυνών.

Είναι γεγονός ότι η απουσία ενός ανοικτού και πλήρους διαλόγου για τα εξωτερικά ζητήματα έχει ήδη επισημανθεί από αρκετούς αρθρογράφους, οπότε δεν χρειάζεται εδώ να τη σχολιάσω εκ νέου. Πρόσφατα, επισημάνθηκαν επίσης ορισμένες ενδείξεις -εσφαλμένες, ελπίζω- ότι στη χώρα μας θα επιτραπεί να ακολουθήσει (φαινομενικά ή πραγματικά) σκληρή στάση ως προς ένα ζήτημα (την πΓΔΜ), ώστε, έπειτα, να σταθεί σχετικά πιο «ελαστική» ως προς άλλα, σημαντικότερα ζητήματα: το ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας και τις εν γένει σχέσεις μας μαζί της. Δυστυχώς, τόσο ο κ. Λυγερός όσο και άλλοι αρθρογράφοι που προέβλεψαν αυτές τις κινήσεις αποδεικνύονται σήμερα σωστοί.

Εν προκειμένω, οι παραλείψεις είναι δύο. Το ευρύ κοινό πρέπει, για διάφορους λόγους, να ενημερωθεί για τα ζητήματα και τους κινδύνους που δεν έχουν συζητηθεί μέχρι τώρα.

Κατά πρώτο λόγο, η ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας δεν αποτελεί ζήτημα -ή μάλλον πρόβλημα- μόνο για την Ελλάδα και την Τουρκία, είναι πρόβλημα για την Ευρώπη στο σύνολό της, καθώς και για όλους όσοι θέλουν να δουν την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση να προοδεύει και να ευδοκιμεί. Θεωρώ ότι όσοι δεν βλέπουν με καλό μάτι αυτή την προοπτική -η Αμερική, η οποία δεν θα έπρεπε να παρεμβαίνει καν, αλλά και η Βρετανία, η οποία ποτέ δεν μπορεί να αποφύγει τις παρεμβάσεις στις υποθέσεις της ηπειρωτικής Ευρώπης, της οποίας το πνεύμα κατά τα άλλα δεν ασπάζεται- είναι εντούτοις ιδιαίτερα θετικοί απέναντι στις αλλεπάλληλες διευρύνσεις, καθ΄ότι δυσχεραίνουν την ολοκλήρωση και εμποδίζουν την εύρυθμη λειτουργία της Ευρώπης.

Οχι μόνο δεν είμαι ο μοναδικός που προβάλλει αυτό τον ισχυρισμό, αλλά, ως άνθρωπος που έχει περάσει όλη του τη ζωή εργαζόμενος στην Ευρώπη και για την Ευρώπη, θεωρώ επίσης ότι ξέρω πολύ καλά για τι μιλάω. Η ουσία των απόψεών μου έχει επίσης εμφανιστεί και σε πολλές αμερικανικές επιθεωρήσεις στρατηγικής -ή και στρατιωτικών πληροφοριών. Κατόπιν τούτου, δεν θα έπρεπε άραγε τα ζητήματα αυτά να εμφανίζονται, έστω και για λίγο, σε έναν κοινοβουλευτικό διάλογο και, ασφαλώς, στα ΜΜΕ της χώρας μας;

Για να το θέσω απλά: η ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ θα ακύρωνε για πάντα κάθε πιθανότητα βαθύτερης ολοκλήρωσης. Και η προοπτική αυτή μόνο την Αγγλία και την Αμερική θα ικανοποιούσε.

Κατά δεύτερο λόγο, η επίλυση της χρηματοοικονομικής κρίσης της Ελλάδας δεν εξαρτάται μόνο από την προθυμία της, ή και την ικανότητά της, να προβεί σε εξοικονομήσεις και περικοπές, τις οποίες η προηγούμενη κυβέρνηση καθυστέρησε να υλοποιήσει αποκλειστικά και μόνο για προεκλογικούς λόγους -τις ευρωεκλογές του Ιουνίου και τις βουλευτικές εκλογές του Οκτωβρίου. Εξαρτάται επίσης από τη δυνατότητα οικονομικής υποστήριξης που θα δρομολογηθεί, ή και θα προέλθει, από τον πυρήνα των αμερικανικών επιχειρηματικών οργανισμών.

Μια τέτοια κίνηση θα επιβεβαίωνε την καλή θέληση της οποίας απολαύει ο Ελληνας πρωθυπουργός στις ΗΠΑ. Και πάλι, όμως, δεν θα έπρεπε άραγε αυτές οι κινήσεις να δημοσιοποιούνται πλήρως και οι πιθανές πολιτικές συνέπειές τους να τίθενται υπό ενδελεχή εξέταση;

Πράγματι, τι θα είχαμε να πούμε για το τίμημα που μπορεί να συνεπάγεται αυτή η εύνοια; Και όταν μιλώ για τίμημα, δεν αναφέρομαι στο κόστος (δηλαδή τον τόκο) της -τελικής- αποπληρωμής αυτής της οικονομικής υποστήριξης.

Πιθανολογώ ότι η εν λόγω υποστήριξη θα συνδεθεί με δικές μας παραχωρήσεις σε πολιτικό επίπεδο. Ας ξεκαθαρίσω ότι σκοπίμως έγραψα τη λέξη πιθανολογώ με πλάγια στοιχεία, διότι ελπίζω ότι αυτό το εφιαλτικό ενδεχόμενο είναι απλώς καρπός της δικής μου γόνιμης φαντασίας και δεν πρόκειται να γίνει πραγματικότητα, αν και κάποιες πρόσφατες δηλώσεις υψηλά ιστάμενων στελεχών της κυβέρνησης θα μπορούσαν να εκληφθούν ως προμηνύματα μιας τέτοιας υποχώρησης.

Γιατί όμως φοβάμαι τόσο τις ξένες παρεμβάσεις στις υποθέσεις μας;

Πρώτον, επειδή έχω μελετήσει την ιστορία μας και γνωρίζω ότι, κατά τη νεότερη περίοδο, η Ελλάδα έχει υποφέρει περισσότερο από τις παρεμβάσεις των ανταγωνιστικών «φίλων» της παρά από τις πολιτικές των πραγματικών εχθρών της.

Δεύτερον, επειδή, όπως κατ’ επανάληψη έχω τονίσει, δεν έχουμε καταφέρει να προ­σαρμόσουμε την εξωτερική πολιτική μας στο γεγονός ότι έχει πλέον παρέλθει η εποχή που η Αμερική ήταν η μοναδική ηγεμονική δύναμη στον κόσμο. Το ότι οι προτάσεις μου δεν έχουν ληφθεί σοβαρά υπόψη δεν προξενεί καμία εντύπωση -σε εμένα τουλάχιστον. Αυτό που με φοβίζει όμως είναι η ανησυχητική απουσία εναλλακτικών προτάσεων, μια και το σημερινό διεθνές καθεστώς δεν εγγυάται καμία απολύτως ασφάλεια για τη χώρα μας.

Ο κ. Βασίλης Μαρκεζίνης κατέχει τον τίτλο του "σερ", είναι νομικός σύμβουλος της βασίλισσας της Αγγλίας και μέλος σε επτά Ακαδημίες του εξωτερικού
ΕΘΝΟΣ

Μπορεί ο Έρογλου να διαφοροποιηθεί από τον Ταλάτ;

Χρήστος Ιακώβου
Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Μελετών
Εν αναμονή των επικείμενων ψευδοεκλογών της 18ης Απριλίου στα κατεχόμενα, ο Ντερβίς Έρογλου, βασιζόμενος στην αυτοπεποίθηση που του προσδίδουν οι δημοσκοπήσεις, άρχισε να προβαίνει σε δηλώσεις για την επίλυση του Κυπριακού. Παρά την προσπάθεια του διαμεσολαβητικού μηχανισμού του ΟΗΕ στην Κύπρο να περισώσει τον Ταλάτ, επί της τακτικής του οποίου πολλά επένδυσαν, εντούτοις η τάση στα κατεχόμενα δεν φαίνεται να αλλάζει. Τόσο η πολιτική ρητορική του Έρογλου όσο και η διακεκηρυγμένη τακτική του στοχοθεσία παραπέμπουν στη γνωστή, εκ του παρελθόντος, σχολή Ντενκτάς, με κάποιες όμως «προσεγγιστικές» τάσεις, που δημιουργούν κάποια επιφανειακή διαφορά.
Τόσο διεθνώς όσο και εγχωρίως υπάρχει μία τάση που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Έρογλου θα αποτελέσει ανασταλτικό και, πιθανόν, ανατρεπτικό παράγοντα σε σχέση με την μέχρι τώρα πορεία που πήραν οι συνομιλίες. Επομένως, το πιο σημαντικό ερώτημα στρατηγικής υπόθεσης που τίθεται με βάση την πιθανότητα εκλογής Έρογλου είναι το εξής: μπορεί ο Έρογλου να αλλάξει την μέχρι τώρα πορεία των συνομιλιών στη βάση της ρητορικής και των διακηρύξεων του;
Σε σχέση με την ρητορική του είναι ξεκάθαρη η άποψη του ότι είναι θιασώτης της διεθνούς κατοχύρωσης των στρατηγικών κεκτημένων της Τουρκίας στην Κύπρο από το 1974 και εντεύθεν, δηλαδή της δημιουργίας Τουρκικού κράτους στο βορρά και της διατήρησης της στρατηγικής ομηρίας του νοτίου τμήματος. Σε αυτή τη βάση είναι πλήρως ευθυγραμμισμένος με την στρατηγική στοχοθεσία της Τουρκίας στο Κυπριακό. Επομένως, η ουσία του ερωτήματος δεν αφορά στην πιθανότητα αλλαγής της Τουρκικής στρατηγικής αλλά της Τουρκικής τακτικής των τελευταίων ετών στο Κυπριακό.
Η Τουρκία εκμεταλλευόμενη το τεράστιο σφάλμα της Ελληνικής πλευράς, τον Φεβρουάριο του 2004, η οποία απεδέχθη μία στημένη διαδικασία που οδηγούσε τελεολογικώς στην παγίδα του δημοψηφίσματος, κατάφερε να εξέλθει κερδισμένη και εν πολλοίς αποενοχοποιημένη και έκτοτε να προσμετρά νίκες τακτικής, κυρίως στην Ευρωπαϊκή της πορεία. Αυτό που η Τουρκία επιδιώκει σήμερα είναι να συνεχίζονται οι συνομιλίες στο Κυπριακό επιδιώκοντας δύο στόχους τακτικής: πρώτον να διασφαλίζει ότι το Κυπριακό δεν θα αποτελεί εμπόδιο στην Ευρωπαϊκή της πορεία και δεύτερον να χρησιμοποιεί την αρνητική πίεση που ασκεί ο χρόνος και τον αμερικανικόβρετανικό παράγοντα για να καταγράφει όσον το δυνατόν περισσότερες υποχωρήσεις από την Ελληνική πλευρά (π.χ. εκ περιτροπής προεδρία, έποικοι, σταθμισμένη ψήφος).
Με αυτά τα δεδομένα τακτικής, ο Έρογλου μπορεί να διαφοροποιηθεί από τον Ταλάτ δυναμιτίζοντας τις συνομιλίες; Η απάντηση είναι σαφώς όχι. Εκτός από τον μοχλό που πιθανόν να του δώσει η πλειοψηφία στα κατεχόμενα οι άλλες πραγματικότητες δεν μπορούν να του παράσχουν πολλά περιθώρια ελιγμών. Έστω και αν επιχειρήσει να διαφοροποιηθεί από την ήδη προδιαγεγραμμένη τακτική της Άγκυρας πολύ σύντομα η Τουρκία θα τον αναγκάσει να ευθυγραμμιστεί στην δική της ρότα και να λειτουργήσει στα πραγματικά πλαίσια πολιτικής, οικονομικής και πάνω απ’ όλα στρατιωτικής εξάρτησης των κατεχομένων από την «μητέρα πατρίδα».
Επομένως, το πρώτο συμπέρασμα στην ανάλυση της υπόθεσης στρατηγικής που θέσαμε είναι ότι πάντα η βάση στρατηγικής πρόβλεψης σε μία επικείμενη πολιτική αλλαγή δεν είναι το τι λέει ο πολιτικός δρων αλλά το τι μπορεί να κάνει, στη βάση των πραγματικοτήτων που του επιβάλλει το πολιτικό περιβάλλον. Θα ήταν τουλάχιστον αφέλεια να πιστέψει κάποιος ότι μερικές χιλιάδες ψήφοι στην κατεχόμενη Κύπρο θα επιβάλουν αλλαγή τακτικής στην Τουρκία σε μία περίοδο όπου η υπερεξάπλωση της εξωτερική της πολιτικής ιεραρχεί ψηλότερα πολύ πιο σημαντικές προτεραιότητες απ’ ότι το Κυπριακό. Η Τουρκία θέλει κάποιον εντολοδόχο να συνομιλεί στο Κυπριακό και ο Έρογλου θα συνομιλήσει, είτε το θέλει είτε όχι.
Το δεύτερο και πιο ουσιαστικό συμπέρασμα που καταλήγουμε από αυτήν την υπόθεση είναι ότι στο σχεδιασμό στρατηγικής και πιο συγκεκριμένα στην ερμηνεία του τρόπου λήψεως αποφάσεων ενός συντελεστή ισχύος σε μία διαδικασία επίλυσης συγκρούσεων αποτελεί μεγάλο σφάλμα να αποδίδεται κεντρικός ρόλος σε πρόσωπα που δεν έχουν μεγάλα περιθώρια ελιγμών έξω από περιορισμούς που θέτει η πραγματικότητα και να εκλαμβάνεται η συμπεριφορά τους ως «στοχευτική» ή να θεωρείται η δράση τους ως «προθετικά ορθολογική» στη βάση της ρητορικής τους. Με άλλα λόγια, αποτελεί μέγα σφάλμα στρατηγικής να διαμορφώνεις σχέδια λαμβάνοντας σοβαρά υπόψιν κομπάρσους που αφήνονται στην ψευδαίσθηση ότι παίζουν ένα πρωταγωνιστικό ρόλο τον οποίο τους εκχωρούν, μέσω ενός εξηρτημένου συστήματος, οι υψηλοί τους σεναριογράφοι.

www.geopolitics-gr.blogspot.com

ΑΛΕΞΗΣ ΓΙΑΝΝΟΥΛΙΑΣ: Ο έλληνας πλέι μέικερ του Ομπάμα

Ο Αλέξης Γιαννούλιας με τη φανέλα της ομάδας μπάσκετ του Πανιωνίου

Ο υπουργός Οικονομικών του Ιλινόι έχει μια μεγάλη φιλοδοξία: στις εκλογές του Νοεμβρίου να καταλάβει την έδρα που άφησε κενή ο πρόεδρος των ΗΠΑ

ΤΑΝΙΑ ΜΠΟΖΑΝΙΝΟΥ
Υπό κανονικές συνθήκες θα είχε «δεμένη» την εκλογή του στη Γερουσία. Ομως οι καιροί είναι πονηροί, η κρίση και η ανεργία διώχνουν τους αμερικανούς ψηφοφόρους μακριά από το Δημοκρατικό Κόμμα. Ο ελληνικής καταγωγής Αλέξης Γιαννούλιας , πρώην μπασκετμπολίστας και νυν υπουργός Οικονομικών στην πολιτειακή κυβέρνηση του Ιλινόι, έχει μια μεγάλη φιλοδοξία: στις εκλογές του Νοεμβρίου να καταλάβει την έδρα που άφησε κενή ο άλλοτε γερουσιαστής Μπαράκ Ομπάμα προτού μετακομίσει στον Λευκό Οίκο.
Είναι ο 33χρονος πλέι μέικερ του προέδρου: οι δυο τους είναι φίλοι, έπαιζαν καθημερινά μπάσκετ στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του 2008 και συνεχίζουν να βάζουν καλάθια όποτε ο κ. Ομπάμα επισκέπτεται το Σικάγο.
Στις προκριματικές εκλογές της περασμένης Τρίτης στο Ιλινόι ο κ. Γιαννούλιας έκανε «περίπατο» απέναντι στους άλλους διεκδικητές του χρίσματος των Δημοκρατικών. Ομως το θέμα είναι να κερδίσει τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό του και η έδρα να παραμείνει στους Δημοκρατικούς.
Οι παράγοντες που εργάζονται εναντίον του πρώην μπασκετμπολίστα που έγινε πολιτικός είναι η ανεργία, που στο Ιλινόι έχει φθάσει το 10,8% και στρέφει τους ψηφοφόρους εναντίον του Ομπάμα, και... η μικρή τράπεζα που ίδρυσε ο μετανάστης πατέρας του τη δεκαετία του ΄70. Τα πράγματα είναι δύσκολα για τους τραπεζίτες τη σήμερον ημέρα και δεν είναι βέβαιον αν οι ψηφοφόροι του Ιλινόι ξεχωρίζουν στο μυαλό τους τα μεγαλοστελέχη των κολοσσών της Γουόλ Στριτ από τους μικροτραπεζίτες του Σικάγου.
Ενδιαφέρον έχει η λεπτομέρεια ότι αντίπαλος του Κερκ για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών ήταν ένας άλλος Ελληνοαμερικανός, ονόματι Αντι Μάρτιν . Και έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον διότι, αν και δεν έχει καταφέρει ποτέ να εκλεγεί σε κάποιο αξίωμα από όσα έχει διεκδικήσει, έγινε γνωστός στις ΗΠΑ λόγω... Ομπάμα όπως και ο κ. Γιαννούλιας: ο κ. Μάρτιν ήταν εκείνος που πρωτοδιέδωσε στο Ιnternet τις ανυπόστατες φήμες ότι ο νυν πρόεδρος είναι «κρυπτομουσουλμάνος».
«Αυτό που διδαχτήκαμε από τη Μασαχουσέτη είναι πως οι ψηφοφόροι είναι οργισμένοι» είπε μιλώντας προς τους βρετανικούς «Sunday Τimes» ο κ. Γιαννούλιας που αρραβωνιάστηκε πρόσφατα στο Παρίσι. «Είναι οργισμένοι λόγω της ύφεσης, λόγω του ότι είναι δύσκολο να βρουν δουλειά αλλά κυρίως λόγω του ότι η Ουάσιγκτον τους αγνοεί».
Για προφύλαξη οθόνης στον υπολογιστή του έχει μια φωτογραφία του με τον Ομπάμα ύστερα από ένα παιχνίδι μπάσκετ το πρωί των προεδρικών εκλογών του 2008. Στην Ελλάδα έγινε γνωστός ως «ο άνθρωπός μας δίπλα στον αμερικανό πρόεδρο», όπως τον αποκαλούν, με μια δόση υπερβολής, κάποια ελληνικά μέσα ενημέρωσης. Τώρα μένει να δούμε αν ο Ομπάμα θα βάλει ένα χεράκι για να βοηθήσει την εκλογή του Γιαννούλια ή αν θα κρατηθεί μακριά (και) από αυτή την εκλογική αναμέτρηση.

Ο νεότερος
Γεννημένος στις ΗΠΑ από πατέρα με καταγωγή από τα Καλάβρυτα και μητέρα από τα Χανιά, ο νεαρός πολιτικός είναι από το 2006 ο νεότερος στην ιστορία των ΗΠΑ τοπικός υπουργός Οικονομικών.

OΥΚΡΑΝΙΑ: Οι εκλογές (και οι αγωγοί) οδηγούν στη Μόσχα

ΟΛΥΜΠΟΣ ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ
Αποκαμωμένοι από την κυβερνητική αβεβαιότητα που διαρκεί χρόνια, οι Ουκρανοί προσέρχονται σήμερα στις κάλπες για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με έναν σταθερό προσανατολισμό: τη Μόσχα. Εύγλωττος και κρυστάλλινος, ο φιλορώσος υποψήφιος Βίκτορ Γιανούκοβιτς - το φαβορί, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- φρόντισε από την Παρασκευή να ανταλλάξει θερμή χειραψία δημοσίως με τον νέο πρεσβευτή του Κρεμλίνου στο Κίεβο Μιχαήλ Ζουμπάροφ. Εξάλλου στη Ρωσία προσβλέπει για πολιτική στήριξη και η αντίπαλός του, άλλοτε φιλοδυτική πρωτεργάτιδα της σήμερα ξεφτισμένης Πορτοκαλί Επανάστασης, Γιούλια Τιμοσένκο - η επονομαζόμενη και «πριγκίπισσα του αερίου». Εννοείται ασφαλώς του φυσικού αερίου, το οποίο τόσο άφθονο διαθέτει η Ρωσία και τόσο πολύ χρειάζεται ο σκληρά δοκιμαζόμενος από την ανέχεια λαός της Ουκρανίας.
Το ζητούμενο είναι να μην επαναληφθούν οι περυσινές (και προπέρσινες) ταλαιπωρίες, με τον ρώσο πρωθυπουργό Βλαντίμιρ Πούτιν να διατάζει το κλείσιμο των αγωγών, εκβιάζοντας και ξεπαγιάζοντας τόσο τους Ουκρανούς όσο και τους καταναλωτές φυσικού αερίου στην Ευρώπη.
Από την επιχειρηματική της δραστηριότητα στον κλάδο των καυσίμων η κυρία Τιμοσένκο έχει συγκεντρώσει τρανταχτή περιουσία- είχε άλλωστε διατελέσει αναπληρώτρια πρωθυπουργός το 2000 με αρμοδιότητα στα καύσιμα. Βέβαια το 2001 έκανε και μερικές εβδομάδες φυλακή ως ύποπτη για λαθρεμπόριο φυσικού αερίου.
Η «ρετσινιά» της διαφθοράς την ακολουθεί σε κάθε της βήμα, όπως άλλωστε και τον αντίπαλό της, τον οποίο η ίδια κατήγγειλε ως διεφθαρμένο μετά την οκτάμηνη περίοδο αναγκαστικής συνεργασίας τους- εκείνος πρόεδρος, εκείνη πρωθυπουργός- το 2005.
Τώρα που η «ρωσική αρκούδα» έχει καταδείξει ότι θα επι βάλει πάση θυσία την παραμονή της Ουκρανίας στην παραδοσιακή σφαίρα επιρροής της Μόσχας, η ωραία Γιούλια φλερτάρει πολιτικώς με τον Πούτιν. Συναντήθηκαν τον περασμένο Νοέμβριο στη Γιάλτα και μεθόδευσαν συμφωνία ανάμεσα στις (κρατικές) εταιρείες φυσικού αερίου των δύο χωρών. Το Κίεβο θα πληρώνει με ηπιότερους όρους το ρωσικό αέριο, μια επιτυχία της «πριγκίπισσας» που ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες επανάληψης παρατράγουδων. Ισως είναι αυτός ο λόγος που κάνει την κυρία Τιμοσένκο να διακρίνει κάποια άνοδο στις πολιτικές μετοχές της, με αναπτέρωση ελπίδων για εκλογή στο ύπατο αξίωμα. Εφτασε μάλιστα στο σημείο να αφήσει υπονοούμενα για μια νέα Πορτοκαλί Επανάσταση σε περίπτωση που θα διαπιστώσει καλπονοθεία. Είναι νωπές ακόμη οι μνήμες της αδιέξοδης εκείνης «λαϊκής εξέγερσης» που είχε ανατρέψει προ πενταετίας τον νόμιμα εκλεγμένο τότε και με τη βούλα του Κρεμλίνου Βίκτορ Γιανούκοβιτς προς όφελος του φίλα προσκείμενου στη Δύση Βίκτορ Γιουστσένκο, ο οποίος ετέθη πανηγυρικώς εκτός μάχης από τον πρώτο γύρο με ποσοστό μονοψήφιο.
Για να μην πάθει τα ίδια ο κ. Γιανούκοβιτς, πρώτον, ανέθεσε από προχθές σε 250 οπαδούς του να «προστατεύσουν» (βλέπε περικυκλώσουν...) το κτίριο της Κεντρικής Εκλογικής Επιτροπής. Η κυρία Τιμοσένκο έχει καταγγείλει τον σημερινό αντίπαλό της ότι «συνωμοτεί για να της κλέψει τη νίκη». Με όλα αυτά στο Κίεβο επικρατεί ένα εκλογικό «βαρομετρικό χαμηλό», καθώς οι δημοσκόποι προβλέπουν αποτέλεσμα με μικρή διαφορά.
BHMA

Εντολή για παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου από τον Αχμαντινετζάντ

Εντολή για την παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου σε ποσοστό 20% για ένα ερευνητικό αντιδραστήρα στη Τεχεράνη, έδωσε σήμερα ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάνς, προκαλώντας αμφιβολίες σχετικά με τις προοπτικές για μία συμφωνία ανταλλαγής καυσίμου με τη Δύση.
«Ζήτησα να αρχίσει την εργασία για την παραγωγή εμπλουτισμένου ουρανίου σε ποσοστό 20% χρησιμοποιώντας τις συσκευές φυγοκέντρισης», είπε ο Ιρανός πρόεδρος σε ομιλία του που μεταδόθηκε απο την κρατική τηλεόραση.
«Οι μεγάλες δυνάμεις έχουν διορία δύο με τρεις μήνες (για να ολοκληρώσουν μία συμφωνία για ανταλλαγή ουρανίου). Εάν δεν υπάρξει συμφωνία θα αρχίσουμε εμείς την παραγωγή ουρανίου υψηλού εμπλουτισμού», πρόσθεσε.
Είπε ακόμη ότι το Ιράν έχει την δυνατότητα να εμπλουτίσει ουράνιο χρησιμοποιώντας τεχνολογία laser,αλλά δεν ανέφερε λεπτομέρειες.
Χθες, ΗΠΑ και Γερμανία ανακοίνωσαν ότι δεν βλέπουν να υπάρχει καμία ένδειξη ότι η Τεχεράνη θα κάνει οποιαδήποτε παραχώρηση για το πυρηνικό της πρόγραμμα,παρά τα σχόλια του ιρανού ΥΠΕΞ Μοτακί για τις προοπτικές μίας συμφωνίας.
Πηγές: ΑΠΕ-ΜΠΕ, Reuters, Γαλλικό Πρακτορείο

Αβέβαιη έκβαση

Tου Κωστα Καλλιτση / kostas. kallitsis@yahoo. com

Κάνουμε προσπάθεια να αποφύγουμε τη χρεοκοπία. Αλλά, παραμένουμε στο χείλος της. Στις διεθνείς αγορές, σε βάρος της Ελλάδας έχουν τεθεί μεγάλα στοιχήματα (σύμφωνα με υπολογισμούς, ανέρχονται σε αρκετά δισ. ευρώ…) ότι δεν θα καταφέρουμε να αποφύγουμε το μοιραίο βήμα. Διεθνείς τράπεζες που έχουν «σορτάρει» τα ελληνικά ομόλογα, πιέζουν τα spreads ανοδικά, στοιχηματίζοντας ότι θα υποχρεωθούμε να «διασωθούμε», ώστε (τότε…) τα spreads να πέσουν και οι ίδιες να βγάλουν εύκολα κέρδη σε βάρος της χώρας. Γι’ αυτές, μια έκρηξη της κρίσης στον πιο αδύνατο κρίκο της Ευρωζώνης είναι, πράγματι, μεγάλη ευκαιρία.

Αυτοί είναι οι «σωτήρες» που μας προσφέρουν τις «καλές υπηρεσίες» τους. Είναι οι ίδιοι που «σορτάρουν» τίτλους και άλλων μεσογειακών κρατών της Ευρωζώνης και το ίδιο το ευρώ, προσδοκώντας κέρδη από τις καταστροφικές επιπτώσεις μιας πρωτόγνωρης θύελλας. Διότι, αν η κρίση εισβάλλει στην αγορά των κρατικών τίτλων της Ευρωζώνης, τότε ίσως θα θυμόμαστε την κρίση του 2008 με νοσταλγία. Μια κρίση στα ομόλογα δεν θα αφήσει κανέναν άθικτο - ούτε, τις ΗΠΑ, οι οποίες ήδη έχουν μεγάλο πρόβλημα. Αλλά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και οι ισχυροί της Ευρωζώνης, αμήχανοι, θωρούν περίπου ακίνητοι την κρίση να εξελίσσεται.

Εξαντλούνται σε αυστηρότητα προς την Ελλάδα.

Χαρακτήρισαν «γενναία» τα μέτρα που ανακοίνωσε ο κ. Γ. Παπανδρέου (με τα οποία, μεταξύ άλλων, αρμοδίως υπολογίζεται ότι μειώνεται 7% η μισθοδοσία στο Δημόσιο...), παρά ταύτα έβαλαν «αστερίσκους» στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Εκπέμπουν το μήνυμα ότι το Πρόγραμμα κινείται στη σωστή κατεύθυνση, αλλά το εγκρίνουν μόνον επί της αρχής του, διότι ζητούν να συμπληρωθεί με νέα μέτρα - έως τις 16 Μαρτίου. Η αμετροέπεια και η αλαζονεία κάποιου υπαλλήλου της Τράπεζας ή της Επιτροπής, η έλλειψη αλληλεγγύης και η απουσία πολιτικής στήριξης στη δύσκολη προσπάθεια που ξεκινήσαμε, ίσως αποβούν μοιραίες - και για την Ευρωζώνη. Τούτου λεχθέντος, οι λεονταρισμοί δεν έχουν νόημα, η αντιμετώπιση του δικού μας προβλήματος εναπόκειται σε εμάς.

Ως κοινωνία, οφείλουμε να κατανοήσουμε την πραγματικότητα ώστε να την αλλάξουμε.

Επί 10ετίες ζούσαμε με «πακέτα» και δανεικά (κράτος και ιδιώτες χρωστάμε δύο ΑΕΠ). Χωρίς να βελτιώνουμε παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, χωρίς να βελτιώνουμε προϊόντα και υπηρεσίες, δηλαδή χωρίς να δημιουργούμε προϋποθέσεις για την αποπληρωμή των δανείων, απολαμβάναμε ένα βιοτικό επίπεδο «φούσκα». Τα τελευταία χρόνια, χάσαμε τριάντα θέσεις στη διεθνή κατάταξη ανταγωνιστικότητας. Τη λησμονήσαμε εμείς, μας θυμάται εκείνη. Τώρα, η ανταγωνιστικότητα παίρνει την εκδίκησή της - επί δικαίων και αδίκων.

Οι ξένοι αρνούνται να μας δανείζουν για να καταναλώνουμε. Το κράτος δεν έχει λεφτά - ό, τι κι αν λέμε, αυτό δεν αλλάζει.

Τα εισοδήματά μας, για 1 - 2 χρόνια, θα μειωθούν σημαντικά - είναι λάθος να ωραιοποιείται η κατάσταση. Οποια μέτρα απαιτούνται, πρέπει να ληφθούν τώρα, μια κι έξω - οι καθυστερήσεις θα ενισχύουν τη διεθνή δυσπιστία και θα συντηρούν μια κοινωνική αναστάτωση που θα αποδομεί οποιαδήποτε πολιτική, σε βάθος χρόνου, με αποτέλεσμα να συρθούμε σε πολυετή ύφεση «τύπου Μπαρόζο».

Είμαστε σε πόλεμο, η έκβαση του οποίου πλέον, για διάφορους λόγους, είναι αβέβαιη. Το γνωρίζουμε - το δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις. Αν ειπωθεί όλη η αλήθεια, ίσως αποφύγουμε τους «σωτήρες».

kathimerini.gr

Αναγκαία κατεδάφιση

Tου Αλεξη Παπαχελα

Ο Αντώνης Σαμαράς ανέλαβε την ηγεσία της Ν.Δ. σε μια από τις χειρότερες στιγμές της ιστορίας της. Και τώρα μοιάζει με τον άνθρωπο που έχει πάρει στα χέρια του το μισογκρεμισμένο οικογενειακό σπίτι και σκέπτεται τι να κάνει, να προτιμήσει τα μερεμέτια και τη διαχείριση ή τη δομική και δαπανηρή ανακαίνιση.

Ο κ. Παπανδρέου είχε ζητήσει το 2004 τη γνώμη κάποιων ξένων ειδικών για το πώς μπορεί να αναστρέψει την πορεία του ΠΑΣΟΚ και να ξανακερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών. Οι εν λόγω σύμβουλοι διάβασαν τις μετρήσεις και έκαναν τα δικά τους focus groups. Αμέσως κατέληξαν σ’ ένα απλό συμπέρασμα, πως ό,τι και να έκανε ο κ. Παπανδρέου, ο κόσμος δεν θα συγχωρούσε για παρά πολύ καιρό το ΠΑΣΟΚ για τις αμαρτίες της διακυβέρνησής του. Δεν ήταν δηλαδή θέμα τεχνικής ή αντιπολιτευτικού στυλ γιατί ό,τι και να έλεγε εκείνη την εποχή ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ «τα αυτιά των Ελλήνων θα ήταν κλειστά». Κάπου εδώ βρίσκεται και ο κ. Σαμαράς, ο οποίος κέρδισε την αναμέτρηση για την ηγεσία επειδή ήταν αουτσάιντερ και δεν είχε ταυτιστεί με το κατεστημένο της Ρηγίλλης.

Ο κ. Σαμαράς, όμως, προέρχεται από τα σπλάχνα της κεντροδεξιάς παράταξης και νιώθει «σπίτι του» τη Ρηγίλλης. Εκεί μπορεί να κρύβεται το μοιραίο λάθος, αν απλά νιώσει «οικογενειακή θαλπωρή» μέσα στο ερείπιο του παλιού οικείου σπιτιού. Να το πούμε αλλιώς. Η Ν.Δ. θέλει γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο, από την αρχή μέχρι το τέλος. Το κτίριο της Ρηγίλλης μυρίζει «μούχλα», μεταφορικώς και κυριολεκτικώς, και δεν ταιριάζει σε ζωντανό κεντροδεξιό κόμμα. Η κοινοβουλευτική ομάδα, με κάποιες εξαιρέσεις, δεν δίνει σε κανέναν τη βεβαιότητα πως αυτό το κόμμα μπορεί αύριο το πρωί να κυβερνήσει, αν χρειασθεί. Η Ν.Δ. επίσης δεν έχει την πολυτέλεια να χάσει κανένα από τα λίγα ιστορικά της στελέχη που μπορούν να πείσουν ότι ξέρουν να κυβερνούν.

Ο κ. Σαμαράς χρειάζεται δίπλα του και γύρω του νέα, σχετικώς άφθαρτα, άτομα με τα οποία θα δώσει το σήμα της ανανέωσης αλλά και της ρήξης με το μουχλιασμένο παρελθόν. Δεν είναι εύκολος αυτός ο δρόμος ούτε και η ανεύρεση νέων ταλέντων. Η Ν.Δ. απέτυχε δυστυχώς να αναδείξει ομάδα τσικό κατά τη διακυβέρνησή της, ενώ η παλιά φρουρά «κάηκε» αμετάκλητα.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει δώσει θετικά σημάδια. Για πρώτη φορά ένας πολιτικός ηγέτης σηκώθηκε ευθαρσώς στη Βουλή και στήριξε επώδυνα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης. Ακόμη και όσοι φοβούνται μια επιστροφή σ’ έναν ακραία εθνικιστικό λόγο, παραδέχονται πως ο κ. Σαμαράς χειρίζεται μέχρι τώρα με υπευθυνότητα τον θεσμικό του ρόλο. Οι δυσκολίες θα είναι πολλές και οι «σειρήνες του λαϊκισμού ή του υπερπατριωτισμού» θα ασκήσουν τη γοητεία τους με την πρώτη ευκαιρία, είτε όταν απογοητεύσουν οι δημοσκοπήσεις είτε όταν πάλι κριθεί με άλλα μέτρα ότι η υπευθυνότητα δεν πουλάει.

Ο κ. Σαμαράς, όμως, έχει μπροστά του πολιτικό χρόνο. Ακόμη και αν έλθουν τα πάνω κάτω λόγω μιας απρόσμενης δημοσιονομικής εξέλιξης, δεν είναι διόλου βέβαιο ότι ο λαός θα σκεφθεί τη Ν.Δ. για να αναλάβει τη διακυβέρνηση. Η βασική δυσκολία του θα είναι -αφού πρώτα περάσει ο απαραίτητος χρόνος για να φύγει ο εθνικός θυμός με τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης Καραμανλή- να πείσει ότι είναι έτοιμος να κυβερνήσει. Για να πείσει όμως, πρέπει πραγματικά να τα αλλάξει όλα. Αν επιλέξει να είναι ένας απλός διαχειριστής σε ένα μισογκρεμισμένο κτίριο, το μόνο που θα έχει πετύχει είναι να αναρτηθεί το πορτρέτο του στην ιστορική αίθουσα της Ρηγίλλης. Γι’ αυτό ας αρχίσει την κατεδάφιση που είναι απαραίτητη, όσο συναισθηματικά δύσκολη κι αν είναι.

kathimerini.gr

Εξουσία που «αποδομεί» την κοινωνία

Tου Χρηστου Γιανναρα

Το να είσαι Ιταλός, Γάλλος, Βρετανός, Ελληνας ή ό, τι ανάλογο δεν δηλώνει μόνο μια συμβατική, κρατική υπηκοότητα. Δηλώνει ότι «ανήκεις» σε μια συλλογικότητα με μεγαλύτερη ή μικρότερη ώς τώρα διαδρομή στην ανθρώπινη Ιστορία – ανήκεις σε μια γλώσσα, σε μια συνείδηση κοινού παρελθόντος, σε κοινή νοο-τροπία, κοινό θησαύρισμα πείρας που παραδίνεται από γενιά σε γενιά και διαμορφώνει συν-ήθειες, ένα κοινό ήθος, περίπου συλλογικό χαρακτήρα.

Οταν στη μητρική σου γλώσσα (τη γλώσσα που σε πρωτομπόλιασε στην κοινή «λογική»: σε σκέψη και κρίση) η συλλογικότητα σημαίνεται ως «κοινωνία» (δυναμική σχέσεων, συμ-μετοχή και αλληλεξάρτηση στην πραγμάτωση της ζωής), δεν είναι δυνατό να έχεις την ίδια οπτική και την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας με συνάνθρωπό σου, καθ’ όλα σεβαστόν και αγαπημένο, που στη μητρική του γλώσσα η συλλογικότητα είναι μόνο «societas», δηλαδή «εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». Αλλη νοο-τροπία και άλλα αντανακλαστικά σκέψης και πράξης διαμορφώνει το νοηματικό και βιωματικό φορτίο της λέξης «α-λήθεια» και άλλο της λέξης «veritas», διαφορετικό της λέξης «νόμος» και διαφορετικό της λέξης «lex» – το ίδιο και με αναρίθμητα ακόμη ζεύγη λέξεων: «λόγος» και «ratio», «πρόσωπο» και «persona», «δημοκρατία» και «res publica» κ. λπ., κ. λπ.

Διαφορετικόν ανθρωπολογικό τύπο διαμορφώνει μια συλλογικότητα με παρελθόν κατακτητικών κυρίως πολέμων, επιθετικών αναζητήσεων «ζωτικού χώρου», αποικιοκρατικών εθισμών, και διαφορετικόν μια άλλη που αιώνες πολλούς κυρίως αμυνόταν, επιβίωνε χάρη στην πανανθρώπινη εμβέλεια της πνευματικής της πραμάτειας. Διαφορετική νοο-τροπία και ήθος χαρακτηρίζει μια συλλογικότητα που η μεταφυσική της αναφορά ήταν πάντοτε ένας Θεός τιμωρός, αμείλικτος δικαστής και σαδιστής πατέρας, η «αμαρτία» παράβαση νόμου, ενοχή, εξαγοράσιμος κολασμός, και διαφορετική προκύπτει μια συλλογικότητα που ξέρει τον Θεό «νυμφίο», «εραστή μανικώτατον» του ανθρώπου και την αμαρτία «αστοχίαν», «απόπτωσιν από του στόχου», του στόχου πληρότητας της ζωής που είναι ο «όντως έρως».

Δεν ανήκουμε σε «εθνότητα», είναι ανεπαρκέστατη η λέξη. Ανήκουμε σε μια γλώσσα, σε μια κοινή ιστορική εμπειρία, σε μια παράδοση και συνέχεια πείρας, νοοτροπίας, μεταφυσικής ελπίδας. Αλλά αυτό το «ανήκειν», το «συνυπάρχειν» με κοινό, συνεκτικό της συλλογικότητας «τρόπο», βιώνεται και κατανοείται σε συνάρτηση πάντοτε με την καλλιέργεια του καθενός, το αισθητήριό του «ποιότητας» της ζωής.

Οι φτηνοί άνθρωποι του ό, τι φάμε ό, τι πιούμε και ό, τι τέλος πάντων ηδονικό αρπάξουμε, παρακάμπτουν το υπάρχειν (που είναι πάντοτε συνύπαρξη) και λογαριάζουν για ζωή το «έχειν»: Να κατέχουν, να εξουσιάζουν, να τα έχουν όλα υποταγμένα στις απαιτήσεις του εγώ. Καταλαβαίνουν τη συλλογικότητα μόνο σαν «κράτος» και το «ανήκειν» μόνο σαν συμβατική «υπηκοότητα». Λογαριάζουν το κράτος σαν εξουσιαστικό μηχανισμό διαχείρισης των κοινών και τους ενδιαφέρει μόνο για όσα χρηστικά τους παρέχει.

Πολύ συχνά, φτηνοί άνθρωποι ορέγονται τη διαχείριση του κράτους, την εξουσία της διαχείρισης. Οχι για να υπηρετήσουν τον δημιουργικό δυναμισμό της κοινωνικής συνοχής, τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση, τη θησαυρισμένη παράδοση, τη μεταφυσική ελπίδα – είναι ευτελείς άνθρωποι, δεν καταλαβαίνουν τίποτε από αυτά. Διψάνε εξουσία από ιδιοτέλεια και μόνο: Να προβληθεί το εγώ τους, να εξαρτώνται όλοι οι άλλοι από αυτούς, να βρίσκονται συνεχώς στη δημοσιότητα, να εισπράττουν κολακείες και χειροκροτήματα. ΄Η για σκοπιμότητες χυδαίου ηδονισμού: Να μπορούν να κλέβουν το δημόσιο ταμείο, να διαπλέκονται με μεγιστάνες του πλούτου και να δωροδοκούνται, να ζουν με πολυτέλεια ονειρώδη για τις ικανότητές τους και την καταγωγική τους ανέχεια.

Αφού λογαριάζουν τη συλλογικότητα μόνο σαν χρηστικό δεδομένο, ωφελιμιστική πραγματικότητα, τι πιο φυσικό να είναι απάτριδες, διεθνιστές, συνεπέστατοι «αποδομιστές» κάθε μη χρηστικής εκδοχής των θεμελίων της συνύπαρξης – της γλώσσας, της παιδείας, της Ιστορίας, της Τέχνης, της πολιτικής, της μεταφυσικής. Και για να προσδώσουν εγκυρότητα στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού, καταφεύγουν στην πιο αναχρονιστική και άκριτη ανάγνωση του Μαρξισμού: Βλέπουν τη συλλογικότητα να συγκροτείται μόνο στη «βάση» των παραγωγικών και ανταλλακτικών σχέσεων, επομένως ο πολιτισμός, οι διαφορές των πολιτισμών, η ποικιλία των παραδόσεων, δεν είναι παρά «εποικοδόμημα» σε αυτή την πρωτεύουσα βάση. Πώς λοιπόν να μην είναι πανέτοιμοι, παίρνοντας την εξουσία, να καταστρέψουν τη γλώσσα, να στρεβλώνουν και κατασυκοφαντήσουν την ιστορία του τόπου τους, να διασύρουν την αξιοπρέπεια του λαού τους, να χλευάσουν τη λαϊκή παράδοση και ευσέβεια, να πρακτορεύσουν (με το αζημίωτο) ξένα συμφέροντα;

Η καταφυγή της μηδενιστικής πολιτικής πρακτικής σε μαρξιστικά ψιμύθια, προκειμένου να εξωραϊστεί ο πρωτογονισμός της ακοινώνητης εγωκεντρικής ύπαρξης, δεν περιορίζει το σύμπτωμα σε μόνη την παράταξη της δήθεν Αριστεράς. Στην Ελλάδα τουλάχιστον, η διαχείριση της Παιδείας ανατίθεται (από κάθε κυβέρνηση οποιουδήποτε κόμματος και πρωθυπουργού) σε άτομα του ανθρωπολογικού τύπου των «αποδομιστών». Και αν υπάρξουν διαμαρτυρίες για την προκλητική αυθαιρεσία και αναίδεια αυτών των ατόμων, ξεσηκώνεται αμέσως μια θαυμαστά συντονισμένη συγχορδία υπερασπιστών της «αποδόμησης», συγχορδία από πριμαντόνες της δημοσιότητας που καλύπτουν όλο το «πολιτικό» φάσμα: από τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά ώς την πιο φανταιζίστικη τάχα και Αριστερά.

Οταν έγραφε ο Καβάφης: «... το άριστον εκείνο, Ελληνικός – ιδιότητα δεν έχ’ η ανθρωπότης τιμιοτέραν· εις τους θεούς ευρίσκονται τα πέραν», απηχούσε μιαν επίγνωση της ελληνικότητας αυτονόητη στις μέρες του για μεγάλες πληθυσμικές ομάδες (όχι μόνο ελληνόφωνες). Από μια τέτοια επίγνωση (συνάρτηση καλλιέργειας) στερούν τον Ελληνισμό (τον ελλαδικό και της διασποράς) οι θλιβερές συμπλεγματικές φιγούρες που προσλαμβάνονται στο υπουργείο Παιδείας (με κάθε κυβέρνηση) για να οργανώσουν την κοινωνική άμυνα απέναντι στην απειλή του «εθνικισμού».

Οι πολλοί απλοί άνθρωποι που επενδύουν συναισθηματικά σε ιδεολογικές γενικότητες περί ενδόξων προγόνων και πρωτοπορίας άλλοτε στον πολιτισμό, δεν μπορούν πια να έχουν την επίγνωση της καβαφικής ελληνικότητας. Νιώθουν, όμως, να βιάζεται ο ψυχισμός τους από την πολιτική μεθοδικού αφελληνισμού της ελληνόφωνης (ακόμα) κοινωνίας. Και η μόνη λογική εξήγηση που βρίσκουν γι’ αυτό τον βιασμό, συνάγεται από συμπεριφορές που όζουν «πρακτοριλίκι». Δεν είναι μυστικό ότι ο «ξένος παράγων» θέλει από το ελλαδικό κρατίδιο να απεμπολήσει εσπευσμένα την ελληνικότητα της Κύπρου, της Μακεδονίας, του Αιγαίου – τουλάχιστον.

Ολα έχουν μια τιμή. Εκτός από την καβαφική ελληνικότητα.

kathimerini.gr

Προσδοκίες για το καλύτερο

του Γ. Μαρίνου

«Ελάτε να αποτινάξουμε τις αλυσίδες των πρακτικών και των αντιλήψεων που μας έφεραν ως εδώ,να απελευθερωθούμε από τον εγκλωβισμό στη φαυλότητα,στην αδικία,στο σκοτάδι,στην αδιαφάνεια». Δραματική, με εμφανή αυτοκριτική διάθεση, η έκκληση προς την πολιτική ηγεσία και την ελληνική κοινωνία του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, που βρήκε άμεση ανταπόκριση.

Εν πρώτοις από τον αρχηγό της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος προσέφερε τη συναίνεσή του προς αυτή την κατεύθυνση τονίζοντας ότι «προτιμάμε αντί του ναυαγίου να βάλουμε πλάτη». Με το ίδιο αίσθημα ευθύνης ζήτησε από τον Πρωθυπουργό ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης τη λήψη των αναγκαίων σκληρών μέτρων υπογραμμίζοντας ότι «μπορεί η χειροβομβίδα να σκάσει στα χέρια μας αλλά θα τραυματιστούμε όλοι όσοι είμαστε στο σπίτι». Τα δύο κόμματα της Αριστεράς, όπως πάντα, αρνήθηκαν κάθε συναίνεση και στήριξη καθώς η ιδεολογική επιδίωξή τους είναι η διάλυση της οικονομίας, η κατάρρευση του κράτους και του κοινοβουλευτικού συστήματος που στηρίζει η συντριπτική πλειονότητα των πολιτών ώστε να επωφεληθούν από μια εκτός ελέγχου κοινωνική αναταραχή για την κατάληψη της εξουσίας που με δημοκρατικές διαδικασίες τους την αρνείται ο λαός.

Ανατέλλει ίσως μια αχτίδα φωτός που ευχόμαστε να επιβεβαιώσει την αισιοδοξία εκείνων που προσδοκούν ότι το σημερινό οικονομικό και ηθικό αδιέξοδο μπορεί να αναδειχθεί σε ευκαιρία για μια αλλαγή προς το καλύτερο. Επώδυνη για τους πολλούς αλλά αναπόφευκτη καθώς κατασπαταλήσαμε ή καταληστέψαμε την εθνική περιουσία και τα τεράστια κοινοτικά κονδύλια και κυρίως παραιτηθήκαμε από τη στήριξη της παραγωγικής δημιουργίας με επαρκή ανταγωνιστικότητα και την αξιοκρατική ανέλιξη των ικανών και προθύμων σε καθεστώς νομιμότητας. Προτιμήσαμε, αντίθετα, τον εκτός ορίων καταναλωτισμό με δανεικά που εκτόξευσαν το χρέος σε πρωτοφανή ύψη. Ετσι γίναμε ως χώρα υποχείρια των ξένων δανειστών μας, οι οποίοι ανησυχώντας μήπως χάσουν τα λεφτά τους μάς επιβάλλουν δυσβάστακτους όρους και αυστηρή κηδεμονία για την τήρησή τους.

Δυστυχώς, καθώς το ψέμα και η αδίστακτη ιδιοτέλεια έχουν παγιώσει πεπλανημένες αντιλήψεις και καταστροφικές συμπεριφορές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να προσγειωθούμε συντεταγμένα για να βγούμε από το αδιέξοδο. Και το χειρότερο: η επαπειλούμενη μεγάλη αύξηση της ανεργίας λόγω αθρόων χρεοκοπιών επιχειρήσεων εξαιτίας χρεών και πιστωτικής ασφυξίας διευκολύνει φαινόμενα κοινωνικής αποσταθεροποίησης και γενικότερα την εγκληματικότητα και την τρομοκρατία.

Η ευθύνη της πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας είναι καθοριστική για το αύριο. Η ειλικρίνεια και η ανιδιοτέλεια που οφείλουν να επιδείξουν μόνο με την εγκατάλειψη των ψηφοθηρικών ψευδών και την πρόταξη του καλού παραδείγματος θα μπορέσουν να πείσουν. Και δυστυχώς προς το παρόν δεν είδαμε σοβαρά δείγματα αυτής της αλλαγής που επαγγέλλονται. Βλέπουμε με πόση δυσφορία δέχονται οι πολιτικοί μας να συμβάλουν στην έξοδο από το δημοσιονομικό αδιέξοδο. Εν αντιθέσει προς άλλες χώρες, όπου πρωθυπουργοί και κυβερνήσεις ανακοίνωσαν δραστικές περικοπές ακόμη και 50% των αποδοχών τους ώστε να πείσουν για την ανάγκη παγώματος ή κάποιας μονοψήφιας μείωσης των αποδοχών.

Ανάλογες θυσίες από την ηγεσία μας δεν ακούμε. Ούτε λέξη για περικοπή των κρατικών επιχορηγήσεων προς τα πολιτικά κόμματα ούτε υπαινιγμός για ανάλογη θυσία από τον Πρωθυπουργό και την κυβέρνηση, που πάντως ελπίζουμε ότι θα υπάρξει, αν δώσει και ο δικαίως επανεκλεγείς Πρόεδρος της Δημοκρατίας το καλό παράδειγμα.

Εχει τεράστια ηθική σημασία να ακουστεί έντονα αυτό που ελπίζω ότι διακριτικά έχει ήδη ζητήσει ο κ. Κάρολος Παπούλιας. Αλλιώς πώς θα πείσουν τους ήδη χειμαζόμενους πολίτες να δεχθούν θυσίες, όταν μάλιστα βλέπουν πόσο επιτυχώς αντιστέκονται και δικαιώνονται οι προνομιούχοι υπάλληλοι της Βουλής, οι χρυσοκάνθαροι λιμενεργάτες του ΟΛΠ ή τα προνομιούχα και φοροδιαφεύγοντα κλειστά επαγγέλματα.

jmarinos@tovima.gr

tovima.gr

Β. Ιρλανδία: Ιστορική συμφωνία

Ιστορική συμφωνία για τη μεταβίβαση των αστυνομικών και δικαστικών αρμοδιοτήτων από το Λονδίνο στο Μπέλφαστ υπέγραψαν καθολικοί και προτεστάντες στη Βόρεια Ιρλανδία, ύστερα από 10ήμερες μαραθώνιες διαπραγματεύσεις που παραλίγο να διαλύσουν τον κυβερνητικό συνασπισμό.Καθολικοί και προτεστάντες συμφώνησαν για τη μεταβίβαση των αστυνομικών και δικαστικών αρμοδιοτήτων από το Λονδίνο στο Μπέλφαστ. Η απόφαση θα τεθεί σε ισχύ από τις 12 Απριλίου.

Οπως ανακοινώθηκε, η μεταβίβαση των εξουσιών θα ξεκινήσει από τις 12 Απριλίου του τρέχοντος έτους, ενώ σε δηλώσεις του για το θέμα, λίγες ώρες μετά τη λήξη της συνεδρίασης-ορόσημο, ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν ανακοίνωσε ότι για τη μεταβίβαση θα διατεθούν 800 εκατ. λίρες (920 εκατ. ευρώ).

Ο ηγέτης του Σιν Φέιν Τζέρι Aνταμς διαβάζει το κείμενο της συμφωνίας Η απόφαση έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από όλα τα εμπλεκόμενα μέρη, παρά τις όποιες διαφορές έχουν μεταξύ τους, κάτι που αποτυπώθηκε στις δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Ενδεικτικό είναι ότι ο πρωθυπουργός της Βόρειας Ιρλανδίας, του προτεσταντικού Ενωτικού Δημοκρατικού Κόμματος (DUP) Πίτερ Ρόμπινσον, δήλωσε πως: «Αυτή η συμφωνία αποτελεί την ασφαλέστερη ένδειξη ότι δεν θα επιστρέψουμε στις σκοτεινές ημέρες του παρελθόντος».

Αξίζει να σημειωθεί ότι εδώ και χρόνια οι προτεστάντες του DUP διαφωνούσαν να υπάρχει ανεξάρτητη αστυνομία και δικαστική αρχή (και άρα υπουργός Δικαιοσύνης) στη Βόρεια Ιρλανδία, με το σκεπτικό ότι πρώην ηγετικές προσωπικότητες του IRA, που στελεχώνουν το Σιν Φέιν, θα μπορούσαν να επηρεάζουν άμεσα θέματα ασφαλείας και θέματα δικαιοσύνης.

Κατά τα φαινόμενα, όμως, οι απειλές του Τζέρι Ανταμς, του αρχηγού του Σιν Φέιν, για αποχώρηση από τον κυβερνητικό συνασπισμό σε περίπτωση που το DUP δεν σταματούσε να θέτει εμπόδια στην πραγμάτωση της συγκεκριμένης ρύθμισης, αποδείχτηκαν αποτελεσματικές.

Ενθουσιασμός
Ηδη μερικές ώρες πριν από την ιστορική συνεδρίαση, ο Πίτερ Ρόμπινσον είχε δηλώσει ότι όλα τα μέλη του κόμματός του που συμμετέχουν στην κυβέρνηση θα ψηφίσουν υπέρ της μεταβίβασης, ενώ μετά λήξη ο Τζέρι Ανταμς ανέφερε από την πλευρά του: «Πιστεύω ότι η συνέλευση και οι πολιτικοί θεσμοί μπορούν τώρα να συνεχίσουν στη βάση της ισότητας, της δικαιοσύνης και της συνεργασίας».

Ο ενθουσιασμός, όμως, για την επίτευξη της εν λόγω συμφωνίας εκφράστηκε και στα λόγια του Βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος ήταν παρών στη συνεδρίαση και μετά τη λήξη της δήλωσε: «Κλείνουμε το τελευταίο κεφάλαιο μιας μακράς και ταραχώδους ιστορίας και ανοίγουμε ένα νέο κεφάλαιο για τη Βόρεια Ιρλανδία».

Στο ίδιο μήκος κύματος με τις δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού κινήθηκε και ο (επίσης παρών στην ιστορική συνεδρίαση) Ιρλανδός ομόλογος του Γκόρντον Μπράουν, Μπράιαν Κόουεν, ο οποίος ανέφερε ότι το κείμενο της συμφωνίας «αποτελεί τη βάση για τη μελλοντική σταθερότητα και την επιτυχία των δημοκρατικών θεσμών στη Βόρεια Ιρλανδία».

Χρ. Στασινόπουλος
ΕΘΝΟΣ

Αμερικανοτουρκική «ναυμαχία» στο Αιγαίο

Το 1992 ο Ψυχρός Πόλεμος αποτελούσε παρελθόν και το ΝΑΤΟ αναζητούσε νέο ρόλο. Στα τέλη Σεπτεμβρίου ξεκίνησε το Αιγαίο η καθιερωμένη νατοϊκή άσκηση «Display Determination» («Επίδειξη Αποφασιστικότητας»), με τη συμμετοχή ναυτικών δυνάμεων από τέσσερις χώρες της Συμμαχίας (ΗΠΑ, Γαλλία, Ιταλία και Τουρκία). Το γενικό πρόσταγμα είχε ο ναύαρχος Τζέρεμι Μπόορντα, μετέπειτα αρχηγός του αμερικανικού ΓΕΝ.

Το σενάριο της άσκησης προέβλεπε αμφίβιες επιχειρήσεις στον κόλπο του Σάρου, βόρεια των Δαρδανελλίων, με επιτιθέμενους και αμυνόμενους. Η «Φαιά Δύναμη» υπό τον αμερικανό αντιναύαρχο Τζόζεφ Λόπεζ θα πραγματοποιούσε τις επιθετικές κινήσεις και η «Πράσινη Δύναμη» υπό τον ολλανδό ναύαρχο Κρουν θα έπαιζε τον ρόλο του αμυνομένου.

Την 1η Οκτωβρίου οι επιτελείς του αεροπλανοφόρου «Σαρατόγκα», που ηγείτο της «Φαιάς Δύναμης», αποφάσισαν στο πλαίσιο της άσκησης να χρησιμοποιήσουν το πυραυλικό σύστημα «Sea Sparrow» εναντίον της τουρκικής φρεγάτας «Μουαβενέτ» (πρώην USS Gwin), που συμμετείχε στην «Πράσινη Δύναμη». Το όπλισαν, «κλείδωσαν» τον στόχο τους και περίμεναν την εντολή για την εικονική εκτόξευση.

Όμως, τα μεσάνυχτα της 1ης προς την 2α Οκτωβρίου, συνέβη το μοιραίο. Είτε από μηχανικό πρόβλημα, είτε σειρά λαθών και παρανοήσεων στην εκτέλεση της διαταγής, δύο «ολοζώντανοι» πύραυλοι εδάφους - αέρος τύπου «Sparrow» εκτοξεύθηκαν από το «Σαρατόγκα» και έπληξαν το «Μουαβενέτ» στη γέφυρα, προκαλώντας θύματα και ανεπανόρθωτες ζημιές στο πλοίο, που πουλήθηκε αργότερα για παλιοσίδερα. Πέντε μέλη του πληρώματος σκοτώθηκαν και 17 τραυματίστηκαν.

Το περιστατικό προκάλεσε ταραχή στη Συμμαχία και την Ουάσιγκτον, δεδομένου ότι εκείνη την εποχή υπήρχαν σκιές στις αμερικανοτουρκικές σχέσεις, εξαιτίας των πληροφοριών για αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους του Ιράκ. Ο πρόεδρος Τζορτζ Μπους ο πρεσβύτερος ζήτησε συγγνώμη από τον τούρκο ομόλογό του Τουργκούτ Οζάλ.

Ο ανώτατος διοικητής του ΝΑΤΟ στρατηγός Σαλικασβίλι έσπευσε αμέσως στην Άγκυρα για να εκφράσει τα συλλυπητήρια του και να τονίσει στην τουρκική ηγεσία ότι θα κάνει ό,τι είναι δυνατό για τη διεξαγωγή μιας γρήγορης και πλήρους έρευνας. Από την πλευρά της Τουρκίας, ανώτεροι αξιωματούχου απέρριψαν την ιδέα ότι η επίθεση ήταν ηθελημένη, κάποιοι άλλοι κύκλοι, όμως, προσπάθησαν να ανακαλύψουν ελληνικό δάκτυλο, μέσω των ελληνοαμερικανών στρατιωτικών που υπηρετούσαν στο «Σαρατόγκα».

Την επομένη του συμβάντος ο αμερικανικός στρατός έθεσε σε διαθεσιμότητα τον κυβερνήτη του «Σαρατόγκα» πλοίαρχο Τζέιμς Ντράγκερ και τέσσερις ακόμη ανώτερους αξιωματικούς του πλοίου. Όλοι τους πέρασαν ναυτοδικείο και αποστρατεύτηκαν, για να συνεχίσουν την καριέρα τους σε ακριβοπληρωμένες θέσεις του ιδιωτικού τομέα.

Στις 29 Σεπτεμβρίου 1994, τα θύματα του «Μουαβενέτ» υπέβαλαν συλλογική αγωγή κατά των ΗΠΑ σε αμερικανικό πολιτικό δικαστήριο, η οποία απορρίφθηκε λόγω αναρμοδιότητας στις 20 Φεβρουαρίου 1997. Οι ΗΠΑ, ως επανόρθωση, χάρισαν στην Τουρκία τη φρεγάτα τους «Καποντάνο», η οποία ονομάσθηκε και πάλι «Μουαβενέτ» («Βοηθητικός», «Υποστηρικτικός» στα τουρκικά).

Sansimera.gr

Η Μάχη της Ιβοζίμα

Μία από τις φονικότερες μάχες και μία από τις μεγαλύτερες αμφίβιες επιχειρήσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας. Διεξήχθη στο νησί Ιβοζίμα της Ιαπωνίας το Φεβρουάριο και Μάρτιο του 1945 μεταξύ Αμερικανικών και Ιαπωνικών δυνάμεων και εντάσσεται στις στρατιωτικές επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα στο θέατρο του Ειρηνικού κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.

Ιβοζίμα σημαίνει «Νησί του θείου» στα ιαπωνικά, εξαιτίας των θειούχων κοιτασμάτων που υπάρχουν στο μικρό αυτό ηφαιστειογενές νησί. Η έκτασή του είναι 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα, όσο το μέγεθος των δικών μας Αντικυθήρων. Ανήκει στη συστάδα νήσων Ογκασαβάρα και απέχει 650 ναυτικά μίλια νότια του Τόκιο. Κύριο μορφολογικό χαρακτηριστικό του είναι το βουνό Σουριμπάτσι, ύψους 166 μέτρων.

Στις αρχές του 1945 οι Αμερικανοί είχαν το πάνω χέρι στις επιχειρήσεις στο Μέτωπο του Ειρηνικού. Έχοντας καταλάβει τα νησιά Μάρσαλ και Μαριάνες, μπορούσαν να εξαπολύουν επιθέσεις στην ενδοχώρα της Ιαπωνίας με τα στρατηγικά βομβαρδιστικά Β-29. Οι ιαπωνικές δυνάμεις είχαν υποστεί σημαντικές απώλειες, τόσο στο ναυτικό, όσο και στην αεροπορία τους.

Μετά τις εξελίξεις αυτές, το ιαπωνικό επιτελείο αποφάσισε να κρατήσει πάση θυσία τα νησιά Ογκασαβάρα. Τυχόν απώλειά τους θα διευκόλυνε τις αεροπορικές επιδρομές των Αμερικανών, θα αποσυνέθετε την πολεμική παραγωγή και θα προκαλούσε πτώση του ηθικού του λαού.

Ειδικότερα, στην Ιβοζίμα υπήρχε ραντάρ εγκαίρου προειδοποιήσεως και δύο αεροδιάδρομοι. Οι Αμερικάνοι εποφθαλμιούσαν το νησί, επειδή το χρειάζονταν ως προγεφύρωμα για την επικείμενη επιχείρησή τους στην Οκινάβα, αλλά και γιατί τα ιαπωνικά αεροπλάνα που στάθμευαν εκεί παρενοχλούσαν τα Β-29. Η ιδέα για την κατάληψη της Ιβοζίμα ανήκε στο ναύαρχο Τσέστερ Νίμιτζ, ενώ ο στρατηγός Ντάγκλας ΜακΆρθουρ διαφωνούσε, επιδιώκοντας την κατάληψη της Φορμόζας (σημερινής Ταϊβάν).

Οι Ιάπωνες ανέθεσαν την άμυνα του νησιού στον αντιστράτηγο Τανταμίτσι Κουριμπαγιάσι, με τη διαταγή να το κρατήσει μέχρι τελικής πτώσεως. Αυτός μετέφερε στην Ιβοζίμα 22.000 άνδρες και βαρύ πυροβολικό. Η άμυνα του νησιού θα στηριζόταν σε ένα εκτεταμένο δίκτυο από σπηλιές και υπόγειες στοές, προκειμένου οι άνδρες του να προφυλαχθούν από τα εκτεταμένα πυρά, που ανέμενε από τους Αμερικανούς.

Το σχέδιο του Κουριμπαγιάσι συνίστατο στην ανενόχλητη απόβαση των Αμερικανών στην ακτή της Ιβοζίμα και τη μη ανταπόδοση των πυρών από τους άνδρες του, προκειμένου να μην αποκαλυφθούν οι θέσεις τους. Όταν οι Αμερικανοί θα έφθαναν σε βάθος 500 μέτρων από την ακτή, το πυροβολικό θα αναλάμβανε δράση, ενώ οι στρατιώτες θα υπεράσπιζαν τις θέσεις τους μέχρι θανάτου.

Όταν το αμερικανικό επιτελείο αποφάσισε να υιοθετήσει την πρόταση Νίμιτζ για επίθεση στην Ιβοζίμα, διέθεσε για την επιχείρηση πενταπλάσιες δυνάμεις, ήτοι 110.000 άνδρες. Επικεφαλής του 5ου Αμφιβίου Σώματος Στρατού, που το αποτελούσαν τρεις μεραρχίες πεζοναυτών (3η, 4η και 5η), τέθηκε ο στρατηγός Χόλαντ Σμιθ, ο επονομαζόμενος και πατέρας του μοντέρνου αμφίβιου πολέμου.

Η επίθεση των Αμερικανών ξεκίνησε στις 2 το πρωί της 19ης Φεβρουαρίου 1945, με ανηλεή βομβαρδισμό της Ιβοζίμα από αέρος και θαλάσσης. Στις 8:59 το πρωί άρχισε η απόβαση 30.000 πεζοναυτών κάτω από τα ιαπωνικά πυρά, που προέρχονταν από το βουνό Σουριμπάτσι. Οι Αμερικανοί βρίσκονταν σε δυσμενή θέση, καθώς δεν είχαν τη δυνατότητα να καλυφθούν, εξαιτίας του επίπεδου τερέν, που αποτελείτο από ηφαιστειακή άμμο. Μέχρι το τέλος της ημέρας, άλλοι 40.000 πεζοναύτες ρίχτηκαν στο πεδίο της μάχης.

Το πρωί της τέταρτης μέρας το βουνό Σουριμπάτσι αποκόπηκε από το υπόλοιπο νησί και οι πεζοναύτες ξεκίνησαν για την κατάληψή του. Παρότι πίστευαν ότι θα συναντήσουν ισχυρή αντίσταση από τους Ιάπωνες, έφθασαν στην κορυφή του χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία. Εκεί ύψωσαν σ' ένα κομμάτι σωλήνα την αμερικάνικη σημαία και την έμπηξαν στο έδαφος. Οι Αμερικανοί πήραν κουράγιο, οι Ιάπωνες κατάλαβαν ότι το τέλος πλησίαζε.

Το στιγμιότυπο απαθανάτισε ο φωτογράφος του «Associated Press» Τζο Ρόζενταλ, σε μία φωτογραφία που έμεινε στην ιστορία. Οι κακές γλώσσες λένε ότι οι στρατιώτες επανέλαβαν πολλές φορές τη σκηνή, μέχρις ότου ο Ρόζενταλ πετύχει μία φωτογραφία με δυνατά συναισθήματα.

Παρά την απώλεια του Σουριμπάτσι και την πτώση του ηθικού τους, οι Γιαπωνέζοι πολέμησαν γενναία μέχρις ενός για ένα ακόμη μήνα, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στους Αμερικανούς. Οι εχθροπραξίες σταμάτησαν το πρωί της 26ης Μαρτίου 1945, όταν επί του πεδίου της μάχης είχαν απομείνει μια χούφτα από τους υπερασπιστές του.

Και για του λόγου το αληθές, από τους 22.000 Γιαπωνέζους υπερασπιστές της Ιβοζίμα, 20.703 έπεσαν επί του πεδίου της μάχης, ανάμεσά τους και ο διοικητής τους αντιστράτηγος Κουριμπαγιάσι, ενώ 216 αιχμαλωτίσθηκαν. Οι Αμερικανοί είχαν και αυτοί μεγάλες απώλειες: 5.598 νεκρούς, 494 αγνοούμενους και 19.189 τραυματίες. Πρόκειται για τη μοναδική μάχη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, κατά την οποίαν οι συμμαχικές δυνάμεις είχαν περισσότερα θύματα (νεκρούς και τραυματίες) απ' ό,τι οι γιαπωνέζοι.

Η κατάληψη της Ιβοζίμα απετέλεσε ένα ακόμη βήμα για την προώθηση των Αμερικανών προς την ιαπωνική ενδοχώρα και τη λήξη των επιχειρήσεων στο Μέτωπο του Ειρηνικού. Πάντως, πολλοί στρατιωτικοί αναλυτές, υπό το πρίσμα των μεγάλων απωλειών για τους Αμερικανούς, αμφισβήτησαν την αναγκαιότητα της κατάληψης της νήσου. Η Ιβοζίμα έμεινε υπό αμερικανική κυριαρχία έως το 1968, οπότε επεστράφη στην Ιαπωνία.

SANSIMERA.GR

Ισλάμ - στρατός σημειώσατε ένα

ΤΟΥΡΚΙΑ. Το τριπλό χτύπημα της κυβέρνησης του Ταγίπ Ερντογάν στο βαθύ κράτος των στρατηγών.Οι γροθιές μεταξύ βουλευτών που έπεσαν στην τουρκική Εθνοσυνέλευση την περασμένη Τετάρτη ήταν η εκφραστικότερη αναπαράσταση ενός άλλου γρονθοκοπήματος, που διεξάγεται πίσω από τις τηλεοπτικές κάμερες, στο πολιτικό παρασκήνιο της χώρας

Ενα γρονθοκόπημα που δεν πυροδοτείται για λόγους τιμής -σαν το πρόσφατο για χάρη της μαντίλας της Εμινέ Ερντογάν και του «προφήτη» πρωθυπουργού και συζύγου της- αλλά για εθνικούς λόγους, όπως τέλος πάντων τους αντιλαμβάνεται η κάθε εμπλεκόμενη πλευρά. Είναι η χιλιοειπωμένη σύρραξη του ισχυρότατου πολιτικού Ισλάμ, με το ασθμαίνον κοσμικό παρακράτος που, ευρισκόμενο πλέον με την πλάτη στον τοίχο, γίνεται ολοένα και πιο σπασμωδικό. Κι αυτό επιβεβαιώνεται από τον καταιγισμό μιας σειράς πρωτόγνωρων εξελίξεων για την τουρκική πολιτική πραγματικότητα: για πρώτη φορά αντιστρέφονται οι όροι και είναι οι πολιτικοί που «εισβάλλουν» στους στρατώνες με αφορμή τις συνεχείς πολιτικές προκλήσεις των στρατιωτικών.

Επίθεση σε τρία μέτωπα

Πρόκειται για ένα πρωτοφανές blitzkrieg της ισλαμικής κυβέρνησης κατά των στρατηγών, που εκδηλώνεται σε τρία μέτωπα:

Το πρώτο είναι η κατάργηση του στρατιωτικού Πρωτόκολλου Συνεργασίας για την Ασφάλεια και τη Δημόσια Τάξη (EMASYA), που επιτρέπει την αστυνομική δράση του στρατού χωρίς κοινοβουλευτική εξουσιοδότηση.

Το δεύτερο είναι η εκ βάθρων τροποποίηση του στρατιωτικού Εγγράφου για την Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας (MGSB), που ορίζει τους τρόπους εμπλοκής του στρατού σε αποστολές εσωτερικής εθνικής ασφάλειας και αντιμετώπισης του εσωτερικού εχθρού.

Το τρίτο είναι η αναθεώρηση του άρθρου 35 του Κώδικα Εσωτερικής Υπηρεσίας των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, που αναθέτει στους στρατηγούς τη διαφύλαξη «της πατρίδας και του συντάγματος».

Και τα τρία μέτωπα αποτελούσαν ταμπού για την τουρκική πολιτική, και παρέμεναν άκρως απόρρητα πεδία που κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί ότι θα αγγίξει. Η πρόσφατη αποκάλυψη του σχεδιαζόμενου στρατιωτικού πραξικοπήματος της «Βαριοπούλας» και η συνεχιζόμενη, πολύκροτη δίκη της παρακρατικής «Εργκένεκον» έφεραν και εξακολουθούν να φέρνουν στο φως συγκλονιστικές αποκαλύψεις για τη συντονισμένη συνωμοτική δράση στρατιωτικών, δικαστικών, πολιτικών, υπερεθνικιστών και ποινικών εγκληματιών, αποδυναμώνοντας την αξιοπιστία και τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας της στρατιωτικής ελίτ.

Με άλλα λόγια, «Βαριοπούλα» και «Εργκένεκον» άνοιξαν διόδους προσβολής του στρατιωτικού κατεστημένου, γεγονός που η ισλαμική κυβέρνηση σπεύδει να εκμεταλλευτεί.

Ετσι, το Εγγραφο για την Πολιτική Εθνικής Ασφάλειας, που ήταν γνωστό και ως «Μυστικό Σύνταγμα» και «Κόκκινη Βίβλος», αν και άκρως απόρρητο βρέθηκε στα χέρια ποινικών εγκληματιών της «Σάουνα», μιας συμμορίας εκβιαστών που φωτογράφιζαν σε ιδιωτικές στιγμές τούρκους πολιτικούς και στη συνέχεια τους αποσπούσαν χρήματα.

Η «Σάουνα» συνεργαζόταν με τους παρακρατικούς της «Εργκένεκον», οι οποίοι επίσης κατείχαν το «Μυστικό Σύνταγμα». Αυτό το πολυσέλιδο, απόρρητο στρατιωτικό κείμενο περιέγραφε διεξοδικά ποιοι είναι οι εσωτερικοί εχθροί του έθνους και όριζε λεπτομερώς πώς θα τους αντιμετωπίσει ο στρατός. Το ίδιο κείμενο, αλλά με άλλο εξώφυλλο, βρέθηκε και στα χέρια των συνωμοτών της «Βαριοπούλας», αποδεικνύοντας τη δαιδαλώδη διαπλοκή των συνιστωσών του τουρκικού παρακράτους.

Προϊόν πραξικοπήματος

Στις 28 Φεβρουαρίου η Τουρκία θα αντιμετωπίσει την πρόκληση μιας οδυνηρής επετείου: είναι η 13η επέτειος του πραξικοπήματος του 1997. Δυστυχώς, το Πρωτόκολλο Συνεργασίας για την Ασφάλεια και τη Δημόσια Τάξη, που εξακολουθεί να ισχύει, υπήρξε προϊόν εκείνου του πραξικοπήματος.

Μάλιστα την περασμένη εβδομάδα ανακοινώθηκε ότι στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν τρεις στρατιωτικές μονάδες αρμοδιότητας EMASYA σε ετοιμότητα για δράση. Και το χειρότερο; Ο διοικητής μίας εξ αυτών, ο υποστράτηγος Μπουλέντ Νταγκσαλί, του 23ου Μηχανοκίνητου Συντάγματος Σαμαντιρά, εμπλέκεται στην «Εργκένεκον».

«Η Τουρκία θα ξεφορτωθεί γρήγορα αυτό το μυστικό πρωτόκολλο», δήλωσε ο ισλαμιστής πρωθυπουργός από την Αγκυρα, τροφοδοτώντας εκτιμήσεις ότι η κατάργηση του EMASYA θα είναι άμεση, πριν από την επέτειο της 28ης Φεβρουαρίου.

Ανάλογη θα είναι και η τύχη του άρθρου 35 που διευκόλυνε πολύ τη νομιμοποίηση των στρατιωτικών πραξικοπημάτων του παρελθόντος (Μάιος 1960, Σεπτέμβριος 1980, Φεβρουάριος 1997) αναθέτοντας στο στρατό τη διαφύλαξη του συντάγματος. Ο Ερντογάν πιστεύει ότι αυτό το καθήκον πέφτει στις πλάτες του λαού και το «35» χρειάζεται διευκρινιστική αναθεώρηση. Για κάτι τέτοιο, όμως, απαιτείται και η συναινετική υπογραφή του αρχηγού του γενικού επιτελείου στρατηγού Ιλκέρ Μπασμπούγκ.

Μια υπογραφή με ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς συμπίπτει με την «κεραυνοβόλο επίθεση» του Ερντογάν κατά των στρατηγών.

Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ