Ας διαβάσουμε με προσοχή αυτό το άρθρο, για να δούμε ποιοί γελοιοποιούν την Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες!

The Army Is Beaten
Owen Matthews

Why the U.S. should hail the Islamists.
Published Mar 5, 2010
The political logic should be simple. The arrest of a shadowy group of generals for allegedly plotting a bloody coup should be a victory for justice. The end of military meddling in politics should be a victory for democracy. And greater democracy should make a country more liberal and more pro-European.
Except that in Turkey, political logic doesn't always follow simple patterns. Yes, last week's arrests of dozens of Army officers on charges of plotting bombings and murders are a win for civilian prosecutors over the once untouchable military. More important, the arrests also mark the quiet demise of the military as a decisive force in Turkish politics for the first time in centuries. That's a vital step in Turkey's road to becoming a mature democracy.
But the paradox is that a more democratic Turkey doesn't necessarily mean one that is more pro-European or more pro-American. And with the last major obstacle to the ruling AK Party's power gone, Turkey's conservative prime minister, Recep Tayyip Erdogan, will be free to implement his vision of a more Islamic Turkey. More democracy, then, doesn't necessarily lead to more liberalism, either.
The first victim of the new order may be Europe. Ever since they came to power in 2002, AK Party leaders have used EU membership as a shield to defend their reform programs against attacks from ultrasecularists in the military and the judiciary. Notionally, the military was in favor of joining Europe, so the AK Party railroaded through most of its most radical changes under the EU's banner. Downscaling the powers of the military-dominated National Security Council, banning the death penalty, scrapping some restrictions on free speech, allowing Kurdish language rights—all were in the Copenhagen criteria set by the EU. But now that the AK Party's main rival, the military, has been shown to be a paper tiger, there's not much utility for Erdogan & Co. in pushing the European project any further.
That's terrible timing for Europe. Support within the EU for further expansion is fading fast. A looming crisis over Cyprus threatens to create further animosity on both sides as EU members Greece and Greek Cyprus threaten to block Ankara's accession bid. Add to that various tin-eared EU initiatives, like trying to get the conservative Turks to allow gay marriage, and you have a recipe for trouble. Turks are also angry because of the EU's many unfulfilled promises over opening Cyprus's ports to international trade. The AK Party's win over the Army could well prove to be the EU's serious loss.
It also raises a tough question for Washington: does the U.S. want Middle East allies who are less democratic but more friendly, or more democratic but more hostile to America? During the Cold War, when the military was in charge, Turkey fell into the first camp. Now it makes sense for Washington to choose democracy—even if the outcomes aren't, as George W. Bush found in Iraq, always pro-Western. Cutting the Army's dead hand from politics will allow Turkey to define secularism democratically and to deal openly with issues like the demands of the Kurdish minority for autonomy. That choice should be particularly easy now, as evidence presented by Turkish prosecutors suggest that the self-declared guardians of Turkey's secular order plotted heinous crimes in order to destabilize the AK Party, possibly including the bombing of the British Consulate in Istanbul in 2003.
If Turkey becomes more anti-Western, that's probably inevitable. A storm of popular anger is brewing over the EU's undeclared rejection of Turkish membership, even as the accession process continues, and over moves in the U.S. Congress to recognize the massacres of Ottoman Armenians in 1915 as a genocide. If the vote goes ahead, expect Turks to retaliate, perhaps by refusing to support U.S. sanctions against Iran in the U.N. Security Council.
Turks have made it clear repeatedly at the ballot box that they endorse the AK Party's vision of a less-rigorously secular country. Ordinary Turks aren't huge fans of the U.S., either. But it's also clear that Turkey under the AK Party will remain a Western ally, and NATO will remain Ankara's most important strategic partner. How do we know? The AK Party says so, and it has no real options. There's no rival alliance, not with Iran, the Arab world, or Russia, which could possibly rival the clout Turkey has, with the second-largest Army in NATO. In the short term, Turkey will likely sour on the EU and have a loud row with the U.S. over Armenia. In the long term, the downfall of the Army will make Turkey a stronger democracy and a more stable and mature partner. So the world would be wise to side with the AK Party, not seek a return of the discredited generals.
Newsweek

Λεμονόκουπα:Τρομοκρατικό όπλο! Ποινή: Εννέα Χρόνια και Εννέα Μήνες!

O Murat Baran Ετών 21 συνελήφθη με τις κατηγορίες της προπαγάνδας για λογαριασμό "τρομοκρατικής οργάνωσης" και διάπραξη εγκλήματος για λογαριασμό "τρομοκρατικής οργάνωσης", συνελήφθη δε με το όπλο του: ΜΙΣΟ ΛΕΜΟΝΙ και καταδικάστηκε σε εννέα χρόνια και εννέα μήνες από το δικαστήριο των Αδάνων.

Την ίδια ώρα στο Χακκάρι σε διαμαρτυρίες για την απαγόρευση του Roj στο Βέλγιο συνελήφθη μεταξύ των άλλων ατόμων και ένα αγόρι ηλικίας 7 ετών.
Η Τουρκία και πολλές Ευρωπαικές χώρες θεωρούν το PKK ως "τρομοκρατική" Οργάνωση
hurriyetdailynews.com,firatnews.com

Χ.Καστανίδης: Η Ελλάδα πρέπει να τιμωρήσει αυτούς που έφταιξαν

«Δεν είμαστε πιθάρι των Δαναΐδων που τραβάει τις θυσίες του ελληνικού λαού, η Ελλάδα πρέπει να τιμωρήσει αυτούς που έφταιξαν και να αισθανθεί δικαίωση ο ελληνικός λαός ότι δεν μένουν ατιμώρητοι όσοι ευθύνονται» για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, τόνισε χαρακτηριστικά κατά την επίσκεψή του στις Σέρρες ο υπουργός Δικαιοσύνης Χάρης Καστανίδης.
Κατά την ομιλία του ενώπιον στελεχών του ΠΑΣΟΚ σε ξενοδοχείο της πόλης των Σερρών, ο υπουργός αφού επέρριψε την ευθύνη για τη σημερινή οικονομική κατάσταση της χώρας στη διακυβέρνηση της ΝΔ, παρατήρησε ότι κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε να λάβει μέτρα συντηρητικής και όχι προοδευτικής κυβέρνησης ,όπως είναι το ΠΑΣΟΚ.
Ο υπουργός δικαιοσύνης εξήγησε ότι οι ευρωπαϊκοί όροι δανεισμού, ήταν αυτοί που οδήγησαν την κυβέρνηση στη ληψη μέτρων, επισημαίνοντας ότι η πολιτική της Νέας Δημοκρατίας «μηδένισε την αξιοπιστία της χώρας διεθνώς και την οδήγησε στο χείλος του γκρεμού».
Όσον αφορά το ενδεχόμενο λήψης νέων φορολογικών μέτρων, ο κ. Καστανίδης χαρακτηρίσε εγκληματική οποιαδήποτε νέα συζήτηση για νέα μέτρα, ενώ δεν απέφυγε να αναφερθεί και στις αρχικές επιφυλάξεις του για τη συμπίεση του μισθολογικού κόστους.
Εξάλλου, κατά τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου, ο υπουργός Δικαιοσύνης γνωστοποίησε ότι θα υπάρξουν μετατάξεις και αποσπάσεις δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να καλυφθούν οι κενές θέσεις στο δημόσιο, προκειμένου να αποφευχθούν νέοι διορισμοί, πέραν των όσων έχουν αναγγελθεί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως είπε ο υπουργός, οι νέες φυλακές Νιγρίτας που πρόκειται να λειτουργήσουν εντός του τρέχοντος έτους, χωρίς νέες προσλήψεις, αλλά με μετακινήσεις υπαλλήλων από άλλα σωφρονιστικά ιδρύματα.
Ναυτεμπορική

Εννοια και δίκαιο της ΑΟΖ

Από μικρό παιδί συχνά άκουγα ως επωδό δύο λέξεις: «κεκτημένα δικαιώματα». Κι όταν ρωτούσα, σχεδόν κανείς δεν ήξερε να μου εξηγήσει τη σημασία των λέξεων αυτών. Ωστόσο, τις χρησιμοποιούσαν τακτικά. Αργότερα, όλοι οι Ελληνες άρχισαν να χρησιμοποιούν τη λέξη «υφαλοκρηπίδα» χωρίς να γνωρίζουν τι ακριβώς σημαίνει. Ορισμένοι, μάλιστα, ίσως νόμιζαν ότι η λέξη αυτή συνοδευόταν από κάποια σεξουαλικά υπονοούμενα!

Σήμερα παρουσιάζεται το ίδιο φαινόμενο με τρεις άλλες λέξεις: «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη». Πριν από λίγα χρόνια η Κυπριακή Δημοκρατία δημιούργησε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στον θαλάσσιο χώρο της και οι ελληνικές εφημερίδες ανακοίνωσαν το γεγονός με τεράστιους πρωτοσέλιδους τίτλους, χωρίς βέβαια να εξηγήσουν στους αναγνώστες τους τι σημαίνει ΑΟΖ, μια και άκουγαν αυτές τις λέξεις για πρώτη φορά στη ζωή τους.

Οταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής και ο Ανδρέας Παπανδρέου μιλούσαν για την ελληνοτουρκική διένεξη στο Αιγαίο Πέλαγος, ορθώς υποστήριζαν ότι η διαφορά μας με τους Τούρκους είναι νομικής φύσης και αφορά μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας. Ομως, από τότε έχουν περάσει πάρα πολλά χρόνια και η ύπαρξη της ΑΟΖ καθιστά ουσιαστικά ξεπερασμένη την έννοια της υφαλοκρηπίδας.

Δυστυχώς, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις συνεχίζουν, από το 1982, το τροπάριο της υφαλοκρηπίδας αγνοώντας ή αποφεύγοντας συστηματικά για ανεξήγητους λόγους να φέρουν το θέμα στις συνομιλίες τους με τους Τούρκους, προς μεγάλη βέβαια ικανοποίηση των γειτόνων μας. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί η επιστολή του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου προς τον Ερντογάν, στην οποία φαίνεται να αγνοεί για άλλη μια φορά το θέμα της ΑΟΖ, εφόσον αναφέρει ότι εάν τα δύο κράτη δεν τα βρούνε μεταξύ τους, τότε θα πρέπει να προσφύγουν στη Χάγη για την επίλυση του θέματος της υφαλοκρηπίδας.

Το 1982 ήταν μια σημαντική χρονολογία για την Ελλάδα, διότι τότε ψηφίστηκε στα Ηνωμένα Εθνη η νέα Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Η Σύμβαση αυτή προβλέπει και τη δημιουργία μιας νέας θαλάσσιας ζώνης, της ΑΟΖ, που ευνοεί αφάνταστα τη χώρα μας στη διένεξή της με την Τουρκία αναφορικά με το Αιγαίο Πέλαγος. Απόδειξη είναι το γεγονός ότι δύο κράτη, η Τουρκία και η Βενεζουέλα, αρνήθηκαν να υπογράψουν τη Σύμβαση λόγω της ύπαρξης του νέου θεσμού της ΑΟΖ. Ο λόγος, βέβαια, ήταν πάρα πολύ απλός. Τα δύο αυτά κράτη έχουν μπροστά τους νησιά που δεν τους ανήκουν και έτσι εκ των πραγμάτων έχουν περιορισμένη ΑΟΖ.

Ας δούμε τώρα τι ορίζει το νέο Σύνταγμα των Παγκόσμιων Ωκεανών και Θαλασσών γι' αυτό το θέμα. Ενα από τα πιο σημαντικά έργα της Διάσκεψης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1973-1982) ήταν η δημιουργία και κωδικοποίηση του θεσμού της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ). Ετσι, δόθηκε ένα τέλος στη χαώδη κατάσταση που επικρατούσε μέχρι τότε στο Διεθνές Δίκαιο Αλιείας. Με βάση τα άρθρα 55, 56, 57 της νέας Σύμβασης, ως ΑΟΖ ορίζεται η πέραν και παρακείμενη της αιγιαλίτιδας ζώνης περιοχή, το πλάτος της οποίας μπορεί να φθάσει τα 200 ναυτικά μίλια από τις γραμμές βάσης από τις οποίες μετράται το πλάτος της αιγιαλίτιδας ζώνης και εντός της οποίας το παράκτιο κράτος ασκεί κυριαρχικά δικαιώματα σε θέματα που έχουν σχέση με την εξερεύνηση, την εκμετάλλευση, τη διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πηγών ζώντων ή μη των υδάτων, του βυθού και υπεδάφους της θάλασσας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα, που αναφέρονται στην εξερεύνηση και οικονομική εκμετάλλευση των ρευμάτων και των υπερκείμενων της θάλασσας ανέμων.

Η Σύμβαση του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας αναφέρει ρητά (Αρθρο 121, παράγραφο 2) ότι όλα τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ και ότι η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα ενός νησιού καθορίζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που καθορίζονται και για τις ηπειρωτικές περιοχές. Επομένως, η Τουρκία δεν μπορεί να χρησιμοποιήσει τα ίδια επιχειρήματα για την ΑΟΖ που προβάλλει για την υφαλοκρηπίδα των νησιών του Αιγαίου, ότι δηλαδή τα νησιά μας δεν διαθέτουν υφαλοκρηπίδα ή ότι «κάθονται» πάνω στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Επιπλέον, η νέα Σύμβαση έχει καταργήσει τη γεωλογική έννοια της υφαλοκρηπίδας και έτσι η Τουρκία έχει χάσει άλλο ένα επιχείρημα.

Από την ύπαρξη της νέας Σύμβασης του Διεθνούς Δίκαιου της Θάλασσας το 1982, κανένα κράτος στον κόσμο δεν έχει ζητήσει μόνο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας από το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά πάντα ζητά και την ταυτόχρονη οριοθέτηση της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Πράγματι, όλες οι αποφάσεις του Δικαστηρίου μέχρι σήμερα λαμβάνουν υπόψη την οριοθέτηση και των δύο ζωνών που πάντα συμπίπτουν.

Προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση το γεγονός ότι ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας, ο οποίος επί του παρόντος είναι αλλά και έχει διατελέσει επί μακρόν και υπουργός Εξωτερικών, παρουσιάζεται αδιάβαστος σε αυτό το τόσο κρίσιμο θέμα για τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας. Η επιστολή του προς τον Ερντογάν ήταν προς τη σωστή κατεύθυνση, μια και αναφέρει ότι η ελληνοτουρκική διαφορά πρέπει να πάει στη Χάγη αλλά δεν μπορεί να πάει στη Χάγη εάν δεν περιλαμβάνει και την ΑΟΖ. Θα ήταν μεγάλο λάθος η προσφυγή στη Χάγη με τουρκικούς όρους και ακόμα χειρότερο χωρίς το θέμα της ΑΟΖ. Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αργά για αλλαγή πλεύσης.

Γράφει ο Θεόδωρος Κ. Καρυώτης*
*Καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας. Υπήρξε μέλος της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας και επιμελήθηκε το βιβλίο «Greece and the Law of the Sea».
ΕΘΝΟΣ

Η νέα διπλωματία της μετανάστευσης

Το 2010 προβλέπεται να είναι κρίσιμη χρονιά για μεγάλο αριθμό εθνικών θεμάτων. Ένα από αυτά, το οποίο -όπως υποδηλώνει και το νομοσχέδιο του υπουργείου Εσωτερικών με τίτλο “Σύγχρονες διατάξεις για την ελληνική ιθαγένεια και την πολιτική συμμετοχή ομογενών και νομίμως διαμενόντων μεταναστών και άλλες ρυθμίσεις”- έχει ανέλθει πλέον στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας της Ελλάδας, είναι ως γνωστόν και το ζήτημα της μετανάστευσης.

Στη σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) επικρατούν, τρόπον τινά, δύο τάσεις σε ό,τι αφορά τη χάραξη μεταναστευτικής πολιτικής.

Η πρώτη περιλαμβάνει τις μεσογειακές χώρες (όπως Ελλάδα, Ισπανία, Ιταλία) που αντιμετωπίζουν το μεγαλύτερο κύμα μεταναστευτικών εισροών αλλοδαπής και παράνομης στην πλειοψηφία τους προέλευσης, οι οποίες επιζητούν τη στήριξη των ευρωπαίων εταίρων τους.

Η δεύτερη κατηγορία περιλαμβάνει κυρίως χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, οι οποίες παρότι επιδεικνύουν καταρχήν κατανόηση για τα προβλήματα των νοτίων γειτόνων τους, δεν δέχονται ουσιαστικά τη λογική διακρατικής κατανομής του βάρους (burden sharing). Με άλλα λόγια, επιδεικνύουν σκεπτικισμό ως προς το να δεχθούν στο έδαφός τους μέρος των προσφύγων, προτιμώντας να συμπαρασταθούν με άλλους τρόπους (π.χ. παροχή στήριξης σε θέματα διερμηνείας, κατάλληλης κατάρτισης του αρμόδιου προσωπικού κ.ά.) στη χώρα που αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Στο σημείο αυτό, σκόπιμο είναι να υπενθυμίσουμε τη διάκριση μεταξύ οικονομικού μετανάστη (ο οποίος μεταναστεύει σε άλλη χώρα προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής) και της πιο ευάλωτης κατηγορίας του πρόσφυγα/ αιτούντος άσυλο, ο οποίος “βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του ή του τόπου κατοικίας του, έχει δικαιολογημένο φόβο δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ορισμένη κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εξαιτίας αυτού του φόβου δίωξης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να απολαμβάνει την προστασία αυτής της χώρας ή την επιστροφή σʼ αυτήν”, σύμφωνα με τη Σύμβαση της Γενεύης του 1951 περί του “Καθεστώτος των Προσφύγων”.

Ο διαχωρισμός αυτός καθίσταται όλο και πιο δύσκολος λόγω της απουσίας υποδομών τόσο στις χώρες προέλευσης των μεταναστών όσο και σε ορισμένες από τις χώρες υποδοχής, με αποτέλεσμα τη δυσκολία επιβεβαίωσης της ταυτότητας του ατόμου και του αν, κατά συνέπεια, δικαιούται προσφυγικής προστασίας. Σημειώνεται με την ευκαιρία ότι σύμφωνα με στοιχεία του 2008, οι πρόσφυγες ανέρχονται σε 42.000.000 παγκοσμίως.

Σε ό,τι αφορά ειδικότερα τη χώρα μας, θα μπορούσε κανείς να παρατηρήσει ότι από το περασμένο καλοκαίρι καταγράφηκε ενεργότερο ενδιαφέρον της ΕΕ απέναντι στην Ελλάδα, κύρια πύλη εισόδου μεταναστών ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Σύμφωνα με δηλώσεις του υπουργού Πολιτικής Προστασίας, Μιχ. Χρυσοχοΐδη: “Διαχειριζόμαστε περίπου το 70% της παράνομης μετανάστευσης στην Ευρώπη” (27.1.10). Στο πλαίσιο αυτό, ο αρμόδιος επίτροπος για θέματα Δικαιοσύνης και Μετανάστευσης της ΕΕ, Ζ. Μπαρό, τόνισε κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη χώρα μας τον περασμένο Ιούλιο ότι η μαζική παρουσία λαθραίων μεταναστών μπορεί να επηρεάσει τη σταθερότητα κρατών όπως η Ελλάδα, εφόσον η ΕΕ δεν επιδείξει την απαραίτητη αλληλεγγύη. Ο επίτροπος δεν παρέλειψε να υπογραμμίσει ότι η ΕΕ θα πρέπει να φανεί πιο αυστηρή με την Τουρκία και να τη βοηθήσει να συνάψει συμφωνίες επανεισδοχής μεταναστών με το Πακιστάν και ενδεχομένως με άλλες χώρες της Ασίας. Σε σκληρό κλίμα κινήθηκε η απάντηση της Άγκυρας, διά του διαπραγματευτή της Τουρκίας με την ΕΕ, Ε. Μπαγίς, ο οποίος σημείωσε μεταξύ άλλων ότι η Τουρκία δεν προτίθεται να εφαρμόσει το Πρωτόκολλο Επανεισδοχής που είχε υπογραφεί με την Ελλάδα το 2001.

Δεδομένων των προαναφερθέντων, καθώς και του ότι τα μεταναστευτικά κύματα προς τη χώρα μας προέρχονται σήμερα κατά κύριο λόγο από τα τουρκικά παράλια (75,4% αύξηση του αριθμού των συλλήψεων το 2008 σε σχέση με το 2007), θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η μετανάστευση έχει καταστεί μέρος των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Θα πρέπει εδώ να υπενθυμίσουμε ότι, σύμφωνα με δηλώσεις του εκτελεστικού διευθυντή της Υπηρεσίας Ελέγχου των Εξωτερικών Συνόρων της ΕΕ / Frontex (Αύγουστος 2009), Ι. Λάιτινεν, η Άγκυρα δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Υπηρεσίας για συνεργασία σε πρακτικό επίπεδο ώστε να αντιμετωπιστεί η παράνομη μετανάστευση. Όπως αναφέρεται ειδικότερα στη γενική έκθεση της Frontex για το 2008, υπήρξε άνοδος στον εντοπισμό λαθραίων μεταναστών στα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ στα οποία ανήκει και η Ελλάδα, οφειλόμενη στην αύξηση κινητικότητας τόσο στα ελληνικά σύνορα με την Τουρκία, όπου οι αριθμοί ήταν διπλάσιοι, όσο και στην ιταλική νήσο της Λαμπεντούζα. Αντιθέτως, η παράνομη μετανάστευση προς τις Κανάριες Νήσους, κύρια πύλη εισόδου της Δυτικής Αφρικής προς την ΕΕ, μειώθηκε συνεχεία της επιτυχούς εφαρμογής μέτρων, που κυμαίνονταν από την ενίσχυση του ελέγχου εισόδου έως τις συμφωνίες συνεργασίας με τις χώρες αναχώρησης. Η σύγκριση αυτή είναι ενδιαφέρουσα, αν σκεφθεί κανείς ότι η Ισπανία δεχόταν μέχρι πρόσφατα μεγάλο όγκο αφίξεων ο οποίος έχει πλέον μειωθεί αισθητά.

Κομβικό σημείο στη διαφοροποίηση αντιμετώπισης του θέματος από πλευράς του διεθνούς παράγοντα αποτέλεσε το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 18ης και 19ης Ιουνίου στις Βρυξέλλες, όπου τονίστηκε ότι: (α) απαιτείται μεγαλύτερη ενίσχυση της έμπρακτης συνεργασίας με τις βασικές χώρες καταγωγής και διέλευσης, (β) η αποτελεσματικότητα των συμφωνιών επανεισδοχής της ΕΕ θα πρέπει να αυξηθεί ως μέρος της συνολικής εξωτερικής πολιτικής της, και (γ) η περάτωση των διαπραγματεύσεων για τις συμφωνίες επανεισδοχής με τις χώρες προέλευσης, όπως η Τουρκία και η Λιβύη, αποτελεί προτεραιότητα. Έως τότε θα πρέπει να εξακολουθήσουν να εφαρμόζονται οι υφιστάμενες διμερείς συμφωνίες.

Κρίσιμης σημασίας υπήρξε τον Ιούλιο 2009 και η σύνοδος των υπουργών Εσωτερικών και Δικαιοσύνης στη Στοκχόλμη, όπου συνδέθηκε άμεσα η συμπεριφορά της Άγκυρας στο μεταναστευτικό ζήτημα με την ενταξιακή της πορεία στην ΕΕ. Ακόμη, η αλλαγή του Κανονισμού Δουβλίνο ΙΙ (σύμφωνα με τον οποίο ορίζεται ότι τα αιτήματα ασύλου εξετάζονται από την πρώτη χώρα εισόδου) μετατέθηκε για το 2014, ενώ οι ευρωπαίοι εταίροι επέδειξαν περαιτέρω αλληλεγγύη προς τις νότιες χώρες, μέσω της αύξησης των χρηματοδοτήσεων. Τέλος, αποφασίστηκε και η επέκταση της αρμοδιότητας του Ευρωπαϊκού Ταμείου Προσφύγων σε όλους τους παρανόμως εισερχόμενους στην ΕΕ (δηλαδή η κάλυψη αναγκών στέγασης, σίτισης, διερμηνείας, νομικής βοήθειας, ιατρικής και κοινωνικής στήριξης προς τους λαθραίους μετανάστες).

Εν κατακλείδι, διαπιστώνεται ότι το ζήτημα της διεθνούς μετανάστευσης, στο πλαίσιο του οποίου εντάσσεται και η ιδιαίτερα ευαίσθητη περίπτωση της Ελλάδας, είναι πολυσύνθετο και απαιτεί λεπτούς χειρισμούς τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Σε ό,τι αφορά τον μεσογειακό χώρο, πέραν των προσπαθειών που γίνονται από πλευράς του ελληνικού κράτους, συντελούνται και άλλες, σε περιφερειακή κλίμακα, όπως οι συναντήσεις της λεγόμενης “Ομάδας Κουάτρο” (Ελλάδα, Κύπρος, Ιταλία, Μάλτα), η οποία συστάθηκε προκειμένου να υπάρξει μια πιο συντονισμένη προσπάθεια με τις γειτονικές χώρες, ενώ σε ευρωπαϊκό γενικότερα επίπεδο το μεταναστευτικό θέμα εντάσσεται για την περίοδο 2010-2014 στο λεγόμενο “Πρόγραμμα της Στοκχόλμης”, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα, η διάσταση του δικαίου και της δικαιοσύνης, η ανθρώπινη προστασία και αλληλεγγύη κατέχουν πρωταρχικό ρόλο. Αξίζει με την ευκαιρία να σημειωθεί ότι από το προηγούμενο καλοκαίρι παρατηρείται διπλωματική κινητικότητα και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς οι ΗΠΑ και η Κούβα ξεκίνησαν συνομιλίες για τη μετανάστευση, οι οποίες είχαν ανασταλεί από το 2003.

Σύμφωνα με τις προβλέψεις, ανεξαρτήτως της παρούσας οικονομικής κρίσης, η Ελλάδα θα συνεχίσει να είναι κύρια (αν όχι η κυριότερη) πύλη υποδοχής μεταναστών, κάτι το οποίο επιβεβαιώνει και το προς σύσταση γραφείο της Frontex στον Πειραιά, εντός του θέρους 2010. Λαμβάνοντας αυτά υπόψη, καθώς και την προσεκτική ισορροπία μεταξύ διασφάλισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελέγχου εισόδου των μεταναστευτικών εισροών, που καλείται η χώρα μας -όπως και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη- να διατηρήσει, θα ήταν επιθυμητό να πορευθεί η ελληνική διπλωματία αξιοποιώντας κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο εφεξής την καταρχήν θετική προς την Ελλάδα στάση των ευρωπαίων εταίρων μας, όπως αυτή διαμορφώθηκε από το περασμένο καλοκαίρι.

MAKEDONIA-Μakthes.gr
Γράφει ο Βασίλης Τ. Γεωργακόπουλος, MSc του London School of Economics LSE και υποψήφιος διδάκτορας

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΑΣ: "Ο Παρθενώνας ως Παγκόσμιο Σύμβολο Άμεσης Δημοκρατίας"

του Νικόλαου Γ. Γεωργαντζά
Καθηγητή Συστημάτων Διαχείρισης
Διευθυντή System Dynamics Consultancy
Fordham University Business Schools

Ναι! Οι Γερμανοί έχουν δίκιο! Ας πουλήσουμε τον Παρθενώνα μας παγκοσμίως. Αλλά όχι το ακίνητο. Ας πουλήσουμε ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ αυτό που αντιπροσωπεύει ο ελληνικός Παρθενώνας!
Ο Παρθενώνας μας αντιπροσωπεύει την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ (ΑΔ). Είναι το προϊόν της άμεσης δημοκρατίας στην κλασσική Ελλάδα.
Και δεδομένου ότι είναι ελληνική η τεχνογνωσία της ΑΔ που έχουμε να πουλήσουμε παγκόσμια, αυτό ακριβώς πραγματεύεται και η ΠΡΟΤΑΣΗ μου για Άμεση Δημοκρατία Παγκοσμίως (δείτε επίσης:
http://www.world-wide-democracy.net
http://www.aktivdemokrati.se
http://www.demokratiezentrum.org
http://www.democrazia-federale.it)
Στο υπόμνημα του «ελληνικά χάλια, Ευρωπαϊκά χάλια, χάλια των Δυτικών Εθνών, Παγκόσμια χάλια;», ο Δρ Immanuel Wallerstein διατύπωσε τη σημερινή παγκόσμια κατάσταση ως ένα «παγκόσμιο παιχνίδι δειλών». Σε αυτό το παιχνίδι, η αναμενόμενη αποπληρωμή των παικτών μπορεί να μεγιστοποιηθεί αν, και μόνο αν, συνεργαστούν όλοι οι παίκτες.
Το γεγονός ότι «όλοι φαίνεται να περιμένουν ποιος θα δειλιάσει πρώτος» δείχνει έλλειψη συνεργασίας. Έτσι, προκειμένου να αναστραφεί η σημερινή παγκόσμια κατάσταση, η Ελλάδα πρέπει να δώσει μια τιμή για την παγκόσμια πώληση του Παρθενώνα μας (ΑΔ).
Πρώτον, πρέπει να ζητήσουμε συνολική διαγραφή όλου του εθνικού χρέους μας παγκοσμίως. Δεύτερον, να ζητήσουμε παγκόσμια μεταφορά γνώσης στην Ελλάδα, ώστε να μπορούμε να γίνουμε μια βιομηχανική χώρα, ικανή για εξερεύνηση και εκμετάλλευση των φυσικών πόρων προς όφελός μας.
Οι υπάρχουσες παγκόσμιες πολυαρχικές κυβερνήσεις δε μπορούν να συνεργαστούν, διότι, όπως επισημαίνει ο Δρ Wallerstein, είναι απασχολημένες με το κυνήγι ψήφων, προκειμένου να επιβιώσουν. Συνεπώς, το καλύτερο που μπορούν να κάνουν αυτές οι κυβερνήσεις ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ είναι να παραιτηθούν. Να τα παρατήσουν!
Πριν το κάνουν, πρέπει να αναθεωρήσουν πρώτα τα υπάρχοντα συντάγματα τους και επίσης να εκπαιδεύσουν απλούς ανθρώπους για να τα μετατρέψουν: από υπηκόους σε αυτοδιοικούμενους δημοκρατικούς πολίτες. Αυτό θα είναι μια σύντομη, ας πούμε εξάμηνη, μεταβατική περίοδος, κατά την οποία θα εγκατασταθεί η ΠΑΔ (Παγκόσμια Άμεση Δημοκρατία).
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι απλοί υπήκοοι θα μετατραπούν σε πολίτες. Και όλοι οι επαγγελματίες πολιτικοί οι οποίοι, σύμφωνα με τον Δρ Wallerstein, αποτελούν μέρος της παγκόσμιας προβληματικής, θα πρέπει να προσαρμοστούν στη νέα οικονομική σύμβαση, σε αντίθεση με το καθεστώς της πολιτικής σύμβασης.
Αυτή είναι η πρόταση μου για Παγκόσμια Άμεση Δημοκρατία. Απευθείας, πρόκειται για το καλύτερο σενάριο ως προς το τι θα μπορούσε να συμβεί, τόσο για την Ελλάδα όσο και παγκόσμια.
Το εναλλακτικό, χειρότερο σενάριο είναι μάλλον παγκοσμίως ζοφερό. Αν, όπως παρουσιάζει ο Δρ Wallerstein, η Κίνα, και ίσως, η Ινδία είναι οι στόχοι της σημερινής ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ πολυαρχίας, τότε, αν η πολυαρχία πετύχει, εμείς οι άνθρωποι του πλανήτη Γη είμαστε καταδικασμένοι ΠΑΓΚΟΣΜΙΩΣ.
Οφείλουμε να παραμείνουμε στην παρούσα κατάστασή μας, δηλαδή να φοβόμαστε την ελευθερία μας, μόνο και μόνο επειδή αυτή συνεπάγεται ελευθερία επιλογής, η οποία με τη σειρά της σημαίνει σκληρή δουλειά; Η πρόταση για Παγκόσμια Άμεση Δημοκρατία σημαίνει σκληρή δουλειά. Ωστόσο, η εναλλακτική λύση είναι η παγκόσμια καταδίκη.
Βλέπετε, όπως και να το δει κανείς, είμαστε μεταξύ σφύρας και άκμονος. Δε μπορώ να δω κανένα σενάριο στο οποίο θα βγουν όλοι κερδισμένοι, εκτός από το «συνεργαζόμαστε για να κερδίσουμε την Παγκόσμια Άμεση Δημοκρατία». Εσείς μπορείτε;

Νικόλαος Γ. Γεωργαντζάς
Καθηγητής, Συστημάτων Διαχείρισης
Διευθυντής, System Dynamics Consultancy
Fordham University Business Schools
USA

HellasOnTheWeb
Μετάφραση: Δώρα Σπυρίδου

Πρωτότυπο αγγλικό κείμενο

Yes! The Germans are right! Let’s sell our Parthenon WORLD WIDE. But NOT the real estate. Let us sell WORLD WIDE what the Greek Parthenon stands for.
Our Parthenon stands for DIRECT DEMOCRACY (DD). It is the product of DIRECT DEMOCRACY in classical Greece.
And since it is the Greek DD know-how that we are to sell WORLD WIDE, this is what my WWDD MOTION is all about (s.a.,
http://www.world-wide-democracy.net
http://www.aktivdemokrati.se
http://www.demokratiezentrum.org
http://www.democrazia-federale.it)
In his «Greek Mess, Euromess, Western Nations Mess, World Mess?» commentary, Dr. Immanuel Wallerstein has formulated the current global situation as «a world-wide game of chicken». In this game, the players’ expected payoffs can only be maximized if and only if all players collaborate.
The fact that «everyone seems to be waiting for who will flinch first» shows a lack of collaboration. So, in order to reverse the current WORLD-WIDE situation, Greece must name its price for our WORLD-WIDE Parthenon (DD) sale.
First, we must ask for a total write-off of all our national debt WORLD WIDE. Second, we demand a WORLD-WIDE knowledge transfer to Greece so that we can become an industrial country, capable of exploring and exploiting or natural resources to our own benefit.
The existing WORLD-WIDE government polyarchies cannot collaborate because, as Dr. Wallerstein points out, they are busy hunting for votes in order to survive. So the best these governments can do WORLD WIDE is to abdicate. Give up!
Before they make it so, they must first revise their extant constitutions and also train regular people to transform them: from polyarchy subjects (υπηκόους) to self-governing democracy citizens (πολίτες). This will be a short, say 6-month long, transition period, during which WWDD is installed.
During this time, regular subjects will tranform into citizens. And all professional politicians who, per Dr. Wallerstein, are part of the WORLD-WIDE problematic, will have to adjust to their new economic-wage, as opposed to political-wage, status.
This is my WWDD motion. At once, it is a best-case scenario of what could happen both for Greece and WORLD WIDE.
The alternative, worst-case scenario is rather WORLD-WIDE grim. If, as Dr. Wallerstein shows, China and perhaps India are the target of the current WORLD-WIDE polyarchy then, if the polyarchy succeeds, then we the people of planet Earth are doomed WORLD WIDE.
Are we to stay in our current state of fear of liberty, only because liberty implies choice and choice in turn means hard work? The WWDD motion means hard work. Yet the alternative is a WORLD WIDE doom.
You see, no matter how you look at this, we are between a rock and a hard place. I cannot see any win-win scenario other than my «collaborate to win WWDD motion». Can you?


Nicholas C. GEORGANTZAS
Professor, Management Systems
Director, System Dynamics Consultancy
FORDHAM UNIVERSITY BUSINESS SCHOOLS
U.S.A.

Η ΓΕΩΓΡΑΦΙΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Μεταξύ 18 και 20 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Αφρική Μισό άγρια, φυσική ομορφιά και γεμάτα μυστικά δέλτα καρποφόρα

Μεταξύ 21 και 30 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Αμερική Αναπτυγμένη και ανοιχτεί στο εμπόριο, ειδικά με εκείνους που έχουν χρήμα.

Μεταξύ 31 και 35 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Ινδία Αισθησιακή, σίγουρη για την ομορφιά της

Μεταξύ 36 και 40 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Γαλλία Απολαυστικά ώριμη, αντιπροσωπεύει ένα έδαφος που ευχάριστα επισκέπτεσαι

Μεταξύ 41 και 50 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Γιουγκοσλαβία Εχασε τον πόλεμο, τα λάθη του παρελθόντος την ταλαιπωρούν Πρέπει να γίνουν μεγάλα έργα για να ξαναχτιστεί

Μεταξύ 51 και 60 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Ρωσία Απέραντη, με όρια που δεν ελέγχονται. Το κρύο κλίμα αποθαρρύνει τους επισκέπτες

Μεταξύ 61 και 70 χρονών η γυναίκα είναι σαν την Μογκολία Δοξασμένο παρελθόν κατακτήσεων, αλλά δυστυχώς χωρίς μέλλον.

Μετά τα 70, η γυναίκα είναι σαν το Αφγανιστάν Πολύ ξέρουν που βρίσκεται, αλλά κανείς δεν θέλει πλέον να πάει...

Και η άλλη έκδοση

Μεταξύ 18 και 20 είναι σαν την Αφρική, η μισή έχει ανακαλυφθεί με φυσική ομορφιά και γόνιμα δέλτα

Μεταξύ 21 και 30 είναι σαν την Αμερική, εξελιγμένη και ανοιχτή για εμπόριο, ιδιαίτερα για κάποιον που έχει χρήμα

Μεταξύ 31 και 35 είναι σαν την Ινδία, πολύ ζεστή, χαλαρή και πεισμένη για την ομορφιά της

Μεταξύ 36 και 40 η γυναίκα είναι σαν την Γαλλία, μεγαλώνει όμορφα, αλλά είναι πάντα ζεστή και επιθυμητή

Μεταξύ 41 και 50 είναι σαν την Γιουγκοσλαβία, έχει χάσει τον πόλεμο και έχει στοιχειώσει από λάθη του παρελθόντος. Χρειάζεται ανακατασκευή

Μεταξύ 51 και 60 είναι σαν την Ρωσία, πολύ φαρδιά κι ανοιχτή με όρια μη ελεγχόμενα. Η παγωνιά απομακρύνει τους πάντες

Μεταξύ 61 και 70 είναι σαν τη Μογγολία, μ' ένα ένδοξο παρελθόν αλλά, δυστυχώς, χωρίς μέλλον

Μετά τα 70 οι γυναίκες γίνονται σαν το Αφγανιστάν. Οι περισσότεροι ξέρουν που βρίσκεται, αλλά κανείς δεν θέλει να πάει.......

Περί στενής επιτήρησης της ελληνικής οικονομίας!

H Ημέρα της Γυναίκας...

της Ελίνας Γαληνού
8 Μαρτίου. Μέρα γιορτής για τη γυναίκα του σύγχρονου κόσμου. Μέρα τιμής για τις γυναίκες-αγωνίστριες της ζωής. Η σημερινή ημερομηνία που αφιερώνεται στη γυναίκα, τιμά την επέτειο μιας μεγάλης διαδήλωσης και απεργίας που οργάνωσαν οι πρώτες εργαζόμενες γυναίκες στην Αμερική, στα τέλη του 19ου αιώνα. Οι γυναίκες εκείνες ήταν εργάτριες σε εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας και δούλευαν υπό όρους πολύ σκληρούς. Χαμηλά ημερομίσθια, πολλές ώρες, ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας, καμιά ιατροφαρμακευτική κάλυψη.
Η συλλογική αυτή διαμαρτυρία τους θορύβησε την κοινή γνώμη ανοίγοντας το δρόμο για νόμιμες διεκδικήσεις. Από κείνη τη μέρα άρχισαν να μπαίνουν οι βάσεις για την διεκδίκηση των δικαιωμάτων των γυναικών και γενικότερα, της ισοτιμίας. Και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στις προγονές μας οφείλουμε σήμερα όσα έχουμε κατακτήσει, δεδομένου ότι η σημερινή θέση της γυναίκας (τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο), δεν έχει καμιά σύγκριση με αλλοτινές εποχές. Οι γυναίκες απέκτησαν ελευθερίες, διακρίθηκαν επαγγελματικά, ανέβηκαν σε ύπατα αξιώματα. Σήμερα είναι ανεξάρτητες οντότητες και μπορούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους όπως τη θέλουν. Θεωρητικά τουλάχιστον αυτό ισχύει…
Θεωρητικά ναι. Γιατί στην πράξη… πολλά έχουν να μας πουν οι γυναίκες του σήμερα-και όχι μόνο εκείνες του τρίτου κόσμου. Πάρτε για παράδειγμα μια μέση Ελληνίδα εργαζόμενη μητέρα. «Ξέρετε τι ώρα γυρίζουμε από τη δουλειά μας και τι μας περιμένει μετά στο σπίτι; Να γυρίσουν τα παιδιά από το σχολείο, να τα πάμε και να τα φέρουμε από τα ιδιαίτερα μαθήματά τους. Να φροντίσουμε για τα ψώνια, το φαγητό και τα ρούχα της οικογένειας. Να παρακολουθούμε τα προβλήματα και τις αγωνίες των μελών της οικογένειας και να τα στηρίζουμε ψυχολογικά με όλες μας τις δυνάμεις. Να συμπαραστεκόμαστε στα προβλήματα των γονέων μας και στενών συγγενών μας, κυρίως όσον αφορά τα θέματα υγείας-και όχι μόνο μέσω τηλεφώνου. Να είμαστε σε ετοιμότητα για όλους και για όλα. Να παρακολουθούμε σεμινάρια για να μην μείνουμε πίσω στην δουλειά μας και να φροντίζουμε να ανταποκρινόμαστε στις ολοένα αυξανόμενες επαγγελματικές απαιτήσεις, για να μην καταλήξουμε άχρηστες και μας απολύσουν... Να δουλεύουμε σε δύο δουλειές για να ανταπεξέλθουμε στις ανάγκες της μονογονεϊκής οικογένειας-αν η τύχη τα έφερε έτσι και το φαινόμενο αυτό όλο και αυξάνεται. Και να πρέπει να ενημερωνόμαστε για τα κοινά, να διεκπεραιώνουμε τις καθημερινές υποχρεώσεις του πολίτη μέσα στη δαιδαλώδη γραφειοκρατία. Πόσοι επιτέλους ρόλοι αντιστοιχούν στη σημερινή γυναίκα, έχετε αναρωτηθεί;¨»
Μια αλήθεια που δεν αφορά μονάχα τις Ελληνίδες, μια αλήθεια πανανθρώπινη που δεν γνωρίζει σύνορα. Ίσως οι γυναίκες του δυτικού κόσμου να πλεονεκτούν σημαντικά σε σχέση με κείνες του τρίτου κόσμου που βιώνουν ακόμα μια παράλογη καταπίεση. Όμως διαχρονικά έχει αποδειχτεί ότι οι γυναίκες που γράφτηκαν στις σελίδες της Ιστορίας, ήταν τόσο λίγες σε σχέση με κείνες που ύφαναν την ίδια την Ιστορία, χτίζοντας σιωπηλά και αθέατα τον πολιτισμό. Οι πολλές πέρασαν και περνούν αθέατα και ανώνυμα απ΄ όλες τις εποχές, παλεύοντας με τις διακυμάνσεις τους και προσπαθώντας να κρατήσουν σθεναρά το τιμόνι της ζωής. Αυτές οι γυναίκες αξίζουν και θ΄ αξίζουν πάντοτε τη σημερινή γιορτή.

Περί γερμανικών επανορθώσεων...

Διαβάστε προσεκτικά τις δύο επιστολές, που στάλθηκαν με αφορμή τις γερμανικές επανορθώσεις και ερμηνεύουν στην ουσία τους τις σχέσεις της Γερμανίας με την Ελλάδα και γενικότερα.
Η αλήθεια, για όποιον δεν θέλει να αυταπατάται ή να απατά τους άλλους!

Ανοιχτή επιστολή
Προς την
Κυρία Γκεζίνε Λετς (Gesine Letzsch)
του κόμματος Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην ομοσπονδιακή βουλή της Γερμανίας
Κοινοβουλευτική εκπρόσωπος και αντιπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας τους κόμματος Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στη Γερμανική Βουλή
Platz der Republik
11011 Berlin

Όποιος σπέρνει μίσος ανάμεσα στους λαούς, αυτός απεργάζεται την καταστροφή είτε του ενός είτε του άλλου είτε και των δύο μαζί.
Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι αυτό το μίσος καλλιεργούν ανάμεσα στους λαούς οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, αυτός υπηρετεί εκών άκων αυτές τις δυνάμεις.

Αξιότιμη κ. Γκεζίνε Λετς,
Οι προσβλητικές, βάναυσες και απαράδεκτες ανακοινώσεις των Γερμανών πολιτικών και δημοσιογράφων γενικά εναντίον των Ελλήνων (βλ. Focus, Stern, Bild κ.λπ), έχουν προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην προσπάθειά μας, να δημιουργήσουμε ένα κλίμα φιλικών και συναδελφικών σχέσεων ανάμεσα στην Γερμανία και την Ελλάδα.
Ο χαρακτηρισμός γενικά των Ελλήνων ως απατεώνων, κλεφτών, και ο θεός ξέρει, τι άλλο, χωρίς κανέναν διαχωρισμό, έχει πληγώσει παντελώς το φιλότιμο των Ελλήνων.
Πώς θα αντιδρούσαν οι Γερμανοί, αν οι ΄Ελληνες χαρακτήριζαν συλλήβδην όλους τους Γερμανούς ναζιστές; Οι γενικεύσεις είναι αστήρικτες και εγκληματικές!
Εμείς οι ΄Ελληνες ασκούμε αυστηρή κριτική στις κυβερνήσεις μας, γιατί οι ίδιοι οι ΄Ελληνες υποφέρουν κάτω από την πολιτική, την οποία εφαρμόζουν αυτές οι κυβερνήσεις και οι πολιτικοί τoυς. ΄Εχουμε διεφθαρμένους πολιτικούς, αλλά γι’ αυτό δεν είναι άμοιρες και οι γερμανικές επιχειρήσεις (βλ. σκάνδαλο της Siemens με τις μίζες κ.λπ).
Δεν ανεχόμαστε ωστόσο καμιά κριτική και κυρίως με αυτό τον απαξιωτικό και πρόστυχο τρόπο από τη Γερμανία, που έχει προκαλέσει τόσα πολλά και απερίγραπτα εγκλήματα στην Ελλάδα και που για τη σημερινή κατάσταση δεν είναι άμοιρη, αλλά έχει άμεση συμμετοχή. Ορισμένες φορές μάλιστα και απόλυτη ενοχή. Αρκεί απλώς να σκεφτεί κανείς, ότι χωρίς την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Ελλάδα τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν θα είχαμε πολύ πιθανόν τον εμφύλιο και επίσης τη δικτατορία, που για πολλούς αποτελεί το τελευταίο επεισόδιο της κατοχής και του εμφυλίου.
Όλα αυτά, που αιτία έχουν την κατοχή, προξένησαν ανείπωτες καταστροφές στη χώρα μας.
Είναι για τους ΄Ελληνες ασύλληπτο, να έχουν προξενήσει οι Γερμανοί τόσα δεινά και τόσα εγκλήματα και να τους χαρακτηρίζουν κι’ από πάνω απατεώνες. Η θρασύτητα αυτή έχει ξεπεράσει κάθε επιτρεπτό όριο.
Κανένας πια στην Ελλάδα δεν ακούει ότι στην Γερμανία υπάρχουν πολίτες και ένα κόμμα, όπως αυτό του κόμματος Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ, που δεν αποδέχονται όλο αυτό το όργιο των γερμανικών κατηγοριών και εργάζονται για να το αποτρέψουν.
Εμάς, που παλεύουμε για τη συμφιλίωση των δύο λαών, δεν μας πιστεύει κανένας πια. Αυτή η μαζική και περιφρονητική πολεμική εναντίον κάθε ελληνικού και αυτή η γενίκευση, έχει αγανακτήσει όλους τους ΄Ελληνες σε απίστευτο βαθμό.
Σε μια εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης αντιπρόσωποι του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, απαριθμήσαμε όλα τα εγκλήματα της ναζιστικής Γερμανίας και τα τεράστια ποσά που η σημερινή Γερμανία μας οφείλει.
Μόνο οι αποζημιώσεις, τις οποίες επιδίκασαν οι συμμαχικές χώρες κατά τη διάσκεψη των Παρισίων το 1946, να πληρώσει η Γερμανία στην Ελλάδα για τις καταστροφές που προξένησαν τα ναζιστικά στρατεύματα ανέρχονται στο ποσό των 7,1 δισεκατομμύρια δολάρια, Σήμερα ανέρχεται το ποσό αυτό, σύμφωνα με υπολογισμούς της Τράπεζας της Ελλάδας, σε 108 δισεκατομμύρια Ευρώ, χωρίς να υπολογιστούν οι τόκοι.
Στις οφειλές ανήκει και το κατοχικό δάνειο, που επέβαλε αναγκαστικά η Γερμανία και η Ιταλία στην Ελλάδα και ανέρχεται στο ποσό των 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Σήμερα το ποσό αυτό ανέρχεται στα 54 δισεκατομμύρια Ευρώ περίπου.
Δεν υπολογίζονται οι απερίγραπτες οφειλές από την αρπαγή και την καταστροφή των αρχαιολογικών θησαυρών.
Δεν υπολογίζονται τέλος οι αποζημιώσεις προς τους ΄Ελληνες πολίτες για την αφαίρεση της ανεκτίμητης ανθρώπινης ζωής.
Η Ελλάδα είχε τις μεγαλύτερες απώλειες κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Σε ποσοστά: Ελλάδα 13,5%, Ρωσία 10%, Πολωνία 85%.
Ο κατάλογος των καταστροφών είναι απερίγραπτος.
Δεν μπορείτε να φανταστείτε, τι κλίμα επικρατεί τώρα στην Ελλάδα. ΄Ολες αυτές οι προκλητικές εκδηλώσεις από επίσημες πηγές και από τα ΜΜΕ δημιούργησαν ένα αγεφύρωτο κενό, που δυσκολεύει αφάνταστα οποιαδήποτε συναδέλφωση για την οποία εμείς αγωνιζόμαστε.
Τα καθήκοντά μας έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολα και σχεδόν χωρίς προοπτική επιτυχίας, παρ’ όλο που το Εθνικό Συμβούλιο διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, προσπαθεί με ειλικρίνεια να κλείσει ή να απαλύνει τις πληγές του παρελθόντος. Προς αυτή την κατεύθυνση εργάστηκα και προσωπικά πολύ σκληρά και συνετέλεσα τα μέγιστα.
Όμως και η δική σας αλληλεγγύη είναι πια δύσκολο να γίνει κατανοητή και αποδεκτή. Απέναντι στην ελληνική κοινή γνώμη έχουν γίνει όλοι αναξιόπιστοι. Σαφώς χωρίς οι ίδιοι να φταίνε. Γιατί εσείς, δηλαδή το κόμμα Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ στη Γερμανία μας έχετε βοηθήσει και συμπαρασταθεί και μ’ αυτό τον τρόπο προσπαθήσατε να σώσετε, κατά κάποιον τρόπο, την τιμή και την υπόληψη της Γερμανίας. Δυστυχώς αναποτελεσματικά, γιατί η Γερμανική Κυβέρνηση εργάζεται εναντίον.
Παρ’ όλα αυτά θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την αμοιβαία κατανόηση και υπέρβαση των δυσκολιών, έχοντας συνείδηση της παντελώς αρνητικής κατάστασης. Πιστεύουμε πως χωρίς μια ικανοποιητική λύση των προβλημάτων που σχετίζονται με τις οφειλές, δεν μπορεί να υπάρξει αποκατάσταση ή δημιουργία κλίματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης και φιλίας.
Εμείς οι ΄Ελληνες απαιτούμε δικαιοσύνη και δυστυχώς η Γερμανική Κυβέρνηση - και ποιος ξέρει και ποιοι άλλοι κύκλοι ή κέντρα,- αρνείται επιμόνως και με ένα τρόπο προσβλητικό και κυνικό την εκπλήρωση των ανειλημμένων της υποχρεώσεων απέναντι στην Ελλάδα.
Εμείς, που, στο πνεύμα της διεθνιστικής αλληλεγγύης, αγωνιζόμαστε για την φιλία ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Γερμανία ρωτούμε:
1. Είναι όλοι οι ΄Ελληνες υπεύθυνοι για την δυσχερή οικονομική κατάσταση, στην οποία έχει περιπέσει η Ελλάδα, ή οι ελληνικές κυβερνήσεις; Ασφαλώς το κύριο βάρος της ευθύνης φέρουν οι ελληνικές κυβερνήσεις και τα διαπλεκόμενα συμφέροντα!
2. Φέρουν όλοι οι Γερμανοί ευθύνη γι’ αυτή τη δυσφημιστική εκστρατεία; Ασφαλώς όχι! Γιατί το κόμμα Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ δεν μετέχει σ’ αυτή την εκστρατεία, αλλά αγωνίζεται εναντίον αυτής; Επειδή απλούστατα γνωρίζει ποιοι είναι οι υπαίτιοι;
3. Ποιοι σκοτεινοί κύκλοι και ποιες σκοτεινές δυνάμεις κρύβονται πίσω από όλη αυτή την δυσφημιστική εκστρατεία και ποιοι είναι οι σκοποί της; Θέλουν με γκεμπελικές μεθόδους να καλλιεργήσουν μίσος ανάμεσα στους δύο λαούς, για να αποδυναμώσουν την Ελλάδα στην κοινή γνώμη της Γερμανίας και μέσω της ενοχοποίησής της, να την απομονώσουν, κυρίως στα θέματα εξωτερικής πολιτικής;
Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα απειλείται συστηματικά από την επεκτατική πολιτική της Τουρκίας. Η Τουρκία κατέχει παράνομα σημαντικό έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, που είναι μέλος της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης. Η ίδια έχει αξιώσεις για το μισό Αιγαίο. Προσπαθεί επίσης να μετατρέψει την ελληνική Θράκη σε Κόσοβο και υποστηρίζει, μαζί με τους ΄Αγγλους και Αμερικανούς και άλλους κύκλους και κόμματα στη Γερμανίας (βλ. Γερμανοί Πράσινοι), τις αλυτρωτικές απαιτήσεις των Σκοπίων επί της ελληνικής Μακεδονίας.
Θέλουν όλοι αυτοί οι κύκλοι στη Γερμανία, μέσω της δυσφημιστικής καμπάνιας να απομονώσουν την Ελλάδα από τους αποκαλούμενους ή πραγματικούς της φίλους;
4. Θέλει η Γερμανική Κυβέρνηση, όπως σχεδίαζε ο Χίτλερ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, να διαμελίσει την Ελλάδα και μοιράσει τα εδάφη της σε άλλα κράτη, όπως αυτό συνέβη με την πρώην Γιουγκοσλαβία, με πρωτοβουλία της Γερμανίας; Θέλει η Γερμανία προς επιτυχία αυτού του σκοπού, να στηρίξει τους Άγγλους και τους Αμερικανούς που το επιδιώκουν;
5. Είναι όλα αυτά, που συμβαίνουν στη Γερμανία, ένα σατανικό σχέδιο, που σκοπό έχει, μέσα από στοχευμένη προβοκάτσια, να κινητοποιήσει την γερμανική κοινή γνώμη εναντίον της Ελλάδας, για να αδυνατίσει την θέση της απέναντι στα προβλήματα της εθνικής της κυριαρχίας και ανεξαρτησίας;
6. Θέλει εν τέλει η Γερμανία να επιφέρει τη διάλυση της Ελλάδας, με βάση το παράδειγμα της πρώην Γιουγκοσλαβίας:
Είναι γνωστό, ότι ΄Αγγλοι και Αμερικανοί πράκτορες έβαλαν φωτιά στην εβραϊκή συναγωγή της πόλης των Χανίων στην Κρήτη, για να δυσφημίσουν, μέσω αυτής της προβοκάτσιας, τους ΄Ελληνες ως αντισημίτες, και κινητοποιήσουν το εβραϊκό λόμπυ ανά τον κόσμο εναντίον μας! Μπορεί να φανταστεί κανείς τις καταστροφικές συνέπειες θα είχε, μια τέτοια προβοκάτσια, αν πετύχενε, που θα κινητοποιούσε όλο το εβραϊκό λόμπυ εναντίον μας, όπως το επεδίωκαν οι Αγγλοαμερικάνοι και όπως αυτή επιδιώκεται στη Γερμανία τώρα, εναντίον της Ελλάδας; Η Γερμανική Πρεσβεία στην Αθήνα καθώς και η Γερμανική Κυβέρνηση γνωρίζει ακριβώς το γεγονός αυτό.
7. Θέλει η Γερμανική Κυβέρνηση να συμπράξει με όλες αυτές τις δυνάμεις εναντίον της Ελλάδας;
Όλα αυτά τα ερωτήματα απαιτούν μια συγκεκριμένη απάντηση από την Γερμανική Κυβέρνηση.
Θα πρέπει να γίνει συνείδηση ότι η Γερμανία, τόσο κατά το παρελθόν, όσο και σήμερα, εκμεταλλεύεται την Ελλάδα με τον χειρότερο τρόπο, όπως το κάνουν εξίσου και οι ελληνικές κυβερνήσεις μετά τη μεταπολίτευση. Υπάρχουν ντοκουμέντα που το αποδεικνύουν περίτρανα. Είναι γνωστά στην Γερμανική Κυβέρνηση.
Θέλει η Γερμανία, την επεξεργασία όλων αυτών των ιστορικών προβλημάτων να αναστείλει και ακυρώσει, για να εμποδίσει την προσέγγιση των δύο λαών;
Μια απόλυτη εξαίρεση, - και αυτό πρέπει να τονιστεί, - αποτελεί μόνο το κόμμα Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ και αντιφασιστικές προσωπικότητες και οργανώσεις στη Γερμανία, με τους οποίους συνεργάζεται ο Εθνικό Συμβούλιο διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Όλες αυτές οι δυνάμεις έχουν καταλάβει ότι η δική τους παρέμβαση για τις δίκαιες απαιτήσεις μας, όπως αυτές για τις αποζημιώσεις, είναι σε θέση να αποκαταστήσουν την τιμή και την υπόληψη της Γερμανίας, τις οποίες ο Χίτλερ και οι Ναζί κατάφεραν να καταστρέψουν.
Με συντροφικούς χαιρετισμούς
Δαμιανός Βασιλειάδης
Υπεύθυνος για τη Γερμανία από μέρους του Εθνικού Συμβουλίου διεκδίκησης των οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα.
΄Ενας φίλος της Γερμανίας, αλλά συνάμα και ένας ΄Ελληνας πατριώτης. ΄Ενας άνθρωπος της διεθνούς αλληλεγγύης, από πεποίθηση.
Αθήνα, 25.3.2010

Ακολουθεί μια απάντηση ενός φίλου του ανεψιού μου, που την παρέλαβε και αντέδρασε με μια δική του ανάλυση, με αφορμή την επιστολή μου.

Αγαπητέ Λάμπη,
Σ’ ευχαριστώ για την αποστολή της ανοιχτής επιστολής του θείου σου. Αξίζει όχι μόνο να τη λάβω παθητικά υπόψη μου, αλλά με μερικές προτάσεις να αντιδράσω στην επιστολή αυτή.
Στην αρχή του 1990, αποφάσισαν οι κυβερνήσεις των δυο γερμανικών κρατών (Δυτική και Ανατολική Γερμανία) να διαπραγματευθούν την ένωση τους, γεγονός που τελικά συνέβη τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου.
Η τελική κατάληξη των διαπραγματεύσεων και η αποκρυστάλλωση του τελικού γεγονότος της Ένωσης οδήγησε τον δημοσιογράφο Dieter Gütt, την 24η Ιανουαρίου 1990 στην αυτοκτονία. Στην αποχαιρετιστήρια επιστολή του ο Dieter Gütt, αναφέρει ότι δεν επιθυμεί να γίνει κομμάτι μιας νέας «Μεγάλης Γερμανίας» και προειδοποιεί για τους κινδύνους μιας τέτοιας ιστορικής έκβασης. Τρεις μήνες πριν την αυτοκτονία του ο Gütt γράφει στο περιοδικό «Stern»: «η αξιοπρέπεια και η ελευθερία δεν αποτέλεσαν ποτέ στόχους μιας Γερμανικής Αυτοκρατορίας».
Όταν δημοσιεύτηκε στις γερμανικές εφημερίδες και περιοδικά ο θάνατος του Dieter Gütt, μόνο λίγοι δημοσιογράφοι πληροφορήθηκαν τον αληθινό λόγο του θανάτου του. Η πλειοψηφία των Γερμανών, στην κορύφωση της μέθης της Πτώσης του Τείχους το 1989, ούτως ή άλλως δεν κατάλαβε τι παρακίνησε τον Gütt, στην αυτοκτονία. Η κοινή γνώμη θεώρησε ότι οι προειδοποιήσεις του δημοσιογράφου για μια «Μεγάλη Γερμανία», εξέφραζαν την γνώμη ενός τρελού.
Ακόμα και σήμερα μόνο μια μικρή μειοψηφία του πληθυσμού, αναγνωρίζει πως και γιατί η Γερμανία ως η πολυπληθέστερη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση χτίζει μια αυτοκρατορία επάνω στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Το 1991, ένα χρόνο μετά την Ένωση των Γερμανιών, ξέσπασε ο πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία, ο πρώτος πόλεμος στον οποίο συμμετείχε η Γερμανία ξανά, μετά το τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Στον πόλεμο αυτό η Γερμανία δεν ακολούθησε μόνο δικά της συμφέροντα, αλλά καθόρισε και την εξωτερική πολιτική των Ενωμένων Κρατών της Ευρώπης ( Ευρωπαϊκή Ένωση).
Όταν ο τότε Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών Boutros Gali, θεώρησε υπεύθυνους τους Κροάτες για τις πολεμικές συμπλοκές στην Βοσνία – Ερζεγοβίνη, η Γερμανική Κυβέρνηση τον ανέκοψε φροντίζοντας να μεταφέρει την ευθύνη στους Σέρβους. Έπρεπε να υπάρχει μόνο ένας υπεύθυνος: Ο Σέρβοι! Όλες οι υπόλοιπες γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες θεωρήθηκαν θύματα των Σέρβων. Έτσι δικαιολογήθηκε και η επέμβαση του ΝΑΤΟ εναντίον της Σερβίας.
Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, και την «κατάληψη» της Ανατολικής Γερμανίας από τη Δυτική, η Γερμανική Κυβέρνηση συμμετείχε ενεργά στην αποσταθεροποίηση των κρατών της Ανατολικής Ευρώπης. Αυτό αποδεικνύεται ιδιαίτερα από την περίπτωση της πρώην Γιουγκοσλαβίας, όπου η Γερμανία δεν εμπόδισε τις συγκρούσεις μεταξύ των Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών, αλλά αντίθετα, τις υποστήριξε. Αντί της ειρήνης, με γερμανική μεσολάβηση, σκηνοθετήθηκε μια επιθετική πολιτική, με στόχο την ευρύτερη κυριαρχία και επιρροή στην περιοχή της Ανατολικής Ευρώπης.
Η Ελλάδα τότε αρνήθηκε να συμμετάσχει σε έναν πόλεμο εναντίον της γειτονικής χώρας, της Γιουγκοσλαβίας. Η έντιμη αυτή στάση φυσικά δεν άρεσε σε μια νέα Μεγάλη Γερμανία η οποία ενδιαφερόταν για μια στρατιωτική επέμβαση.
Οι Η.Π.Α., οι οποίες ήθελαν ακόμα μια φορά να δείξουν στη Γερμανική Κυβέρνηση, το ποιος έχει το πάνω χέρι στον κόσμο, την ίδια χρονιά πιέζουν την Γερμανία να πληρώσει αποζημιώσεις στα θύματα των Ναζί. Με την ελπίδα ότι η αποπληρωμή χρημάτων σε ανθρώπους εν ζωή, που υπήρξαν φυλακισμένοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, θα βοηθούσε στο να ξεχαστεί το παλαιό έγκλημα, η Γερμανική Κυβέρνηση αποφάσισε την πληρωμή οκτώ δισεκατομμυρίων μάρκων, τα οποία προέρχονταν και από εταιρείες, στις οποίες τα θύματα είχαν προσφέρει καταναγκαστική εργασία.
Ένας μεγάλος αριθμός από τα θύματα των Ναζί έμεινε εκτός των αποζημιώσεων αυτών. Μεταξύ αυτών και οι Έλληνες, οι οποίοι υπέφεραν ιδιαίτερα από την Γερμανική Κατοχή που ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1941. Την ίδια εποχή, όταν επιτέθηκαν οι Γερμανοί εγκληματίες στην Ελλάδα συνέβη και η εισβολή στην Γιουγκοσλαβία.
Ενώ οι πολιτικά υπεύθυνοι στην Γερμανία αρνούνται την αποζημίωση των θυμάτων των Ναζί στην Ελλάδα, θύματα που έπρεπε να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους εξαιτίας της Γερμανικής Κατοχής, δεν ντρέπονται σήμερα οι πολιτικοί των CDU και CSU να διαπραγματεύονται με την Πολωνία και την Τσεχία μια αποζημίωση των Γερμανών που εκπατρίστηκαν εξαιτίας του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου.
Aυτό που ο δημοσιογράφος Dieter Gütt προέβλεψε, φαίνεται αργά αλλά σταθερά να γίνεται πραγματικότητα: η «Νέα Μεγάλη Γερμανία» κερδίζει τέτοια δύναμη στην Ευρώπη, ώστε τα υπόλοιπα κράτη να πρέπει να κάνουν αυτό που τους υπαγορεύει ή η Γερμανική Οικονομία ή η Γερμανική Πολιτική.
Ορίστε μερικά παραδείγματα :
Όταν τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά πλειοψηφία συμφώνησαν ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, της οποίας η βασική λειτουργία αφορά την επιθεώρηση του Ευρωπαϊκού Τραπεζικού Συστήματος, να τοποθετηθεί στις Βρυξέλλες, η Γερμανική Κυβέρνηση κατάφερε να αντιστρέψει τα δεδομένα και να μεταφέρει την έδρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη.
Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε να συμμετάσχει στην ανακύκλωση των παλαιών αυτοκινήτων, η Γερμανική κυβέρνηση διαφώνησε και τελικά επικράτησε με αντίθετη γνώμη.
Όταν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρατήρησε ότι η Westdeutsche Landesbank πρέπει να επιστρέψει 500 εκατομμύρια ευρώ από αδικαιολόγητα βοηθήματα, κατά περίεργο τρόπο η επιστροφή αυτή δεν έγινε ποτέ.
Τι έχουν να κάνουν όλα αυτά με την επιστολή του θείου σου;
Η Γερμανία ασκεί μια πολιτική στρατηγική με στόχο την σχετική αποσταθεροποίηση των Εθνικών Οικονομιών, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την ενότητα των Εθνών. Στην Ιταλία αυξάνεται η δυσαρέσκεια στις πλούσιες περιοχές της Λομβαρδίας με κέντρο το Μιλάνο, για την βοήθεια που πρέπει να προσφέρουν στις φτωχότερες περιοχές της Σικελίας. Στην Ισπανία σχηματίζεται αντίσταση εναντίον των αντισταθμιστικών πληρωμών υπέρ των Βάσκων.
Γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους αναδεικνύεται ως ιδιαίτερος στόχος της Γερμανικής εξωτερικής πολιτικής, να αποδυναμωθούν τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης ( όπως η Ελλάδα).
Σε αυτό το πλαίσιο ερμηνεύω τις θέσεις που υιοθετεί η πολιτική και η οικονομία σε σχέση με την Ελλάδα. Θέσεις που βρίσκουν ευρύτατη απήχηση στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
«Η βοήθεια στην Ελλάδα πρέπει να πονέσει» γράφει η εφημερίδα “die Welt” του εκδοτικού οίκου Springer. Ο τίτλος του περιοδικού Focus το οποίο αναπαριστά την Αφροδίτη της Μήλου με τεταμένο τον δείκτη δίπλα στην πρόταση «απατεώνες στην Ευρωπαϊκή οικογένεια» είναι κακόγουστος.
Όσο κακόγουστος όμως και να είναι ο τίτλος, όσο γελοία και να φαίνονται τέτοια δημοσιογραφικά σχόλια, μια λογοκρισία του τύπου θα ήταν ακόμα χειρότερη. Απόλυτα λανθασμένες θα θεωρούσα και τις φωνές στην Ελλάδα που θέλουν το μποϋκοτάζ γερμανικών προϊόντων. Κανείς δεν πρέπει να βυθιστεί στο επίπεδο των Γερμανών Φασιστών που τον Απρίλιο του 1933 μποϋκόταραν τα εβραϊκά καταστήματα, τράπεζες, ιατρεία, νομικά γραφεία.
Η πολιτική κατάσταση είναι σε παγκόσμιο επίπεδο πολύ δραματικότερη από αυτήν που θέλει να αντιληφθεί η ανθρωπότητα. Οι άρχουσες τάξεις σε όλες τις χώρες προσπαθούν να χειριστούν τους «κατακτημένους» και να δημιουργήσουν θερμό κλίμα σε αυτούς που δεν βρίσκονται ακόμα κάτω από την επίδρασή τους.
Η σύγκρουση δεν αφορά τον Γερμανικό ή Ελληνικό λαό. Η πλειοψηφία των ανθρώπων στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία υποφέρει από την διαφθορά και τα οικονομικά σκάνδαλα αυτών που βρίσκονται στην εξουσία. Εάν τα πρόσφατα γεγονότα οδηγούσαν σε κρίση μεταξύ της Ελλάδας και της Γερμανίας οι άρχουσες τάξεις (η οικονομική και πολιτική ελίτ) θα έτριβαν τα χέρια τους και στις δυο χώρες.
Γι’ αυτά τα εγκλήματα που συνέβησαν στην Ελλάδα, από παλαιότερες γερμανικές γενιές, δεν ευθύνομαι εγώ, όπως δεν ευθύνεσαι και εσύ για παράδειγμα, για το μίσος εναντίων των Εβραίων στην Ελλάδα. Γνωρίζετε ότι το 1931 το εβραϊκό κομμάτι της Θεσσαλονίκης κάηκε ολοσχερώς και περίπου δέκα χιλιάδες έλληνες Ιουδαίοι δεν είχαν άλλη επιλογή, παρά να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Κανένας από εμάς δεν έχει διαλέξει τη γωνιά της γης που ζει και δεν μπορούμε να θεωρούμαστε υπεύθυνοι για αυτά που συνέβησαν κάποτε. Αλλά με την γνώση του παρελθόντος μπορούμε να γίνουμε υπεύθυνοι για αυτά που συμβαίνουν στο παρόν και για όσα θα συμβούν στο μέλλον. Σίγουρα θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι εδώ πρόκειται για μια παγκόσμια ευθύνη.
Τα σύνορα μεταξύ των ανθρώπων δεν κινούνται μεταξύ των χωρών, αλλά μεταξύ των τάξεων. Την διεύρυνση της συνείδησής αυτής φοβούνται οι κυρίαρχες τάξεις, όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Με εγκάρδιους χαιρετισμούς – επίσης και στον θείο σου
Ο φίλος σου Όλαφ

Παρατήρηση: Ο Γερμανός φίλος μας είναι πρόθυμος να δώσει και τα στοιχεία του, αν χρειαστεί. Οι δύο επιστολές μεταφράστηκαν από τα Γερμανικά.

Μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ: Όχι δεν πουλάμε!

Του Ξενή Ξενοφώντος, Δικηγόρου
Ηαπόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, με την οποία οι ιδιοκτήτες περιουσιών στα κατεχόμενα παραπέμπονται στις τουρκικές «Επιτροπές» των κατεχομένων, είναι απογοητευτική. Τόσο για ιδιοκτήτες περιουσιών στα κατεχόμενα όσο και για εμάς που, είτε ως δικηγόροι είτε ως αιτητές, πιστέψαμε ότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θα μπορούσε να επιληφθεί αποτελεσματικά τής αναλογικά πιο σοβαρής και συστηματικής παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττεται στον ευρωπαϊκό χώρο, δηλαδή της μαζικής παραβίασης δικαιωμάτων και περιουσιών μας (στη βάση μάλιστα εθνικής καταγωγής) από την κατοχική Τουρκία. Αναγκαίος ο προβληματισμός και αναγκαία τα συμπεράσματα:
1) Η ιδιοκτησία είναι ατομικό δικαίωμα που παρέχεται στα πλαίσια της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας επί του εδάφους της. Δεν είναι το ΕΔΑΔ ή μία απόφασή του που καθιστούν κάποιον ιδιοκτήτη περιουσίας στα κατεχόμενα. Είναι οι τίτλοι ιδιοκτησίας μας (κοτσιάνια) που μας κατοχυρώνουν το δικαίωμα ιδιοκτησίας και όχι το ΕΔΑΔ. Το δικαίωμα ιδιοκτησίας παραμένει αλώβητο και ακόμη και το ίδιο το ΕΔΑΔ δεν τολμά να το αμφισβητήσει.
2) Η παραπομπή στις Επιτροπές από το ΕΔΑΔ δεν είναι για σκοπούς αναγνώρισης των ιδιοκτησιακών μας δικαιωμάτων. Είναι, κατά το ΕΔΑΔ, αναγκαστικό προστάδιο, για να μπορέσει κάποιος να προσφύγει εναντίον της Τουρκίας σε αυτό. Η πραγματικότητα βέβαια -και τώρα πια μπορούμε να μιλούμε ελεύθερα, χωρίς να φοβούμαστε ότι μπορεί να επηρεάσουμε αρνητικά τις υποθέσεις μας στο ΕΔΑΔ-, ότι το ΕΔΑΔ και οι μηχανισμοί εκτέλεσης των αποφάσεών του αποδείχτηκαν αναποτελεσματικοί έως ανύπαρκτοι. Ακόμη και η Τιτίνα Λοϊζίδου, 14 χρόνια μετά την απόφαση του ΕΔΑΔ στην υπόθεσή της, δεν έχει λάβει πίσω την περιουσία της. Η 4η Διακρατική παραμένει ανεφάρμοστη, 9 χρόνια μετά την έκδοσή της. Άρα, με λύπη μας διαπιστώνουμε ότι στην περίπτωση του ΕΔΑΔ, ισχύει αυτό που εμείς οι δικηγόροι λέμε κάποτε ότι οι αποφάσεις του ήταν «για να τις καδρώνουμε». Επιπλέον, με την καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων και με τον επιπόλαιο και φυγόπονο τρόπο που αντιμετώπισε τελικά το δικαστήριο τις υποθέσεις μας, αποδεικνύεται ότι μάλλον ως πολιτικό όργανο παρά ως δικαστήριο, δρα το σημερινό ΕΔΑΔ, κάτι ανησυχητικό για το μέλλον των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ολόκληρη την Ευρώπη.
3) Οφείλει η πολιτική ηγεσία και κυρίως όλες οι κυβερνήσεις από το 1996 (έκδοση απόφασης Λοϊζίδου κι έπειτα) να προβούν σε σοβαρή αυτοκριτική. Γιατί δεν διεκδίκησαν πεισματικά την εφαρμογή των αποφάσεων; Γιατί, ενώ υπήρχε η απόφαση Λοϊζίδου και μετά η 4η Διακρατική, έμπαιναν υπό διαπραγμάτευση περιουσιακά δικαιώματα; Γιατί άφησαν υποστελεχωμένη τη διπλωματική μας αντιπροσωπεία στο Στρασβούργο, όταν η Τουρκία οργίαζε με εκατοντάδες διπλωμάτες στο Συμβούλιο της Ευρώπης; Γιατί δεν εγειρόταν θέμα για τη σοβαρή καθυστέρηση στην εκδίκαση των υποθέσεων; Ποιος αναβάθμιζε συνεχώς το ψευδοκράτος και ποιος υποβάθμιζε, με τη διαδικασία του δικοινοτικού διαλόγου, το Κυπριακό, από θέμα συνεχιζόμενης κατοχής, σε δικοινοτικό πρόβλημα; Γιατί δεν λήφθηκαν ποινικά μέτρα για να σταματήσει η προσφυγή από εκατοντάδες άτομα σε παράνομα κατοχικά όργανα (που υφαρπάζουν εξουσίες του νόμιμου κράτους μας); Ποιοι ήταν αυτοί που υποβάθμιζαν συνεχώς τις όποιες κατακτήσεις μας σε νομικό επίπεδο, λέγοντας ότι «το Κυπριακό δεν είναι νομικό πρόβλημα και θα λυθεί στις διαπραγματεύσεις» (μέχρι που από την αδράνειά τους, όντως κονιορτοποίησαν κατακτήσεις μας);
Ευτυχώς, το «παιγνίδι» δεν χάθηκε. Χάθηκε μια μάχη, αλλά όχι και ο πόλεμος. Οι ιδιοκτήτες παραμένουν ιδιοκτήτες. Η απόφαση Όραμς ανοίγει νέους δρόμους. Η Τουρκία επιθυμεί ακόμη να μπει στην ΕΕ και χρειάζεται τη δική μας συγκατάθεση στο άνοιγμα των κεφαλαίων της. Η κατοχή εδαφών δεν βρίσκει έρεισμα στο διεθνές δίκαιο. Η Κύπρος είναι μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με όλο το έδαφός της ενταγμένο σε αυτήν.
Κι όσοι τυχόν θα επιχειρήσουν, τυμβωρυχικά και μικροπολιτικά, να περάσουν στους πολίτες την άποψη ότι δήθεν « το Κυπριακό είναι πολιτικό πρόβλημα και όλα πια χάθηκαν και να πουλήσουμε τα δικαιώματά μας όσο-όσο τώρα που προλαβαίνουμε», καλύτερα να το ξεχάσουν. Τα δικαιώματά μας παραμένουν αλώβητα, όχι μόνο γιατί τα κοτσιάνια μας και η Κυπριακή Δημοκρατία ακόμη υφίστανται, αλλά γιατί αυτό που λέμε «περιουσίες» δεν είναι ένα παράγωγο του καπιταλιστικού συστήματος, όπως κάποιοι ιδεοληπτικά θεωρούν, αλλά είναι κάτι που, πάνω από όλα για λόγους ηθικής και αξιοπρέπειας, δεν δικαιούμαστε να εκχωρήσουμε: είναι το βιος των παππούδων και των πατεράδων μας, η γη που τη δούλεψαν και την πότισαν με το αίμα και τον ιδρώτα τους, αυτό που μας άφησαν ως κληρονομιά για εμάς και τα παιδιά μας και όχι για τους Αττίλες και τους εποίκους, αυτό που, για να μας το κληροδοτήσουν, το «κατέκτησαν» με κόπους και θυσίες και δουλειά (και όχι με εισβολές και εποικισμούς). Καιόχι κύριοι δικαστές του ΕΔΑΔ, όχι κ. πρόεδρε Χριστόφια, όχι «σύντροφε Ταλάτ», όχι, όχι, όχι, χίλιες φορές όχι, όχι δεν πουλάμε!
Φιλελεύθερος 06.03.2010 σ.8

Το μεγάλο ταξίδι του Ελληνικού θησαυρού το 1941

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη
Η μεγαλύτερη οικονομική καταστροφή που υπέστη η Ελλάδα στην σύγχρονη ιστορία της, ήταν αυτή της πολεμικής περιόδου 1941-1944. Και αν υπολογίσουμε και τα ανθρώπινα θύματα έως το 1949, η χώρα μας υπέστη τέτοια καταστροφή και συρρίκνωση, που όμοιά της δεν έχει υποστεί άλλο ευρωπαϊκό κράτος.… Και τα υποστήκαμε όλα από Ευρωπαίους, εχθρούς και συμμάχους της περιόδου εκείνης …
Είδαμε στο προηγούμενο φύλλο τα κατοχικά δάνεια των Ιταλών και Γερμανών και σήμερα θα δούμε την περιπέτεια των ελληνικών αποθεμάτων σε χρυσό, που πήραν υπό την «προστασία» τους οι σύμμαχοί μας Άγγλοι…
Στην Αθήνα, στις 17 Απριλίου 1941, και ενώ οι Γερμανοί είχαν εισβάλει στη Μακεδονία, ο πρωθυπουργός Αλέξ. Κορυζής μια μέρα πριν αυτοκτονήσει κάλεσε στο γραφείο του τον διοικητή της Τραπέζης Ελλάδος Κυριάκο Βαρβαρέσσο. Του έδωσε εντολή να πακετάρει τα αποθέματα χρυσού για να αποσταλούν προς εξασφάλιση στα χρηματοκιβώτια της Αγγλίας και των ΗΠΑ, ώστε να μην πέσουν στα χέρια των Γερμανών.
Όταν οι πρώτες πληροφορίες περί διασπάσεως της γραμμής του Ολύμπου έφτασαν στην Αθήνα, ξεκίνησε η επιχείρηση μεταφοράς του θησαυρού. ΄Ηταν 23 Απριλίου, ανήμερα του Αηγιώργη. Το πρωί ο εορτάζων βασιλιάς Γεώργιος Β΄ με τον πρωθυπουργό Εμμ. Τσουδερό έφυγαν αεροπορικώς για τα Χανιά. Και τα ξημερώματα, παρουσία του διοικητή και υποδιοικητή Κυρ. Βαρβαρέσσο και Ιω. Μαντζαβίνο και τών διευθυντών Λαζαρίδη και Κοσμίδη, κάτω από αυστηρά αστυνομικά μέτρα οι φύλακες των χρηματοκιβωτίων μετέφεραν από τα υπόγεια της Τραπέζης Ελλάδος και φόρτωσαν σε δυο καμιόνια με όλες τις νόμιμες διατυπώσεις μεγάλα κιβώτια με το χρυσό σε ράβδους και λίρες, αξίας 7,5 δίς. δρχ και όλο το συνάλλαγμα, για να φυγαδευτούν στην Κρήτη. Στην Τράπεζα αφέθηκαν μόνο μερικές εκατοντάδες χιλιάδες δρχ για την αντιμετώπιση επειγουσών αναγκών (πληρωμές δημοσίων υπαλλήλων κ.λ.π)
Την προηγουμένη μεταφέρθηκε ο βασιλικός θησαυρός ( χρυσές κορώνες - στέμματα γάμων, χρυσαφικά, κειμήλια στολές και ρουχισμός). Ξένος ραδιοσταθμός μετέδωσε ότι 24 κιβώτια με τον βασιλικό θησαυρό του στέμματος μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Κάιρο… Ο Αγώνας κατά των Γερμανών στην Κρήτη κράτησε ένα μήνα και η κατάρρευση τους ανάγκασε να φύγουν για την Αίγυπτο.
Το ίδιο έγινε και με τον κρατικό θησαυρό που φορτώθηκε στο Ηράκλειο σ’ ένα μικρό αγγλικό πλοίο, το «Slavia» με προορισμό τη Σούδα. Μόλις όμως απέπλευσε βομβαρδίστηκε από γερμανικά στούκας με αποτέλεσμα το χρυσάφι να σκορπιστεί στο κατάστρωμα. Το πλήρωμα έδωσε σκληρό αγώνα αμυνόμενο με τα πολυβόλα του και κατόρθωσε να φτάσει στη Σούδα. Εκεί, αφού συγκέντρωσαν το χρυσό τον μεταφόρτωσαν στο αγγλικό πολεμικό σκάφος «Διδώ» και το αποθήκευσαν. Ένα μέρος του πολύτιμου φορτίου καθώς μεταφερόταν σκορπίστηκε και πάλι με αποτέλεσμα να γεμίσουν τα αμπάρια λίρες. Ο Άγγλος κυβερνήτης διέταξε τους ναύτες να τις συγκεντρώσουν. Οι σκόρπιες λίρες μαζεύτηκαν, μετρήθηκαν και έλειπε μόνο μία!
Το «Διδώ» με συνοδεία αντιτορπιλικού έφυγε από τη Σούδα στις 22 Μαΐου και αυθημερόν έπιασε στην Αλεξάνδρεια, όπου ο χρυσός μεταφέρθηκε κι αποθηκεύτηκε στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης Αιγύπτου. Όταν αργότερα οι ελληνικές αρχές έπρεπε να φύγουν από την Αίγυπτο, η κυβέρνηση της Νοτίου Αφρικής δέχτηκε να φιλοξενήσει τον ελληνικό χρυσό στα θησαυροφυλάκια της.
Πριν την αναχώρηση, μετέβησαν στην Αιγυπτιακή τράπεζα για να πάρουν τον χρυσό. Έκπληκτοι όμως άκουσαν από τον αιγύπτιο διοικητή να τους ζητεί εντολή από την Αθήνα για να επιτρέψει την εξαγωγή του. Ο Βαρβαρέσος και ο Μαντζαβίνος έμειναν άναυδοι από αυτά που άκουγαν. Χρειάστηκαν να γίνουν διαβήματα επί διαβημάτων της ελληνικής κυβερνήσεως για να φορτωθεί τελικώς ο χρυσός σε καμιόνια και με συνοδεία αρμάτων δια μέσου της ερήμου να μεταφερθεί στο Σουέζ. Εκεί παρελήφθη από επιταγμένο εμπορικό πλοίο και μεταφέρθηκε στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής. Ειδική, φρουρούμενη αμαξοστοιχία που διέθεσε ο πρωθυπουργός στρατηγός Γιάν Σμάτς (ο οποίος βάφτισε την πριγκίπισσα Ειρήνη) μετέφερε τον θησαυρό, μετά από πολλές περιπέτειες, στο Γκέρμιστον. Ελέχθη ότι οι χρυσές λίρες θα μετατρέπονταν σε ράβδους και θα αποθηκεύονταν στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης στην Πραιτόρια. Μεταπολεμικά διατυπώθηκαν δικαιολογημένες απορίες κάποιων που έλεγαν: « Άραγε οι ρίψεις λιρών που έκαναν οι Εγγλέζοι στους αντάρτες, να προέρχονται από τον ελληνικό θησαυρό; Ποιος ξέρει…»
Αξιοπερίεργο είναι, πως οι υπεύθυνοι για την φρούρηση και την μεταφορά του χρυσού από πλοίο σε πλοίο και από χώρα σε χώρα, εμπιστεύτηκαν την… τύχη και δεν τον ασφάλισαν για τους κινδύνους μεταφοράς! Ο Μαντζαβίνος ήταν ο.. «δράστης» γιατί έπρεπε να καταβάλει 500.000 λίρες για ασφάλιστρα, που γλύτωσε τελικά το Δημόσιο! Ο ίδιος μάλιστα και ο Βαρβαρέσος ήταν εκείνοι που φρόντισαν μετά τη λήξη του πολέμου να επιστρέψει ο χρυσός στα θησαυροφυλάκια της Τραπέζης Ελλάδος.
Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της Real news της 7-3-2010

Η ιστορία μας καλεί να μην λυγίσουμε. Θα μείνουμε όρθιοι!

Ο ΟΣΕ εισπράττει ένα, αλλά ξοδεύει... οκτώ!

Της Αλεξανδρας Kασσιμη

Εως το καλοκαίρι αναμένεται η ολοκλήρωση της σύνταξης του σχεδίου εξυγίανσης του ΟΣΕ, σε μια ύστατη προσπάθεια διάσωσης του πλέον ελλειμματικού οργανισμού του υπουργείου Υποδομών. Σημειώνεται ότι το σχέδιο ανασυντάσσεται για τρίτη συνεχόμενη φορά, χωρίς μέχρι στιγμής να έχει εφαρμοστεί η παραμικρή πρόβλεψη των παλαιότερων αντίστοιχων σχεδίων εξυγίανσης, ενώ φαίνεται ότι κινείται πολύ κοντά στις προβλέψεις της προηγούμενης κυβέρνησης. Στο μεταξύ, το συσσωρευμένο έλλειμμα του Οργανισμού έχει ξεπεράσει τα 10 δισ. ευρώ, καθώς γεννάει καθημερινά ζημίες 2,2 εκατ. ευρώ. Την ίδια στιγμή κι ενώ οι εκάστοτε κυβερνήσεις καθυστερούσαν την υλοποίηση του προγράμματος εξυγίανσης, η σχέση εσόδων - εξόδων στον ΟΣΕ διαμορφώνεται στο 1 προς 8. Ετησίως ο Οργανισμός εισπράττει περίπου 100 εκατ. ευρώ, ενώ πληρώνει 360 εκατ. ευρώ μόνο για τόκους και 400 εκατ. ευρώ για δαπάνες μισθοδοσίας.

Τις προσεχείς ημέρες, αναμένεται η κατάθεση νομοσχεδίου στη Βουλή που θα θεσπίζει το νομικό πλαίσιο για τη χρήση του σιδηροδρομικού δικτύου από ιδιώτες. Το σχετικό νομοσχέδιο θα καθορίζει το κανονιστικό πλαίσιο που θα ορίζει τα όρια και τη χωρητικότητα της σιδηροδρομικής γραμμής, καθώς και την ίδρυση Ανεξάρτητης Αρχής Σιδηροδρόμων. Ο καθορισμός της χωρητικότητας της γραμμής αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη μίσθωση του δικτύου σε ιδιώτες, καθώς έως τώρα καθίστατο αδύνατη η τιμολόγηση για τη χρήση της σιδηροδρομικής γραμμής.

Συγκεκριμένα, με στόχο πάντα την ενίσχυση των εσόδων του Οργανισμού, θα μπορεί πλέον κάθε ιδιώτης να εκτελεί μεταφορικό έργο παράλληλα με τον ΟΣΕ μετά την υποβολή σχετικού αιτήματος. Η πρόβλεψη θα αφορά σε πρώτη φάση τις εμπορευματικές μεταφορές, ωστόσο, εκτιμάται ότι ο καθορισμός του θεσμικού πλαισίου θα συμβάλει σημαντικά στην απελευθέρωση των επιβατικών μεταφορών που προβλέπεται από την Ε. Ε. να τεθεί σε ισχύ από το 2012. Αξίζει να σημειωθεί ότι η χώρα υποχρεούται από το 2007 να εφαρμόσει και στην πράξη την απελευθέρωση των εμπορευματικών μεταφορών, ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν ίσχυσε ποτέ, με αποτέλεσμα τόσο εγχώριες όσο και ευρωπαϊκές εταιρείες που έδειξαν στο παρελθόν σχετικό ενδιαφέρον να έχουν γυρίσει την πλάτη στον ΟΣΕ. Σχετικές άδειες είναι αδύνατο να εκδοθούν, όπως επίσης και η ενεργοποίηση των υφιστάμενων αδειών, με συνέπεια η ευρωπαϊκή υποχρέωση να καταστρατηγείται, αλλά να χάνει ο Οργανισμός σημαντικά έσοδα από την αναξιοποίητη δυνατότητα μίσθωσης των γραμμών.

Ιδιώτες αναμένεται να εισέλθουν και στον τομέα των υποδομών του ΟΣΕ κυρίως μέσω Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα, ενώ ανοιχτό παραμένει και το ενδεχόμενο υπογραφής συμβάσεων παραχώρησης με ιδιώτες. Στόχος είναι η προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων, κυρίως για την επέκταση του υφιστάμενου δικτύου, αλλά και για τη σύνδεσή του με λιμάνια και εμπορευματικά κέντρα.

Αξίζει βεβαίως να σημειωθεί ότι η διασύνδεση του σιδηροδρόμου με λιμάνια και η λειτουργία εμπορευματικών κέντρων περιλαμβάνονται στα επιχειρησιακά σχέδια του Οργανισμού εδώ και δεκαετίες και δεν έχουν ποτέ πάρει σάρκα και οστά. Το πρώτο έργο το οποίο ανακοινώθηκε από την προηγούμενη κυβέρνηση ότι θα υλοποιηθεί με ΣΔΙΤ είναι η επέκταση του δικτύου του Προαστιακού στο λιμάνι του Λαυρίου. Πληροφορίες αναφέρουν ότι η προμελέτη βρίσκεται στη φάση ολοκλήρωσης, ενώ ο υφιστάμενος σχεδιασμός προβλέπει τη λειτουργία διπλής γραμμής με σταθμούς σε Μαρκόπουλο, Καλύβια, Κουβαρά, Κερατέα, Δασκαλειό, Θορικό, Λαύριο και στο λιμάνι του Λαυρίου. Δεν αποκλείεται μεγάλο μέρος της γραμμής να κινηθεί στην παλιά χάραξη.

Αυξήσεις σε εισιτήρια

Ανοιχτό παραμένει το ενδεχόμενο επιβολής αυξήσεων στα εισιτήρια του οργανισμού, που είχε η αποφασίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, σε μια προσπάθεια ενίσχυσης των εσόδων του ΟΣΕ.

Στελέχη του υπουργείου Υποδομών σημειώνουν ότι οι αυξήσεις στα κόμιστρα και οι περικοπές δρομολογίων κρίνονται επιτακτικές για την επιβίωση του οργανισμού. Ειδικότερα οι αυξήσεις αναμένεται να επιβληθούν στις γραμμές με αυξημένη επιβατική κίνηση (π. χ. στον άξονα Αθήνα - Θεσσαλονίκη), οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις θα τριπλασιάσουν το κόστος των εισιτηρίων ώστε να φτάσουν το 75% της σημερινής τιμής των εισιτηρίων των ΚΤΕΛ. Εξαιρετικά πιθανό παραμένει και το ενδεχόμενο περικοπών δρομολογίων που έχουν ήδη αποφασιστεί από την προηγούμενη κυβέρνηση, κυρίως για το δίκτυο της Πελοποννήσου. Αρκετές είναι οι περιπτώσεις που οι περικοπές θα φτάσουν ακόμη και το 60% των γραμμών.

kathimerini.gr

Οι «υπόγειες πόλεις» των καυσίμων

Το λαθρεμπόριο στη Βόρειο Ελλάδα έχει προσλάβει τεράστιες διαστάσεις

Τασος Tελλογλου

Ο Μιχάλης είναι «παλιός» στη λαθρεμπορική «πιάτσα» της Θεσσαλονίκης. Ενας άνθρωπος που έβγαλε πολλά χρήματα τη δεκαετία του ’90, διακινώντας καύσιμα προς την εμπόλεμη Γιουγκοσλαβία και τη Βουλγαρία, αλλά και –ακόμη συχνότερα– στην Ελλάδα. Πρώτα φόρτωνε τα καύσιμα «τράνζιτ» για τις γειτονικές χώρες, όπου ποτέ δεν έφταναν, αφού κατέληγαν στα πρατήρια της δικής μας χώρας. Ο Μιχάλης θέλει να μας ξεναγήσει στα σημεία πέριξ της Θεσσαλονίκης, όπου τα τελευταία δύο χρόνια έχουν αναπτυχθεί «υπόγειες πόλεις», όπως ο ίδιος τις αποκαλεί. Δεξαμενές, δηλαδή, για τη διοχέτευση των λαθραίων καυσίμων, που προορίζονται για εξαγωγή, αλλά κατευθύνονται οπουδήποτε αλλού εκτός από τη Βουλγαρία, η οποία αναφέρεται στα χαρτιά ως χώρα αποστολής των καυσίμων.

«Οι οδηγοί φόρτωναν από δύο εγκαταστάσεις της Θεσσαλονίκης. Τον Νοέμβριο του 2009, όταν έπιασαν το βουλγαρικό βυτίο να ξεφορτώνει στο πρατήριο των Τρικάλων, οι φορτώσεις περιορίστηκαν, δεν συνέβη το ίδιο όμως και στην εγκατάσταση έξω από την Καβάλα…», λέει χαρακτηριστικά ο ίδιος.

Η διακίνηση

Τα βουλγαρικά βυτία αδειάζουν, σύμφωνα με τον «αυτόπτη μάρτυρα», σε πρατήρια που βρίσκονται στην Ανατολική Θεσσαλονίκη, σε ένα σημείο όχι μακριά από τις εγκαταστάσεις των εταιρειών πετρελαιοειδών, «σε υπόγειες δεξαμενές ή κάνουν «μετάγγιση» κατ’ ευθείαν σε βυτιοφόρα με ελληνικές πινακίδες, τα οποία στη συνέχεια με νόμιμα χαρτιά από άλλα φορτία μεταφέρουν τα καύσιμα στην εσωτερική αγορά. Απλά είχαν αποθρασυνθεί τόσο, ώστε τελευταία αποφάσισαν να διακινούν το καύσιμο με βουλγαρικά βυτία, αφού κανείς δεν τους ενοχλούσε…». Γι’ αυτά τα φορτία οι Βούλγαροι οδηγοί παίρνουν έως και 5.000 ευρώ τον μήνα.

Πώς γίνεται, όμως, ένα πρατήριο «σταθμός» του λαθρεμπορικού κυκλώματος να φαίνεται ότι έχει δεξαμενή 100 κυβικών και να διακινεί 1.000 και 2.000 κυβικά την ημέρα; Ογκομέτρηση δεν γίνεται; Ο Μιχάλης εδώ γελάει. «Οχι, έρχονται, απλώς παίρνουν τα χαρτιά και το χαρτζιλίκι τους, πατούν σφραγίδες και υπογραφές, όλα νόμιμα…».

Σύμφωνα με στοιχεία της αστυνομίας, το φορτηγό που «πιάστηκε» στα Τρίκαλα δεν ήταν το μόνο «βουλγαρικό» που μετέφερε καύσιμα και το οποίο είχε δηλωθεί «τράνζιτ».

Τέτοια φορτηγά είχαν κατασχεθεί και στις άλλες πρωτεύουσες των νομών της Θεσσαλίας και όλα φόρτωναν στις ίδιες εγκαταστάσεις. Σύμφωνα με τον νόμο, ο εξαγωγέας είναι υπεύθυνος για το αν έχει γίνει ή όχι η εξαγωγή. Ενας από τους εξαγωγείς στην εγκατάσταση του οποίου φόρτωναν τα βουλγαρικά βυτιοφόρα υποστηρίζει ότι είχε δώσει εντολή σε ιδιωτικούς αστυνομικούς να παρακολουθούν βυτιοφόρα μέχρι τη διέλευσή τους στη Βουλγαρία. Αλλά άνθρωποι της «πιάτσας», όπως ο Μιχάλης, δεν τον πιστεύουν. «Τους ενδιαφέρουν μόνο οι τζίροι και το λαθραίο πληρώνεται ντούκου, ούτε επιταγές ούτε τίποτα. Κανείς δεν κοιτάζει επακριβώς πού πάει το καύσιμο όταν έχει ανάγκη για ρευστό…», λέει.

Ασφαλιστικά μέτρα

Η εκδοχή αυτή επιβεβαιώνεται και από το γεγονός ότι οι εξαγωγείς στράφηκαν κατά των Βούλγαρων μεταφορέων με ασφαλιστικά μέτρα και μηνύσεις, μετά το πρώτο δημοσίευμα της «Κ» την περασμένη Κυριακή. Στις αρχές της εβδομάδας, η ΥπΕΕ (Υπηρεσία Ειδικών Ελέγχων) στην Αθήνα συγκάλεσε σύσκεψη για το θέμα. Εκεί αποκαλύφθηκε ότι η εταιρεία που «ξεφόρτωσε» στα Τρίκαλα, με έδρα το Κιουστεντίλ της Βουλγαρίας, δεν είναι η μόνη που κάνει λαθρεμπόριο.

Συνολικά 15 εταιρείες, άλλες «φαντάσματα», άλλες υπαρκτές, παίρνουν μέρος σε αυτό το ατελείωτο γαϊτανάκι των εικονικών εξαγωγών. «Τώρα που το κράτος θα αυξήσει κι άλλο τον φόρο κατανάλωσης και πρακτικά από το 1,40 ευρώ το λίτρο μόνο 0,40 θα είναι η αξία του καυσίμου και το υπόλοιπο φόρος, το κίνητρο να κλέψεις είναι πολύ δυνατό και η αντίπαλη ομάδα «παίζει ξυπόλυτη», εκτιμά ο Μιχάλης. Τα λαθραία καύσιμα, μετά την αποθήκευσή τους στα ενδιάμεσα πρατήρια, διανέμονται με τα μικρά βυτιοφόρα της θέρμανσης.

Σε ποιους; «Σε «πρατήρια όλων των χρωμάτων», λέει χαμογελώντας ο Μιχάλης. «Πολλά από τα πρατήρια που είναι “στο κόλπο” διακινούν ταυτόχρονα και νόμιμα και παράνομα καύσιμα από διαφορετικές δεξαμενές που σε αυτή τη χώρα ελέγχει ο... κανένας», καταλήγει.

kathimerini.gr

"Ξέρετε, εγώ δε συνηθίζω και ούτε είμαι εύκολος σε πατριωτικές κορώνες."

Ξέρετε, εγώ δε συνηθίζω και ούτε είμαι εύκολος σε πατριωτικές κορώνες. Βγάζω αλλεργία με αυτές. Παρʼ όλα αυτά δεν αισθάνθηκα καθόλου ευχάριστα χθες, όταν η εικόνα της χώρας μας στα ΜΜΕ σε διεθνές επίπεδο ήταν από τη μια δυνάμεις των ΜΑΤ να ξυλοκοπούν το Μ.Γλέζο, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, ένα σύμβολο λαϊκών αγώνων και αντίστασης, και από την άλλη, την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός στη συνάντησή του με τη Γερμανίδα Καγκελάριο να μπαίνει σε μια συζήτηση με τους δημοσιογράφους, εξηγώντας τους, καλοπροαίρετα βεβαίως, γιατί αγαπάμε τα νησιά μας και δεν πρόκειται να τα ξεπουλήσουμε για να σωθούμε. Είναι ένας συμβολισμός νομίζω, ο οποίος κανέναν από εμάς δεν κάνει να αισθάνεται ευχάριστα αυτές τις μέρες.

Χαιρετισμός του Προέδρου του ΣΥΝ Αλέξη Τσίπρα στην εκδήλωση του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΝ για «Το παρόν και το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου»
Για την τρέχουσα πολιτική συγκυρία, την οικονομία και τη χθεσινή απεργία
Φαντάζομαι ότι όλοι θα αντιλαμβάνεστε, ότι η προγραμματισμένη ημερίδα του Τμήματος Πολιτισμού του ΣΥΝ γίνεται μέσα σε εξαιρετικά οξυμένες συνθήκες. Και υπό αυτή την έννοια αυτές οι συνθήκες προφανώς και θα επηρεάσουν τη συζήτησή σας. Τις ημέρες αυτές ολοκληρώνεται η πιο συντονισμένη και οργανωμένη επιχείρηση κοινωνικής κατεδάφισης που έχει δει αυτός ο τόπος από τη μεταπολίτευση και μετά. Μια επιχείρηση που απʼ ότι φαίνεται συνοδεύεται και από μια πρωτοφανή έξαρση της καταστολής.

Ξέρετε, εγώ δε συνηθίζω και ούτε είμαι εύκολος σε πατριωτικές κορώνες. Βγάζω αλλεργία με αυτές. Παρʼ όλα αυτά δεν αισθάνθηκα καθόλου ευχάριστα χθες, όταν η εικόνα της χώρας μας στα ΜΜΕ σε διεθνές επίπεδο ήταν από τη μια δυνάμεις των ΜΑΤ να ξυλοκοπούν το Μ.Γλέζο, με ότι μπορεί να σημαίνει αυτό, ένα σύμβολο λαϊκών αγώνων και αντίστασης, και από την άλλη, την ίδια στιγμή ο Πρωθυπουργός στη συνάντησή του με τη Γερμανίδα Καγκελάριο να μπαίνει σε μια συζήτηση με τους δημοσιογράφους, εξηγώντας τους, καλοπροαίρετα βεβαίως, γιατί αγαπάμε τα νησιά μας και δεν πρόκειται να τα ξεπουλήσουμε για να σωθούμε. Είναι ένας συμβολισμός νομίζω, ο οποίος κανέναν από εμάς δεν κάνει να αισθάνεται ευχάριστα αυτές τις μέρες.

Αυτές τις μέρες που διακυβεύονται κοινωνικές κατακτήσεις δεκαετιών, που κερδήθηκαν με θυσίες και αγώνες από τους εργαζόμενους αυτού του τόπου και παράλληλα προωθούνται θεσμικά μέτρα που θα επιφέρουν μια τεράστια κοινωνική οπισθοδρόμηση. Και θα ήθελαν να επισημάνω ότι αυτή η επίθεση δεν αφορά μόνο τη χώρα μας. Είναι μια επίθεση που αφορά συνολικά τις κοινωνίες και τους λαούς της Ευρώπης και ως εκ τούτου θα πρέπει να δούμε, να συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη δυνατότητα αντιστροφής αυτού του κλίματος είναι η δυνατότητα κοινωνικών αντιστάσεων σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, κυρίως όμως στη χώρα μας που αυτή τη στιγμή βρίσκεται πρώτη στο στόχαστρο των επιθέσεων των κερδοσκόπων και όλων όσων θέλουν να δουν πόσο μπορεί να αντέξει το σχοινί, πόσο μπορεί να αντέξει ένας λαός στην πίεση.

Δε νομίζω ότι έχει νόημα σήμερα να μιλήσουμε επί της ουσίας των κυβερνητικών μέτρων. Όμως έχει σημασία στην έναρξη αυτής της ημερίδας που γίνεται με άλλο στόχο να πούμε ότι μόνο με μαζική κοινωνική αντίσταση μπορεί να αντιστραφεί αυτή η εικόνα. Μόνο η μαζική κοινωνική αντίσταση μπορεί να ανατρέψει αυτούς της σημερινούς συσχετισμούς και να ματαιώσει τα σχέδια που προωθούνται. Διότι ο κόσμος στους δρόμους είναι το μοναδικό πράγμα που θέλουν να αποφύγουν τόσο το σκληρό οικονομικό λόμπι των Βρυξελλών όσο και οι πιστοί συνεργάτες του, η ελληνική κυβέρνηση.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες θέλω να απευθυνθώ με την ευκαιρία της σημερινής ημερίδας σε εσάς, ανθρώπους του πολιτισμού, που βρίσκεστε σε αυτή την αίθουσα και σε όσους παρακολουθούν με ενδιαφέρον τη συζήτηση που θα διεξαχθεί σήμερα εδώ και να σας καλέσω να εργαστείτε για να μπει ξανά ο πολιτισμός στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Η κοινωνία και οι εργαζόμενοι χρειάζονται αυτή τη στιγμή τη στήριξη των ανθρώπων του πολιτισμού. Χρειάζονται το προσωπικό κύρος των καλλιτεχνικών δημιουργών.

Χρειάζονται τη συστράτευση και τη διακριτή συμμετοχή τους και χρειάζονται και τη δουλειά τους. Δεν υπήρξε ποτέ πλατύ κοινωνικό μέτωπο αγώνα και αντίστασης που να μην έχει στην πρώτη γραμμή τους ανθρώπους του πολιτισμού, των τεχνών, της διανόησης. Και αν σήμερα πολλοί από τους αγώνες μας είναι αναποτελεσματικοί είναι διότι για διάφορους λόγους, κοινωνικού κατακερματισμού, οπισθοχώρησης των ιδεών, οι άνθρωποι του πολιτισμού δεν βρίσκονται στην πρώτη γραμμή.

Ο καθένας μόνος του βρίσκεται σε ένα δικό του αγώνα, αλλά στην πρώτη γραμμή πλατιών κοινωνικών μετώπων έχουμε αυτή την αδυναμία. Μόνο έτσι όμως, θα μπορέσουμε να ξυπνήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες συνειδήσεις και να ενισχύσουμε το μέτωπο του αγώνα. Κυρίως, όμως, μόνο έτσι γιατί η συμβολή των ανθρώπων του πολιτισμού είναι πολύ σημαντική ώστε να μπορέσουμε να μεταδώσουμε το μήνυμα που στέλνουν με τον αγώνα τους οι έλληνες εργαζόμενοι στους εργαζόμενους όλης της Ευρώπης.

http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=18207

Οικονομικά για όλους...

Bar Stool Economics >

«Παγίδα» του στρατού στον Ερντογάν

To «τρίγωνο των προβλημάτων» της Τουρκίας (Στρατός-Δικαιοσύνη-Ισλαμιστές), αν και τυπικά συμφωνήθηκε να εξαφανιστεί από προσώπου... επικαιρότητας και να τα βρουν μεταξύ τους οι θεσμοί, ουσιαστικά άφησε πίσω του ένα αναπάντητο ερώτημα. Ποιο είναι το θύμα πλέον στην Τουρκία;

Μέχρι τώρα, με τη φιλολογία περί θύματος στην εξουσία κρατούνταν πάντα οι ισλαμιστές. Σήμερα, όμως, με το «κυνήγι» που διεξάγεται κατά του στρατού, είτε μέσω Εργκένεκον είτε μέσω «Βαριοπούλας» είτε μέσω δικαιοσύνης, στα μάτια της τουρκικής κοινής γνώμης το θύμα άλλαξε πρόσωπο. Ο θεματοφύλακας του κράτους, ο πολλές φορές καταπιεστικός, αλλά πάνω από όλα σεβαστός Στρατός της Τουρκίας, φαίνεται αυτήν τη στιγμή να βάλλεται και μάλιστα από έναν αντίπαλο που ίσως δεν έχει και τις αγαθότερες προθέσεις.

Η δικαστική προσπάθεια κλεισίματος του κυβερνώντος κόμματος πριν από 2 χρόνια και η μετέπειτα εξάρθρωση του κεμαλικού-φασιστικού βαθέος κράτους που κάθε λίγο και λιγάκι προσπαθούσε να ανατρέψει την κυβέρνηση, ήταν «περιπέτειες» που προσέδιδαν στο κυβερνών ισλαμικό κόμμα μια συμπάθεια, στο εσωτερικό και το εξωτερικό.

Οταν, όμως, το κυνήγι αντιστράφηκε και άρχισε η κυβέρνηση συστηματικά να κυνηγά το στρατιωτικό κατεστημένο, ξεκίνησε παράλληλα και μία αρνητική φημολογία για το ΑΚΡ περί «εκδίκησης» και προσπάθειας αντικατάστασης του παλαιού καθεστώτος με ένα καινούργιο, δικό του.

Ο Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται λοιπόν εδώ και καιρό να έχει μπει σε ένα δρόμο φθοράς και πολύ πιθανό χωρίς επιστροφή... Κι αν μάλιστα ο γενικός επιτελάρχης, στρατηγός Ιλκέρ Μπασμπούγ, του ετοιμάζει καμία παραίτηση, κοντά στις φημολογούμενες επερχόμενες πρόωρες εκλογές, αναλαμβάνοντας ως σωστός καπετάνιος όλες τις ευθύνες «κάποιων» κακών στρατιωτικών, τότε δεν αποκλείεται να δούμε την έκπληξη! Ο λαός να συσπειρωθεί πίσω από το στρατό κι οι ισλαμιστές να πληγούν ανεπανόρθωτα στις κάλπες. Κι αυτός είναι ο κίνδυνος και ίσως η παγίδα που μπορεί να στήνει ο στρατός στον Ερντογάν. Να τον χτυπήσει με το δικό του «όπλο». Να δημιουργήσει δηλαδή την εντύπωση ότι θύμα τώρα είναι ο στρατός!

ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Τρομάζει τους Αραβες μια δημοκρατική Τουρκία

Το παρασκήνιο της Συνόδου των υπουργών Εξωτερικών των χωρών του Αραβικού Συνδέσμου
Εμίρηδες, πρίγκιπες και μονάρχες της Αραβικής Χερσονήσου ανησυχούν μήπως «το μίασμα της δημοκρατίας» εισχωρήσει και στις χώρες τους
ΣΤΑΘΗΣ ΕΥΣΤΑΘΙΑΔΗΣ
Η ΣΥΝΟΔΟΣ της περασμένης Τετάρτης των υπουργών Εξωτερικών των 22 κρατών-μελών του Αραβικού Συνδέσμου στο Κάιρο ασχολήθηκε, επισήμως, με τη μεθόδευση των λεγομένων έμμεσων συνομιλιών με το Ισραήλ για την Παλαιστίνη τις οποίες, με προτροπή της Ουάσιγκτον, σχεδιάζουν να αρχίσουν μέσα στον Μάρτιο.

Στο περιθώριο της διάσκεψης όμως κάποιοι άραβες υπουργοί συζήτησαν ένα ζήτημα που παρουσιάστηκε πολύ πρόσφατα και φαίνεται ότι ενοχλεί πάρα πολύ κάποιους βασιλικούς οίκους της περιοχής, λέγουν πηγές του Κέντρου Πολιτικών και Στρατηγικών Μελετών του Πανεπιστημίου Αχραμ του Καΐρου, ενός ημικρατικού αιγυπτιακού think tank. Πρόκειται για τις συνέπειες που μπορεί να έχουν στις υπερσυντηρητικές ισλαμικές μοναρχίες της Αραβικής χερσονήσου οι μεταρρυθμίσεις και η πορεία προς την ουσιαστική δημοκρατία την οποία επιχειρεί στην Τουρκία ο πρωθυπουργός κ. Ερντογάν.

Μηνύματα τα οποία έφθασαν τις τελευταίες εβδομάδες από την Αγκυρα στη Ριάντ και στην Ντόχα του Κατάρ αύξησαν την ανησυχία που δείχνουν από καιρό πρόσωπα με στενές σχέσεις με τα Εμιράτα και με τον Οίκο των Σαούντ. Οι μοναρχίες της χερσονήσου δεν αισθάνονται ασφαλείς με το ενδεχόμενο μιας «δημοκρατικοποιημένης Τουρκίας», έγραψε η ισραηλινή «Ηa΄ aretz», συνοψίζοντας πληροφορίες αραβικών και άλλων πηγών. Αμερικανοί διπλωμάτες που παρακολουθούν τις εξελίξεις σημειώνουν ότι η ανησυχία των βασιλικών οίκων της περιοχής μεγαλώνει, καθώς έχουν λόγους να φοβούνται μήπως «το μίασμα της δημοκρατίας» εισχωρήσει και στις χώρες τους.

Θα περίμενε κανείς ότι το αντίθετο θα γινόταν, ότι οι εμίρηδες, οι πρίγκιπες και οι μονάρχες της Αραβικής χερσονήσου θα έπρεπε να είναι ευχαριστημένοι από την αλλαγή ισορροπιών στην Τουρκία, όπου υποχωρεί η επιρροή των κοσμικών στρατιωτικών και ανέρχεται η πολιτική και η κοινωνική δύναμη μιας κυβέρνησης που το ιδεολογικό και ιστορικό βάθρο της είναι ο ισλαμισμός. Αλλά ο «ισλαμισμός» του κ. Ερντογάν και του κυβερνητικού κόμματός του δεν έχει καμία σχέση με τον ισλαμισμό που εννοεί λ.χ. ο πρίγκιπας Σαούντ αλ Φαϊζάλ, υπουργός Εξωτερικών της Σαουδικής Αραβίας, θεωρούμενος μάλιστα από τους νεωτεριστές, παρ΄ όλο που εξακολουθεί να απαγορεύει σε γυναίκες να βρίσκονται σε δημόσιους χώρους χωρίς τη συνοδεία αδελφού, πατέρα είτε συζύγου. Αμερικανικές πηγές βεβαιώνουν ότι όταν ο προεδρικός απεσταλμένος Τζορτζ Μίτσελ συναντήθηκε την τελευταία φορά με τον υπέργηρο σαουδάραβα βασιλέα Αμπντουλάχ στη Ριάντ, ένα από τα τρία θέματα που συζήτησαν- και αυτό προκάλεσε «οδυνηρή έκπληξη» στον Μίτσελ- ήταν το ερώτημα που του έθεσε ο άραβας μονάρχης για το «πού πηγαίνει η Τουρκία» του Ερντογάν και αν η Αμερική θα συνεχίσει να υποστηρίζει τις μεταρρυθμίσεις του.

Στα μέσα Φεβρουαρίου πρόσωπο της μόνιμης συνοδείας του πρίγκιπα Σαούντ αλ Φαϊζάλ ταξίδεψε στην Αγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη και έκανε επιτόπια έρευνα για να εξακριβώσει τις προθέσεις της τουρκικής κυβέρνησης. Δεν είναι γνωστό αν συναντήθηκε με κυβερνητικά πρόσωπα, είχε όμως «ενδιαφέρουσες συζητήσεις με πρώην (τούρκους) διπλωμάτες και πανεπιστημιακούς και δημοσιογράφους», έγραψε η «Ζaman», προσθέτοντας ότι ο απεσταλμένος δεν έκρυβε την ανησυχία του. Η Ριάντ περιμένει την επίσημη επίσκεψη του προέδρου της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, που είναι προγραμματισμένη για την άνοιξη, να ακούσει από επίσημα χείλη διαβεβαιώσεις ότι μια καθαρά δημοκρατική Τουρκία δεν θα αποτελεί απειλή για τις ιδιόμορφες μοναρχίες της χερσονήσου.

Μια εκδήλωση της ανησυχίας που τις διακατέχει είναι ορατή στα περισσότερα κρατίδια της χερσονήσου και κυρίως στη Σαουδική Αραβία. Στους δρόμους βγήκαν πάλι οι άνδρες της «μουτάουα», της ιερατικής αστυνομίας, η οποία ελέγχει τη δημόσια συμπεριφορά όλων και τιμωρεί επί τόπου εντελώς αυθαίρετα όσους και όσες νομίζει ότι δεν τηρούν την ισλαμική ηθική. Είχε αποσυρθεί πέρυσι το καλοκαίριέκανε μόνο τυπικές περιπολίεςόταν ο Αμπντουλάχ, ο οποίος διατηρεί πάντοτε το χαρέμι του, για να ικανοποιήσει τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, όπως δήλωσε, έδωσε κάποιες ελευθερίες στις γυναίκες· επέτρεψε σε αυτές να οδηγούν αυτοκίνητο, να πηγαίνουν σε πανεπιστήμια μαζί με άνδρες, να έχουν τακούνια τα παπούτσια τους κ.ά.

ΒΗΜΑ

Πού αποβλέπει η επίθεση Ερντογάν;

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός είναι παίκτης. Και δημιουργός εντυπώσεων. Αριστεύει στα επικοινωνιακά παιγνίδια. Ενώ η πολιτική της Τουρκίας στο Κυπριακό δεν έχει μεταβληθεί καθόλου, με επικοινωνιακά τρικ, ο Ταγίπ Ερντογάν δίνει την εντύπωση σε αφελείς Έλληνες και ξένους ότι είναι ο άνθρωπος, που διακαώς επιθυμεί λύση στο Κυπριακό. Οι δηλώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού σε τρεις εφημερίδες της Κύπρου που, κατά… σύμπτωση, υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν, δημιούργησε, όντως, εντυπώσεις και εικόνες μιας άλλης, δήθεν, τουρκικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, η πολιτική της Τουρκίας στο Κυπριακό παραμένει αναλλοίωτη.

ΤΟΥ ΣΑΒΒΑ ΙΑΚΩΒΙΔΗ

Πόσο σοβαρά πρέπει να ληφθούν οι δηλώσεις του σε κυπριακές εφημερίδες;
Ο Τούρκος Πρωθυπουργός είναι παίκτης. Και δημιουργός εντυπώσεων. Αριστεύει στα επικοινωνιακά παιγνίδια. Ενώ η πολιτική της Τουρκίας στο Κυπριακό δεν έχει μεταβληθεί καθόλου, με επικοινωνιακά τρικ, ο Ταγίπ Ερντογάν δίνει την εντύπωση σε αφελείς Έλληνες και ξένους ότι είναι ο άνθρωπος, που διακαώς επιθυμεί λύση στο Κυπριακό. Οι δηλώσεις του Τούρκου Πρωθυπουργού σε τρεις εφημερίδες της Κύπρου που, κατά… σύμπτωση, υποστήριξαν το σχέδιο Ανάν, δημιούργησε, όντως, εντυπώσεις και εικόνες μιας άλλης, δήθεν, τουρκικής πολιτικής. Στην πραγματικότητα, η πολιτική της Τουρκίας στο Κυπριακό παραμένει αναλλοίωτη.

Η τουρκική πολιτική παραμένει αναλλοίωτη. Είναι πασίγνωστη η στρεψοδικία, αναξιοπιστία και αφερεγγυότητά της

Ο Ερντογάν εμφανίστηκε σε εκστασιασμένους Κύπριους δημοσιογράφους και πολιτικούς (Πραξούλλα Αντωνιάδου, πρόεδρος των ΕΔΗ και Τάκης Χατζηδημητρίου) ως η προσωποποίηση της ειλικρίνειας. Ο στόχος μας, είπε, είναι η επίτευξη μιας διαρκούς συνολικής λύσης και είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. «Κανείς δεν θα πρέπει ή μπορεί να αμφισβητήσει την ειλικρίνεια της Τουρκίας», υπογράμμισε. Αυτή η ειλικρίνεια, όμως, δοκιμάστηκε στο Κυπριακό και σε άλλα περιφερειακά ζητήματα και αποδείχθηκε κίβδηλη. Π.χ., γιατί η Τουρκία επιμένει να αμφισβητεί την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας, ενώ διακηρύσσει ότι το Αιγαίο πρέπει να γίνει θάλασσα ειρήνης και συναδέλφωσης;

Είναι και το πρόσφατο παράδειγμα της δυστυχούς Αρμενίας. Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι της συμφωνίας με την Τουρκία, με υψηλότατο τίμημα τον παραμερισμό της γενοκτονίας των Αρμενίων από τις τουρκικές ορδές, και ευθύς αμέσως ο Ερντογάν παρασπόνδησε. Οι Αρμένιοι κτυπούν το κεφάλι τους στον τοίχο για την πολιτική αυτοχειρία τους. Ο Ερντογάν μίλησε ακόμα για «συνεταιρισμό», ομοσπονδία και πολιτική ισότητα όπως αυτή καθορίζεται από τα σχετικά ψηφίσματα του ΟΗΕ. Και ότι η Τουρκία δεν διεκδικεί αριθμητική ισότητα.

Αττίλας και πενταμερής
Μετά από ένα χρονικό διάστημα, που ο Τούρκος Πρωθυπουργός δεν καθορίζει, τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα μπορούν να αποσυρθούν. Αναφερόμενος στους φόβους των Ελλήνων ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να σεβαστεί και να εφαρμόσει μια μελλοντική λύση, ο Ερντογάν διαβεβαίωσε «ολόψυχα και με ειλικρίνεια» ότι «δεν υπάρχει κανένας λόγος για τέτοιες εικασίες». «Θα σεβαστούμε», πρόσθεσε, «μια λύση που θα βρεθεί μέσα από την ελεύθερη βούληση των δύο πλευρών και θα κάνουμε ό,τι χρειάζεται να γίνει για την επίτευξη αυτού του αποτελέσματος».

Ο Τούρκος Πρωθυπουργός υποστήριξε τετραμερή ή πενταμερή διάσκεψη για το Κυπριακό και μίλησε για μια «μεγάλη ευκαιρία», την οποία «η ε/κ κυβέρνηση», όπως τη χαρακτήρισε, «πρέπει να καταλάβει. Πραγματικά, δεν μπορώ να είμαι πιο συγκεκριμένος από αυτό». «Δεν έχω κρυφές ατζέντες» παρατήρησε για να προειδοποιήσει ωμά ότι «υπάρχει πάντα ένα όριο στην ανοχή (της Τουρκίας) και το όριο αυτό δεν είναι απεριόριστο».

Εκείνο, όπως, που ενόχλησε και εξόργισε τον Ερντογάν ήταν το ομόφωνα εγκριθέν, στις 18 Φεβρουαρίου 2010, ψήφισμα της Βουλής, διά του οποίου η Τουρκία καλείται να σεβαστεί και να αποκαταστήσει την κυριαρχία, ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας καθώς και τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Τέλος, τονίζεται ότι, όπως για κάθε κράτος-μέλος της Ε.Ε., έτσι και για την Κυπριακή Δημοκρατία δεν νοούνται εγγυητές ούτε επεμβατικά δικαιώματα.

Προβιά προβάτου, εικόνα περιστεριού και οι τουρκικές προθέσεις
Ο Ερντογάν επιχείρησε να χρυσώσει το χάπι. Εμφανίστηκε με προβιά προβάτου και με εικόνα περιστεριού. Κάτω, όμως, από τη δήθεν ειλικρίνεια και το μελιστάλαχτο ύφος του αποκαλύπτονται οι πραγματικοί τουρκικοί στόχοι, που δεν έχουν μεταβληθεί από δεκαετίες. Για το μέγα θέμα των εγγυήσεων, ο Τούρκος Πρωθυπουργός ήταν ωμός και ξεκάθαρος: Η Τουρκία δεν πρόκειται να υποχωρήσει επειδή, είπε, οι εγγυήσεις είναι σημαντικές για τους Τ/κύπριους. Αν κάποιος είχε παρασυρθεί από τη δήθεν ειλικρίνεια και τις διαβεβαιώσεις Ερντογάν, ο επικεφαλής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας-Ε.Ε., Εγκεμέν Μπαγίς, φρόντισε να τον προσγειώσει στην πραγματικότητα. Απαντώντας σε ερώτηση της δημοσιογράφου της «Αλήθειας», Κατερίνας Ηλιάδη, γιατί ο Ερντογάν δεν συναντάται με τον πρόεδρο Χριστόφια, ο Μπαγίς επανέλαβε τη γνωστή θέση, που πλειστάκις διατυπώθηκε από την τουρκική ηγεσία:

«Όταν ο ήλιος ανατέλλει κάθε πρωί σ' αυτό το όμορφο νησί, ανατέλλει σε δύο διαφορετικές κυβερνήσεις, δύο διαφορετικές δημοκρατίες λειτουργούν πλήρως με δύο διαφορετικούς προέδρους, δύο διαφορετικά κοινοβούλια, δύο διαφορετικά συστήματα εκπαίδευσης, δύο διαφορετικές υποδομές. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Αν ακούσετε προσεκτικά τις λέξεις μου, αποκάλεσα και τους δύο, προέδρους, επειδή εκλέγονται. Είμαι κι εγώ ένας πολιτικός, κι εγώ εκλέγομαι και στο βαθμό που με αφορά, θα ήταν λογικό οι εκλεγμένοι ηγέτες να είναι και οι δύο παρόντες διότι είναι και οι δύο εκλεγμένοι, δεν είναι κυβερνήτες που διορίζονται από την Ελλάδα και την Τουρκία. Είναι εκλεγμένοι από το λαό τους. Γι 'αυτό πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε σαν ίσους».

Και μόνο οι πιο πάνω δηλώσεις Μπαγίς θα αρκούσαν για να γίνουν αντιλητπές, ακόμα και από τους πιο αφελείς, οι πραγματικές τουρκικές θέσεις. Όμως, ο Μπαγίς φρόντισε να μην υπάρχουν καθόλου σκιές στις τουρκικές προθέσεις. Όταν η Τουρκία θα ενταχθεί, αν ενταχθεί, στην Ε.Ε., είπε, τότε θα εκλείψει και το αίσθημα ανασφάλειας των Ελλήνων της Κύπρου, επειδή όλοι θα ζούμε στην ίδια ζώνη. Γι’ αυτό, ο Μπαγίς κάλεσε τους Ε/κ να εργαστούν περισσότερο ώστε η Τουρκία να ενταχθεί το ταχύτερο στην Ε.Ε. και να μη δέχονται να χρησιμοποιούνται από μερικούς εταίρους μας (Γάλλους και Γερμανούς), που φοβούνται μια ισχυρή Τουρκία στην Ε.Ε., που θα διαθέτει περισσότερες έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο και θα έχει λόγο στη λήψη αποφάσεων της Ένωσης…

Εγγυήσεις και δύο κράτη
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Για όσους παρακολουθούν προσεκτικά και αναλύουν σε βάθος την τουρκική εξωτερική πολιτική, όπως αυτή εξακτινώνεται την τελευταία 7ετία, με μάστορα τον καθηγητή Διεθνών Σχέσεων και νυν υπουργό Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου:

Πρώτον, ο Ερντογάν έκανε μια επικοινωνιακή επίθεση στην ελληνική κυπριακή πλευρά και σε κάποιους δημιούργησε την εντύπωση ότι η τουρκική πολιτική άλλαξε, τουλάχιστον σε λεκτικό επίπεδο.

Δεύτερον, αναφέρθηκε σε θέσεις, που διατυπώνει ο πρόεδρος Χριστόφιας και σχεδόν όλη η πολιτική ηγεσία της Κύπρου. Δημιούργησε εντυπώσεις.

Τρίτον, εμφάνισε ένα «ευγενικό» και «ειλικρινές» πρόσωπο, που μερικούς Κύπριους, απληροφόρητους, αιφνιδίασε, τους δε ξένους εντυπωσίασε για την ετοιμότητα της Τουρκίας να πετύχει λύση. Δηλ. τουρκικής αποδοχής, λύση.

Τέταρτον, αξιοποίησε τη θέση Χριστόφια περί κυπριακής ιδιοκτησίας της λύσης και εμφάνισε μια Τουρκία, όχι ως κατοχική αλλ’ ως τρίτη, ειρηνόφιλη χώρα, που βοηθά τον Ταλάτ να τα βρει με την ελληνική πλευρά.

Πέμπτον, στην πράξη, η τουρκική πολιτική στοχοθεσία κατά της Κύπρου δεν άλλαξε καθόλου.

Έκτον, τα περί ομοσπονδιακής λύσης, που αναμασά ο «ευγενικός» Ερντογάν είναι προκάλυμμα καπνού για αφελείς αφού εννοεί συνομοσπονδία και συνεταιρισμό δύο χωριστών, ανεξάρτητων κρατών.

Έβδομον, τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα θα αποσυρθούν σε κάποιο απροσδιόριστο χρονικό διάστημα μετά τη λύση και νοουμένου ότι η Τουρκία θα ενταχθεί στην ΕΕ.
Όγδοον, ο τουρκικός εκβιασμός ότι η ανοχή της Τουρκίας έχει όρια και οι Έλληνες καλά κάνουν να μη δοκιμάζουν την αντοχή τους.

Η «χρυσή φόρμουλα»
Μια δήλωση του Μπαγίς είναι μεγάλης σημασίας, επειδή προσλαμβάνει άλλες διαστάσεις, δημογραφικές, πολιτικές και γεωπολιτικές. Είπε: «Αν ήμουν Κύπριος, είτε Έλληνας είτε Τούρκος, θα εργαζόμουν υπέρ των διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε., περισσότερο από τον Τούρκο αρχιδιαπραγματευτή. Η χρυσή φόρμουλα, η καλύτερη λύση, είναι η ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε.». Ας υποθέσουμε ότι η Τουρκία εντάσσεται στην Ένωση στα επόμενα 15 χρόνια. Τότε, κατά την τουρκική αντίληψη, θα εκλείψει το πρόβλημα ασφάλειας των Ε/κ και μάλλον τότε θα αποσυρθεί, αν αποσυρθεί, ο κατοχικός στρατός από το νησί.

Όμως, ο μέγιστος κίνδυνος είναι αλλού: Εάν και εφόσον η Τουρκία ενταχθεί στην Ε.Ε., πέραν όλων των άλλων επιπτώσεων στην Ένωση, ειδικά η Κύπρος θα αντιμετωπίσει πλέον επίσημα κρισιμότατο πρόβλημα εποικισμού. Με απλά λόγια, οι Τούρκοι πολίτες θα δικαιούνται να έρχονται στην Κύπρο για να εργάζονται, να εγκαθίστανται και να αποκτούν περιουσία. Το νησί θα κατακτηθεί ειρηνικά, εκ των ένδον και με βούλα της
Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με βάση όλα αυτά, πόσο σοβαρά πρέπει να εκλάβουμε τις δηλώσεις Ερντογάν και Μπαγίς; Εκτιμούμε ότι πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη, όχι στο επικοινωνιακό αλλά στο πολιτικό πεδίο. Οι Τούρκοι, γι’ άλλη μια φορά, εξήγγειλαν δημόσια και εξήγησαν την πολιτική τους. Η δήθεν «ειλικρίνεια» του Ερντογάν και της Τουρκίας είναι δοκιμασμένες και ξεκάθαρες από δεκαετιών. Αν υπάρχει αλλαγή στην τουρκική πολιτική, αυτή πρέπει να φανεί στο τραπέζι των συνομιλιών, επειδή είναι πασίγνωστη η τουρκική στρεψοδικία, αναξιοπιστία και αφερεγγυότητα. Από την άλλη, η ελληνική πλευρά καλείται να αντιμετωπίσει την τουρκική πολιτική επικοινωνιακά αλλά πρώτιστα πολιτικά. Ιδιαίτερα στην Ευρώπη, που είναι το καθοριστικό πεδίο δράσης μας.

ΣΗΜΕΡΙΝΗ