30/7/11

Στρατηγική αντιμετώπιση των απειλών


Του Α. Λυκαύγη

Θα ήτο τουλάχιστον άσοφο να υποτιμηθούν οι απειλές Ερντογάν και ειδικότερα ότι: Εάν δεν προκύψει λύση σε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα στο Κυπριακό (δηλαδή προ του επομένου Ιουνίου) θα τροχιοδρομηθούν διαδικασίες αναγνωρίσεως του κατοχικού ψευδοκράτους. Που αποτελεί όχι μόνον υποτελές μόρφωμα της Άγκυρας, αλλά δυνάμει στρατηγικό προγεφύρωμα για τα επέκεινα.
Διά του οποίου δηλαδή: Αφενός ασκείται κυριαρχικός έλεγχος της σύνολης κυπριακής γεωγραφίας. Και αφετέρου προεκτείνει ουσιαστικά τον ρόλο και ανατάσσει την πολιτικο-στρατιωτική παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή.

Να μην αυταπατόμεθα. Κι επιμετρώντας τα δεδομένα, πρέπει να είμεθα έτοιμοι για χειρότερα. Και κυρίως ότι: Εάν η Άγκυρα το θελήσει κι ενεργοποιήσει ανάλογη γραμμή, τότε αριθμός μουσουλμανικών κρατών (και ιδιαίτερα των λεγομένων τουρκογενών) θα προχωρήσουν προς αυτή την κατεύθυνση. Είτε δηλαδή πλήρους αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους. Είτε τουλάχιστον προαγωγής συνθηκών εμμέσου θεσμικής αποδοχής του. Η οποία και θα καταλήξει αφεύκτως σε ό,τι φοβούμεθα.

Προς το παρόν, η απειλή επέχει θέσηεκβιασμού. Θα ήτο λάθος όμως να εκτιμηθεί μόνο σε αυτή της την διάσταση. Γιατί τέτοιες απειλές δεν είναι συνήθεις. Και μέχρι τώρα η Άγκυρα τις απέφευγε, για λόγους ευανάγνωστους, που είχαν να κάμουν με τις ευρύτερες στρατηγικές της επιδιώξεις. Οι οποίες και υπηρετούντο αποτελεσματικότερα, με λύσεις που της παρείχαν νόμιμα ερείσματα στρατηγικής επικυριαρχίας. Άρα της διασφάλιζαν προοπτικές ολοκληρώσεως των βλέψεών της, μέσω συγκεκριμένων σχεδιασμών. Και με τις δυναμικές που θ’ απέρρεαν από συνομοσπονδιακές ρυθμίσεις.

Ρυθμίσεις συνεταιρισμού στη βάση δύο συνιστώντων κρατών, με πολιτική ισότητα. Και σε διζωνική επικράτεια. Η οποία θ’ απέληγε φυσικά σε «μίαν μεν Κύπρον, αλλά διά δύο κι εξ αδιαιρέτου»! Με ό,τι αυτό σημαίνει. Και σημαίνει ουσιαστικά ενεργοποίηση αντιστρόφου μετρήσεως για το ανίσχυρο σκέλος ενός τέτοιου συνεταιρισμού. Εάν προπαντός το νέο μόρφωμα θα επανετίθετο υπό την υποθηκευτική αίρεση (και μέγγενη) της Συνθήκης Εγγυήσεως! Κάτι που εξ υπαρχής θεωρείται sine qua non για την Τουρκία. Με ομόθυμη συνηγορία της Βρετανίας. Η οποία έτσι διασφαλίζει τη δική της παρουσία και τον στρατηγικό ρόλο στην περιοχή. Όχι μόνο με τα «κυρίαρχα εδάφη» που διατηρεί, αλλά και με το επιπλέον θεσμικό επεμβατικό δικαίωμα.

Ο βρετανικός ρόλος (και κυρίως ο δόλος) ήτο πάντοτε -και είναι σήμερα- κυριολεκτικώς πρωταγωνιστικός. Υπούλως υφέρπων. Κι ενεργώντας μέσω των τουρκικών απαιτήσεων κι εκβιασμών. Τους οποίους και συνδράμει αναλόγως. Προς ίδιον όφελος.

Ανεξάρτητα όμως από αυτό, το θέμα είναι για την ελληνική πλευρά: Να προλάβει και τελικά ν’ αποσοβήσει τα επαπειλούμενα.

Γιατί εάν έστω και μια ή δυο αναγνωρίσεις υπάρξουν, θα ενεργοποιηθεί αναποδράστως ντόμινο τέτοιων εκτός ελέγχου τςη ελληνικής πλευράς ομοιοτύπων εξελίξεων. Κάτι που δεν θα είναι αναιρετέον. Και που αυτονοήτως θα δημιουργήσει εντελώς νέα κατάσταση πραγμάτων στο Κυπριακό. Με άλλες ισορροπίες. Και δεδομένα. Με τα νέα τετελεσμένα να δημιουργούν προοπτικές de jure μετεξελίξεως του σημερινού status quo.

Οπόταν και η γεωπολιτική κρεούργηση της Κύπρου, θα έχει δυνάμει μονιμοποιηθεί. Κάτι που δεν πρέπει να επισυμβεί. Και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δημιουργήσουμε πολιτικο-διπλωματικό ανάχωμα. Με αποτελεσματικές στρατηγικές αποτροπής. Καθόλου μεν εύκολο. Αλλά και κάτι που δεν πρέπει ν’ αφήσουμε στην τύχη.

Γιατί σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχουμε αποκτήσει ως κυπριακός ελληνισμός, ημερομηνία εθνικής λήξεως στην φυσική μας γεωγραφία...
ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ 29/07/2001

1 σχόλιο:

  1. Πιστεύει ο αρθρογράφος ότι οι διαδικασίες αναγνωρίσεως του κατοχικού ψευδοκράτους δεν έχουν τροχιοδρομηθεί ήδη από την πρώτη μέρα της απατηλής υπάρξεώς του, αλλά ότι οι Τούρκοι περιμένουν να το κάνουν αργότερα και το επισείουν ως απειλή; Τι παραπάνω θα κάνουν, δηλαδή;
    Το θέμα έχει ήδη τεθεί στην Ισλαμική Διάσκεψη από παλιά (σιγά να μην περίμεναν να το θέσουν τώρα!) Ούτως ει άλλως, εκπροσωπείται το ψευδοκράτος εκει. Και από την άλλη, ποιος εγγυάται ότι, ακόμη κι αν προκύψει «λύση», όπως την θέλουν οι Τούρκοι, ή μάλλον ειδικά τότε, δεν θα δρομολογηθούν οι διαδικασίες αναγνωρίσεως του ψευδοκράτους;

    Τώρα που η Κυπριακή Δημοκρατία έχει καθορίσει την ΑΟΖ της και έχει δρομολογήσει την συνεργασία της με το Ισραήλ για την εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου ολοκλήρου της Μεγαλονήσου, θα είναι σαφώς δυσκολότερη η αναγνώριση ενός κράτους, το οποίο δεν θα έχει ούτε χωρικά ύδατα ούτε ΑΟΖ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.

- Παρακαλούμε στα σχόλια σας να χρησιμοποιείτε ένα όνομα ή ψευδώνυμο.
- Παρακαλούμε να μη χρησιμοποιείτε κεφαλαία γράμματα στη σύνταξη των σχολίων σας.