16/3/15

Θεόφιλος Γεωργιάδης: Αθάνατος αγωνιστής της ελευθερίας

«Μέτωπο δεν υπάρχει. Το μέτωπο είναι μόνο εκεί που βρίσκεται ο εχθρός»
Λίγο πριν τις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου και της 1ης Απριλίου όπου τιμούμε και θυμόμαστε δύο από τους λαμπρότερους αγώνες του Ελληνικού έθνους και όσους έπεσαν για το υπέρτατο ιδανικό της ελευθερίας, συχνά λησμονούμε μια άλλη επέτειο που η πολιτεία δεν έδωσε την αξία, τιμή και σημασία που τις άρμοζε. Αυτή είναι η 20η Μαρτίου, η επέτειος θανάτου ενός σύγχρονου αγωνιστή της ελευθερίας, του Θεόφιλου Γεωργιάδη, όπου το 1994 δολοφονήθηκε εν ψυχρώ από Τούρκους πράκτορες της ΜΙΤ και ο λόγος ήταν προφανώς ο βίος και η δράση του.
Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στην Ευρύχου στις 9 Σεπτεμβρίου του 1957, πατέρας του ήταν ο Χαράλαμπος Γεωργιάδης, αγωνιστής της ΕΟΚΑ και μητέρα του η Έλλη Γεωργιάδη. Αποφοιτώντας από το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1975 κατατάχθηκε στην Εθνική Φρουράς υπηρετώντας τη θητεία του ως έφεδρος ανθυπολοχαγός στη 32α μοίρα Καταδρομών.
Αφού απολύθηκε από τις τάξεις της Εθνικής Φρουράς, με γνώμονα την συγκέντρωση εφοδίων για τον αγώνα της ημικατεχόμενης πατρίδας μας ο Θεόφιλος Γεωργιάδης σπούδασε πολιτικές επιστήμες στην Αθήνα, έμαθε την τουρκική γλώσσα και εξειδικεύτηκε στη τουρκολογία με σπουδές στη Γαλλία και την Γερμανία. Μελετώντας σε βάθος την τουρκολογία, την Τουρκική πολιτική και ιστορία ο Θεόφιλος, αντιλήφθηκε τους μακροχρόνιους στόχους της Τουρκίας στη Κύπρο, που δεν ήταν άλλη από την άσκηση κυριαρχίας σε αυτή και η τουρκοποίηση της και για αυτό είχε αντιταχθεί σε σχέδιο λύσης ομοσπονδίας ξέροντας πως η Τουρκία με αυτόν τον τρόπο πετύχαινε τους στόχους της. Όπως ο ίδιος είπε αλλά και η ιστορία έδειξε «η Τουρκία δεν εγκατέλειψε γη που κατέκτησε με όπλα μέσω συνομιλιών».
Με το πέρας των σπουδών του επιστρέφει στη Κύπρο και προσλαμβάνεται στην αστυνομική υπηρεσία, με ειδικότητα στα Tουρκικά θέματα και με τη πάροδο του χρόνου λαμβάνει τη θέση του λειτουργού τύπου στο τμήμα Τουρκικών Θεμάτων του Γραφείου Τύπου και Πληροφοριών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Από τη θέση αυτή παρακολουθούσε την Τουρκική πολιτική και τύπο, υπέβαλλε σχετικές εκθέσεις και εισηγήσεις προς την πολιτεία τονίζοντας τα αδύνατα σημεία του τουρκικού κράτους, διαλύοντας συχνά τον μύθο της «παντοδύναμης Τουρκίας των 60 εκατομμυρίων».  Παράλληλα το 1988, 4 χρόνια αφού άρχισε ο κουρδικός εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας συνιδρύει την «Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν».
Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης αγωνιζόταν επίσης αρθρογραφώντας στον κυπριακό και ελληνικό τύπο όπως και στο περιοδικό « φωνή του Κουρδιστάν», δημοσιογραφικό όργανο του ΡΚΚ (Εργατικό Κόμμα Κουρδιστάν) και αγωνίστηκε για την ανεύρεση των αγνοουμένων από την εισβολή του 1974. Τις προσπάθειες για ανεύρεση των αγνοουμένωντον βοηθούσαν οι πληροφορίες που λάμβανε από Κούρδους του απελευθερωτικού κινήματος που είχε πλέον δικτυωθεί μαζί του και από αφυπνισμένους Κούρδους στρατιώτες των τουρκικών ορδών του 1974.
Κορυφή της δράσης του Θεόφιλου Γεωργιάδη υπήρξε η διοργάνωση  του Διεθνούς Συνεδρίου των Βρυξελλών, όπου σε αυτό προχώρησε σε αποκαλύψεις για την Τουρκική βαρβαρότητα της εισβολής του 1974. Το συνέδριο βρήκε πανευρωπαϊκή απήχηση προκαλώντας φόβο και πανικό στην Τουρκία. Όλοι οι παρευρισκόμενοι του συνεδρίου καταδίκασαν την Τουρκία για  φασισμό, ρατσισμό, τρομοκρατία, εθνικό ξεκαθάρισμα, εισβολή και κατοχή στην Κύπρο δυσχεραίνοντας τη θέση της. Έχοντας μπει για τα καλά στο στόχαστρο της Τουρκίας και αφού την εξέθεσε διεθνώς, Τούρκοι πράκτορες δολοφόνησαν τον Θεόφιλο Γεωργιάδη στις 20 Μαρτίου του 1994 πυροβολώντας τον έξω από την οικία του στην Αγλαντζιά.

20140323-162108.jpg

Για εμάς, τους αυτόνομους και εθνικά σκεπτόμενους φοιτητές του ΜΕΤΩΠΟΥ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου ο Θεόφιλος Γεωργιάδης αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση. Η ζωή του περιστράφηκε γύρω από τα λόγια του Ίωνος Δραγούμη «Πρέπει να φαντάζομαι πως από μένα μόνο εξαρτάται η σωτηρία του έθνους. Και αν δεν ήμουν εγώ, δεν θα ήταν κανένας άλλος που να το σώσει. Ή να μην κοιτάζω τι κάνουν οι άλλοι και να φαντάζομαι πως μόνο εγώ έχω το μεγάλο χρέος της σωτηρίας». Ο αγώνας του αποδεικνύει πως για να συνεισφέρει κάποιος στη πατρίδα του δεν χρειάζεται να συμμετέχει και να στελεχώνεται στα φανταχτερά κόμματα, αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι αγνός πρατιωτισμός και θέληση για αγώνα. Ανοίγοντας δύο μέτωπα ενάντια στη Τουρκία κατάφερε όσα σύγχρονοί και παλαιότεροι πολιτικοί δεν κατάφεραν, οι οποίοι εμμένουν σε διαπραγμάτευση του Κυπριακού στη βάση των συμφωνιών΄77 –’79. Όντας αντιομοσπονδιακός ο Θεόφιλος ζήμιωσε την Τουρκία και κατάφερε την πανευρωπαϊκή κατακραυγή της, δίχως να νοθεύσει το εθνικό συμφέρον με τον «οδυνηρό συμβιβασμό» της ΔΔΟ και την «πολιτική του καλού παιδιού». Πιστεύουμε ακράδαντα πώς τη δύσκολη αυτή περίοδο, με τoν ατομικό αλλά και συλλογικό αντικατοχικό αγώνα,βαδίζοντας στα χνάρια του Θεόφιλου ο καθένας μας μπορεί να συμβάλει στον αντικατοχικό αγώνα, αρκεί να αρνηθούμε τον βολεμένο μας καναπέ και την υπνωτική τηλεόραση. Το υπέρτατο αγαθό λοιπόν της Ελευθερίας ο Θεόφιλος Γεωργιάδης μας δίδαξε πως το κατακτούν, εναπόκειται σε εμάς αν θα το διεκδικήσουμε.

Γραφείο Τύπου
ΜΕΤΩΠΟ Κυπρίων Φοιτητών Ηνωμένου Βασιλείου

3 σχόλια:

  1. Τό πρόβλημα ἡμῶν καί ἄλλων λαῶν τῆς εὑρύτερης περιοχῆς μας μέ τήν Τουρκία, δέν εἶναι αὐτό τῆς διαφορᾶς μεταξύ ἐξ ἴσου σεβαστῶν λαῶν . Οὔτε αὐτό τῆς διαφορᾶς ἁπλῶς "μεταξύ θρησκειῶν".
    Εἶναι τό πρόβλημα ὅτι ΑΝΕΚΑΘΕΝ καί ἐπί αἰῶνες πολλές ἡγεσίες τῶν τούρκων, διατηροῦσαν ἤ αὔξαιναν τήν ἰσχύ τους μέ φρικτά ἐγκλήματα καί γενοκτονίες.
    Ὄχι ὅμως μόνο τοῦτο. Τό χειρότερο εἶναι ὅτι γιά τήν τέλεση αὐτῶν τῶν ἐγκλημάτων, χρησιμοποιοῦσαν καί χρησιμοποιοῦν τήν ΟΧΛΟΠΟΙΗΣΗ τοῦ λαοῦ τους, μέσω τοῦ θρησκευτικοῦ φανατατισμοῦ, ἔτσι πού ὁ ὄχλος τους νά ἐγκληματεῖ. Εἴτε στό ὄνομα τῆς Τουρκίας, εἴτε στό ὄνομα τοῦ Ἀλλάχ, εἴτε στό ὄνομα καί τῶν δύο. Διότι, ὁ Θεός εἶναι (γιά τούς τούρκους) ...κυρίως ΜΟΝΟΝ ΚΑΙ ΕΞ ΟΡΙΣΜΟΥ θεός τῶν τούρκων!
    Ἐπί πλέον, οἱ τοῦρκοι δέχονται «γενναιόδωρα» ὡς τοῦρκον καί ὅποιον θέλει! Ἀκόμη καί τόν Ὀμπάμα. Μέ "μία" ὅμως προϋπόθεση: Νά ἀπαρνηθῆ ὅ,τι ἄλλο πιστεύει ἤ εἶναι (!!!), καί ἀφοῦ πιστεύσει στόν Ἀλλάχ «τους», νά μετέχει σέ τουρκικά ἐγκλήματα καί δή σέ ἐγκλήματα γιά τό συμφέρον τῆς Τουρκίας (ὅπως ἔκανε τό ΙΣΙΛ). Ἀλλιῶς, εἶναι ἐχθρός τῶν τούρκων. Κι ἄς εἶναι ὁ Ὀμπάμα. Ἤ ὁ Πούτιν.
    Ἔτσι ἐξηγεῖται ὅτι γιά τούς τούρκους, σύμφωνα μέ πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ἄν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γινόντουσαν τοῦρκοι, θά ἦταν καλό! Τό φυλετικό ἔνστικτο, δηλαδή, ἀγγίζει ζωώδη χαρακτηριστικά: Ἄνθρωπος γιά τούς «καλούς τούρκους», εἶναι μόνον ὁ τοῦρκος!
    Ὅποιος δέν τά καταλαβαίνει αὐτά, ἄν μέν εἶναι τοῦρκος, δέν εἶναι καλός τοῦρκος, καί ἄν δέν εἶναι τοῦρκος, ἀλλά εἶναι π.χ. Γερμανός πού συνδέεται μέ τήν ἐφημερίδα Μπίλντ, δέν ἔχει καταλάβει οὔτε τί εἶναι οἱ τοῦρκοι, οὔτε τί ἐστί Τουρκία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ: Αὐτός ὁ ἥρωάς μας, εἶχε καταλάβει καλλίτερα ἀπό πολλούς πολιτικούς, καί δικῶν μας καί τοῦ ἐξωτερικοῦ, ποία εἶναι ἡ φύση τοῦ κακοῦ πού ἔχει νά ἀντιμετωπίσῃ ὄχι μόνο ἡ Κύπρος, ἡ Ἑλλάδα, οἱ λαοί τῆς περιοχῆς μας (ὅπως οἱ Κοῦρδοι καί οἱ Ἀσσυριοχαλδαῖοι), ἀλλά καί ἡ ἀνθρωπότητα. Τώρα μέ τήν χρήση του ΙΣΙΛ από την Τουρκία, ἴσως κάτι καταλάβουν και οἱ πολιτικοί. Καί οἱ δικοί μας καί οἱ ξένοι.
    Γιά τόν δέ ΘΕΟΦΙΛΟ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗ, τοῦ πρέπει τιμή ἀπό ὅλους τούς Ἕλληνες, ΠΕΡΑ από κομματικές εντάξεις καί πολιτικάντικους καιροσκοπισμούς. Ὅλη ἡ ζωή του καί πατριωτική δράση του, εἶναι ἰσάξια καί μέ τό παραπάνω (ἀφοῦ ἐπισφραγίσθηκε ἤδη μέ ἄδικο θάνατο) , πρός τήν ἐμβληματική ἠρωϊκή πράξη τοῦ Μανώλη Γλέζου νά κατεβάσῃ τήν σβάστικα ἀπό τήν Ἀκρόπολη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.