29/1/19

Αν ήταν να παραδώσουμε την Κύπρο στην Τουρκία είναι ο εύκολος δρόμος

Όπως το είπε ο Ακιντζί είναι: δεν υπάρχει Τουρκοκύπριος που θα δώσει την έγκρισή του σε μειονοτικά δικαιώματα εντός ενός ενιαίου κράτους, και είναι μάταιο να περιμένει κάποιος ότι οι Ελληνοκύπριοι θα αποδεχθούν μια φόρμουλα που θα περιέχει την αναγνώριση της «τδβκ» ως “ανεξάρτητου κράτους”. Έτσι είναι. Οπότε; Έχουμε μόνο μία επιλογή. Να κτίσουμε μαζί μια κυπριακή ευρωπαϊκή δημοκρατία βασισμένη στις αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στο ευρωπαϊκό Κεκτημένο, που θα σέβεται και θα κατοχυρώνει τα δικαιώματα όλων ανεξαίρετα των πολιτών της. Όμως κι αυτό μάλλον μάταιο είναι. Όχι γιατί δεν γίνεται, αλλά γιατί αυτό δεν συμφέρει στην Τουρκία. Όχι στους Τουρκοκύπριους ή στους Ελληνοκύπριους, αλλά δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Τουρκίας, όπως χτες ακόμα το είπε, χωρίς να κρύβεται, ο Τσαβούσογλου. Ότι η λύση πρέπει να συμφέρει και στην Τουρκία. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι να βρούμε τη φόρμουλα ενός πολιτεύματος, που θα αποδέχονται και οι δύο κοινότητες της Κύπρου, το πρόβλημα είναι ότι η τουρκοκυπριακή κοινότητα, οι ηγέτες της να λέμε καλύτερα, αναζητούν τη φόρμουλα που θα εξυπηρετήσει τα τουρκικά συμφέροντα κι όχι τα κυπριακά. Μπορεί να αλλάξει αυτό; 
Μπορεί να υπάρξει ελπίδα μόνο και μόνο επειδή ο Ακιντζί, με όλες τις αντιφάσεις του, διαπιστώνει ότι «η βάσιμη επιλογή που έχουμε στα χέρια μας είναι μια ομόσπονδη δομή στις παραμέτρους του ΟΗΕ»; 
Θα μπορούσε αν ο Ακιντζί έλεγχε την κατάσταση και αν όταν μιλά για ομοσπονδία εννοεί πραγματική ομοσπονδία και όχι μόνο κατ’ όνομα. 
Αλλά, πώς ελέγχει την κατάσταση όταν όλος ο κόσμος γνωρίζει πως η Άγκυρα τον έθεσε ήδη στο περιθώριο και ετοιμάζει τον διάδοχό του, τον Οζερσάι; 
Πώς θα μιλήσουμε για ομοσπονδία όταν χτες ακόμα στην παράνομη «βουλή» των Τουρκοκυπρίων έσκιζαν τα κεφάλια τους, με τους «βουλευτές» να επιτίθενται στον Ακιντζί γιατί να διαφωνεί με τον Τσαβούσογλου; 
Ο Ερσίν Τατάρ ζήτησε να συζητήσουν για την ομοσπονδία διότι, έλεγε, υπάρχουν 35 «βουλευτές» που δεν ενστερνίζονται μια συμφωνία με βάση την ομοσπονδία. 35 από τους 50 βουλευτές. Και ανάμεσα σε αυτούς και «βουλευτές» κόμματος των εποίκων, που οι Τουρκοκύπριοι τους ανέχονται να μεταφέρουν εκεί με τον πιο προκλητικό τρόπο τη φωνή της Άγκυρας. Τουλάχιστον στη νόμιμη Βουλή της Κυπριακής Δημοκρατίας, από τους 56 βουλευτές μόνο οι 8 τάχθηκαν επίσημα ενάντια στη ΔΔΟ. Άλλο θέμα αυτό, όμως δίνει κι αυτό τη διάσταση του προβλήματος. Εξάλλου, αν συζητούσαμε για πραγματική ομοσπονδία και όχι για το έκτρωμα που επιδιώκει η τουρκική πλευρά και αρκετοί δικοί μας, δεν θα διαφωνούσαν ούτε οκτώ βουλευτές.
 
Όταν, λοιπόν, ο Ακιντζί καλεί τον Πρόεδρο Αναστασιάδη να τον συναντήσει ανεπίσημα για να του ξεκαθαρίσει τι λύση θέλει, τον Αναστασιάδη που έπαιξε την πολιτική καριέρα του κορώνα γράμματα για να στηρίξει το σχέδιο Ανάν, και πολιτεύεται σε ένα κομματικό σκηνικό όπου τα τρία μεγαλύτερα κόμματα, που εκπροσωπούν το 70,8% του εκλογικού σώματος, τάσσονται υπέρ της ΔΔΟ, είναι τραγική ειρωνεία. Στην πραγματικότητα, δεν του ζητά να του εξηγήσει τι λύση θέλει, διότι αυτό είναι γνωστό, αλλά αν είναι διατεθειμένος να αποδεχτεί όλα εκείνα που ο ίδιος απαιτεί εκ μέρους της Τουρκίας, και που ο Αναστασιάδης μέχρι τώρα απορρίπτει, κρίνοντας όπως ο ίδιος δηλώνει ότι εξυπηρετούν τον στόχο της Τουρκίας για έλεγχο όλης της Κύπρου. Αυτό ζητούν από τον Αναστασιάδη και όσοι από την πλευρά μας, ως άτυποι εκπρόσωποι του Ακιντζί, του ζητούν να ξεκαθαρίσει τις θέσεις του, προσφέροντας άλλοθι σε όσα λέει ο Τσαβούσογλου και ο Ακιντζί περί στροφής σε λύση δύο κρατών. Το ζητούμενο, λοιπόν, τόσο για εμάς όσο και για τους Τουρκοκύπριους, δεν είναι το μελλοντικό (έστω και ουτοπικό) πολίτευμα της Κύπρου, είναι να αποφασίσουμε αν θα παραδώσουμε τη χώρα μας στην Τουρκία ή αν θα αντισταθούμε.
aristosm@phileleftheros.com
Φιλελεύθερος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.