28/9/18

Οι κανονικοί άνθρωποι τελούν «υπό διωγμό»!



Οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης και του πολιτισμικού μαρξισμού έχουν δύο μεγάλους εχθρούς: το έθνος και τον κανονικό άνθρωπο. Κατά βάση αυτοί οι σαλεμένοι ιεχωβάδες, που όμως πιστεύουν και στη βία, πολεμούν τη Φύση και την Ιστορία. Λαθραίοι, απάτριδες, παρενδυτικοί και παντός είδους σεξουαλικά παρεκκλίνοντες, περί τα 62 φύλα, πρεζόνια, ισλαμιστές και άλλα παραδείσια πτηνά είναι ο νταλκάς τους, οι άξιοι λόγου και υποστήριξης.
 Η Μαρία στο Αγρίνιο δέχτηκε ανύποπτη ναυτική φωτοβολίδα με ευθεία βολή στο πρόσωπό της, τα οστά του οποίου, σαγόνι, μύτη, δόντια, διαλύθηκαν. Νέο κορίτσι. Δεν την επισκέφθηκε ούτε τη φώναξε στο Μαξίμου ο πρωθυπουργός. 
Τσαμπουκαλεύτηκε ο Κωνσταντινέας με κάτι πιτσιρικάδες, γιατί του θίξανε το κουρελόχαρτο των Πρεσπών, και πήγε κοτζάμ Αρχηγός της Αστυνομίας στην Καλαμάτα, ενώ έδωσαν συνέντευξη ο Σκουρλέτης και ο Κατρούγκαλος παρουσία της ίδιας της μουσάτης Ζαν ντ’ Αρκ της καψοκαλύβικης Αριστεράς.

Για τη συνέχεια DimokratiaNews

1 σχόλιο:

  1. Οἱ κανονικοί ἄνθρωποι τελοῦν «ὑπό διωγμό», ἀπό ὅσους ὁρίζουν ἀνάποδα τό κανονικό. Πῶς;

    Σέ τοῖχο κάποιοι, τάχα ἀναρχικοί, προσπάθησαν νά γράψουν, μέ πολλά ὀρθογραφικά καί συντακτικά λάθη, τοῦτο:
    "Εἴμαστε, αὐτό πού οἱ γονεῖς μας δέν θέλανε νά κάνουμε".

    Ὑπολάνθανε στήν φράση αὐτήν, ἡ θεωρία ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ἔχει ὑπόσταση ὡς ὄν, ἀλλά ὑπάρχει μόνο ὡς "πράξη" (Ἄννα Ἀρέντ, Σάρτρ, Σαρκοζύ) ἤ μόνο ὡς ἐνέργεια ( actus purus, καθ' ὁμοίωση "πρός τόν Θεό τοῦ Πάπα, δηλαδή κατά τήν παπική θεολογία, καί συγχρόωνς σύμφωνα μέ τό Εὐαγγέλιο τοῦ ὄφεως, τόν ἐσωτερισμό τῶν ὁλιστικῶν ἀνατολικῶν θρησκειῶν), καί ἄρα,
    μή κάνοντας αὐτό πού οἱ γονεῖς τους θέλανε νά κάνουνε τά παιδιά τους, καθ' ὅ,τι παιδιά τους,
    ἄλλαξε ἡ φύση τους καί ἔγιναν κάτι ἄλλο...ὄχι ὅμωςε ἄλλο ὄν, ἀλλά ἄλλη ἐνέργεια, ἄλλη πράξη.
    Αὐτός λοιπόν, πού νομίζει ὅτι ἔγινε κάτι ἄλλο, κάτι νέο, κάτι καινούργιο, κάτι δυναμικό καί δημιουργικό ἤ κάτι δυναμικό καί καταστροφικό,
    ἐπειδή ἀναποδογύρισε τίς ἀξίες τῶν γονέων του, τῆς πατρίδας του, τῆς ἴδιας τῆς συνειδήσεώς του,
    αὐτός εἶναι κατάλληλος γιά νά χρησιμοποιηθῆ γιά νά διωχθοῦν οἱ κανονικοί ἄνθρωποι, σάν βδελυρά γι' αὐτόν σκουλήκια, χωρίς δική τους ὑπόσταση.

    Ὁ Θεός του, εἶναι ἡ Θέληση. Ὄχι "ὁ Ὤν" τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ὅπως ἀπεκαλύφθη στόν Μωυσῆ. Καί πολύ ὀλιγώτερο εἶναι Θεός του, "ὁ Ὤν ὁ Ἦν καί ὁ Ἐρχόμενος" τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅπως ὁ ἴδιος Θεός ἀπεκαλύφθη εἰς τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἱησοῦ Χριστοῦ.

    Ὄποιος ὅμως, ἔχει ὡς Θεόν του, κάποιαν "ὑπέρτατη" Θέληση, στερουμένην δικῆς της ὑποστάσεως καί δικῆς της οὐσίας, καί ὑπάρχει μιμούμενος αὐτήν ὡς "θεός" ἐπί τῆς γῆς, ἤ ἀντιπροσωπεύοντας αὐτήν ὡς "ἀπεσταλμένος της"ἐπί τῆς γῆς,
    ἀνεβάζει τό θέλημά του ἐπικίνδυνα ὑψηλά, στό ὕψος τοῦ θεἱκοῦ θρόνου, καί παραλογίζεται καταστροφικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.