29/3/19

Είναι ώρα το ΝΑΤΟ να συζητήσει για την Κίνα

Του Erik Brattberg
Καθώς οι σύμμαχοι του ΝΑΤΟ προετοιμάζονται να συγκεντρωθούν στην Ουάσιγκτον στις 4 Απριλίου για να γιορτάσουν την 70η επέτειο της Συμμαχίας, το να κοιτάζουμε προς τα εμπρός είναι εξίσου σημαντικό με το να γυρίζουμε πίσω. Μεταξύ των πολυάριθμων προκλήσεων που αντιμετωπίζει το ΝΑΤΟ -μια αναζωπυρωμένη και εκδικητική Ρωσία, η επιδείνωση της σταθερότητας στη Μέση Ανατολή, η άνοδος του λαϊκισμού στη Δύση και οι αυξημένες κυβερνό-απειλές- υπάρχει μια σχετικά νέα. Η Κίνα.
Αυτό που συμβαίνει είναι η παγκόσμια άνοδος του Πεκίνου και η αυξημένη διεκδικητικότητα, καθώς και οι προσπάθειες της κυβέρνησης Trump να αντιμετωπίσουν την Κίνα ως σχεδόν ομόλογό της ανταγωνιστή. Το τελευταίο περιγράφθηκε στη νέα αμερικανική εθνική στρατηγική ασφάλειας. Σε αυτό το γοργά εξελισσόμενο στρατηγικό περιβάλλον, η ενίσχυση της διατλαντικής ανταλλαγής και η κοινή ανάλυση της Κίνας, είναι απαραίτητη.
Τα περισσότερα ζητήματα που σχετίζονται με την Κίνα αντιμετωπίζονται πολύ καλύτερα από άλλες μορφές, όπως η ΕΕ. Ωστόσο το ΝΑΤΟ -ως κεντρικός στρατιωτικός και πολιτικός δεσμός ανά τον Ατλαντικό- πρέπει επίσης να δώσει περισσότερη προσοχή, από την άποψη της ασφάλειας. Το πρόβλημα είναι ότι τα αντανακλαστικά της συμμαχίας είναι να αποφύγει τις πολιτικές συζητήσεις για θέματα από το Ιράν και τη Συρία, μέχρι το Brexit. Αυτό δεν εξυπηρετεί όταν πρόκειται για την ανάπτυξη μιας ενιαίας στρατηγικής προοπτικής, ιδιαίτερα αναφορικά με την Κίνα.
Υπάρχουν διάφοροι λόγοι για την αυξημένη συνάφεια της Κίνας με την διατλαντική ασφάλεια.
Η Κίνα ενισχύει με ταχύ ρυθμό τις οικονομικές της δραστηριότητες στην Ευρώπη. Κάποιες από αυτές τις επενδύσεις στοχεύουν στρατηγικά assets στην Ευρώπη. Για παράδειγμα, οι πρόσφατες κινεζικές εξαγορές ευαίσθητων ευρωπαϊκών προηγμένων τεχνολογιών, έχουν ήδη εγείρει σοβαρά ερωτήματα για τις μεταβιβάσεις τεχνολογίας διπλής χρήσης στην Κίνα, και για την ανάγκη καλύτερου συντονισμού για τις αποφάσεις αναφορικά με τον έλεγχο των επενδύσεων και τον έλεγχο των εξαγωγών εντός της διατλαντικής κοινότητας.
Το Πεκίνο επίσης διευρύνει την φυσική του παρουσία στην Ευρώπη και κοντά σε αυτή με την απόκτηση ή την κατασκευή υποδομών σε όλη την ήπειρο στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας Ζώνη και Δρόμος. Για παράδειγμα, οι κινεζικές κρατικές επιχειρήσεις ή ελεγχόμενες από το δημόσιο ελέγχουν τώρα το 10% των ευρωπαϊκών λιμανιών, εγείροντας μακροχρόνιες ανησυχίες για την θαλάσσια ασφάλεια και των έλεγχο βασικών θαλάσσιων οδών.
Μην αποκλείετε το ενδεχόμενο ότι συγκεκριμένες κινεζικές υποδομές θα μπορούσαν ενδεχομένως να περιορίσουν τις αμερικανικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στην Ευρώπη, όπως είδαμε προσφάτως στο Ισραήλ, ή να περιπλέξουν τις προσπάθειες για την ενίσχυση της στρατιωτικής κινητικότητας. Επιπλέον, τα σχέδια υποδομών με κινεζική χρηματοδότηση μπορεί σε κάποιες περιπτώσεις να εκθέτουν τις ευάλωτες οικονομίες σε δυνητικά μη βιώσιμα επίπεδα χρέους, προσθέτοντας με τον τρόπο αυτό περισσότερη αστάθεια σε μέρη όπως τα Δυτικά Βαλκάνια.
Η αυξανόμενη οικονομική επιρροή της Κίνας μπορεί επίσης να διοχετευθεί στην πολιτική μόχλευση στις ευρωπαϊκές χώρες. Καθώς εντείνεται ο κινεζικός-αμερικανικός ανταγωνισμός, το ίδιο κάνουν και οι προσπάθειες του Πεκίνου να διαιρέσει τις ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους εταίρους της. Οι προσπάθειες του Πεκίνου να καλλιεργήσουν δεσμούς με τα κράτη της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης μέσω του πλαισίου 16+1, ενός ομίλου 16 περιφερειακών κρατών, θεωρείται από πολλούς στις Βρυξέλλες και την Ουάσιγκτον ότι τροφοδοτούν τον κατακερματισμό εντός της Ευρώπης. Η Ουγγαρία έχει στο παρελθόν προσπαθήσει να μπλοκάρει κοινές αποφάσεις της ΕΕ σε θέματα όπως η διαφωνία για τη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Αλλά η πρόκληση είναι ιδιαίτερα οξεία για τα πέντε μη μέλη της ΕΕ της πρωτοβουλίας στα Δυτικά Βαλκάνια, όπου η κινεζική επιρροή είναι ακόμη πιο σημαντική από ό,τι στην ΕΕ.
Άλλη μια ανησυχία είναι η προθυμία της ιταλικής κυβέρνησης να ενισχύσει τους δεσμούς με την Κίνα. Θα επιδεινώσει ακόμη περισσότερο τους εσωτερικούς διχασμούς εντός της Ευρώπης. Αν και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αυτή τη στιγμή προάγει μια κοινή στρατηγική της ΕΕ προς την Κίνα, αυτές οι εντάσεις αναμένεται να βρεθούν στο προσκήνιο κατά την Σύνοδο Κορυφής ΕΕ-Κίνας στις Βρυξέλλες. Η ΕΕ έχει επανειλημμένως αποτύχει να αντιδράσει στρατηγική στην ικανότητα της Κίνας να διχάσει και να κυβερνήσει την Ευρώπη.
Η συζήτηση για την Huawei και το 5G στην Ευρώπη απεικονίζει ακριβώς αυτούς τους κινδύνους. Μια μεγάλη ανησυχία είναι ότι οι υποδομές κινεζικής κατασκευής θα μπορούσαν να καταστήσουν τις ευρωπαϊκές χώρες ευάλωτες στην κινεζική κατασκοπεία, στις κυβερνοεπιθέσεις που λαμβάνουν χώρα μέσω του δικτύου υποδομών, και των συνολικών απειλών εθνικής ασφάλειας. Αλλά μέχρι σήμερα δεν υπάρχει ενιαία ευρωπαϊκή προσέγγιση έναντι του Huawei, και κάθε πρωτεύουσα λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις.
Αυτό έχει επιπτώσεις για το ΝΑΤΟ. Ευαίσθητα θέματα όπως η ανταλλαγή πληροφοριών και η διαλειτουργικότητα των επίγειων στρατευμάτων θα μπορούσαν να επηρεαστούν. Οι δραστηριότητες κατασκοπείας της Κίνας στην Ευρώπη θεωρείται ότι ότι είναι σε άνοδο -όπως είδαμε προσφάτως, για παράδειγμα στην Πολωνία, στην Τσεχία, στη Γερμανία και στο Βέλγιο.
Αν και οι αποφάσεις για το εάν θα συνεργαστεί με τις τεχνολογικές κινεζικές εταιρείες δεν είναι να τις λάβει η Συμμαχία, το ΝΑΤΟ πρέπει να αντιμετωπίσει καλύτερα τις κυβερνό-απειλές. Επιπλέν, οι προσπάθειες για να διασφαλιστεί ότι το κινεζικό 5G δεν μετατρέπεται σε ένα πολωτικό διατλαντικό ζήτημα, είναι αναγκαίες δεδομένης της εντατικοποίησης των προσπαθειών των ΗΠΑ να οδηγήσουν τους συμμάχους μακριά από την εξάρτηση από την κινεζική τεχνολογία. Οι κινεζικές προσπάθειες να εκμεταλλευτεί την χρήση της ΑΙ για την πολιτική επιρροή (όπως η τεχνολογία επιτήρησης) και στον στρατιωτικό τομέα (όπως οι αυτόνομες πλατφόρμες) εγείρουν σοβαρές μακροχρόνιες ανησυχίες πέρα από το θέατρο της Ασίας-Ειρηνικού, δεδομένης της προτίμησης της Κίνας για την εξαγωγή τέτοιων τεχνολογιών σε άλλες χώρες.
Τέλος, ενώ είναι σημαντικό να μην υπερβάλλουμε με τις προοπτικές της σχέσης Ρωσίας-Κίνας, το ΝΑΤΟ δεν θα πρέπει να πιαστεί στον ύπνο από τους αυξημένους δεσμούς μεταξύ αυτών των δύο αυταρχικών καθεστώτων. Η Ρωσία και η Κίνα έχουν ήδη πραγματοποιήσει κοινές ναυτικές ασκήσεις στη Μεσόγειο, στη Μαύρη Θάλασσα και στη Βαλτική. Το Πεκίνο επίσης εντείνει τις δραστηριότητές του στην Αρκτική. Σε αρκετούς από αυτούς τους τομείς όπου το ΝΑΤΟ ήδη αντιμετωπίζει την Ρωσία, η Κίνα έχει επιχειρήσει να αναλάβει projects υποδομών.
Ωστόσο, καθώς η Ουάσιγκτον διπλασιάζει τον μακροπρόθεσμο στρατηγικό ανταγωνισμό κατά του Πεκίνου, οι στρατηγικές της προτεραιότητες θα επηρεαστούν αναπόφευκτα. Ο επαναπροσανατολισμός της Ουάσιγκτον προς την Ινδία-Ειρηνικό, θα απαιτήσει επίσης μεγαλύτερες δαπάνες για την ευρωπαϊκή άμυνα και τις ευθύνες ασφάλειας.
Από την άλλη πλευρά, καθώς οι ΗΠΑ επιδιώκουν να ανταγωνιζόμαστε πιο έντονα κατά της Κίνας, το να έχουν ακόμη πιο ισχυρές συμμαχίες με τις χώρες του ΝΑΤΟ θα είναι ένα ακόμη πιο ισχυρό asset για την Ουάσιγκτον. Η στρατηγική πρόκληση που θέτει η άνοδος της Κίνας, θεωρητικά θα φέρει την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική πιο κοντά μαζί, στην διεκδίκηση κοινών συμφερόντων και αξιών σε έναν πιο πολυπολικό κόσμο.
Για να συμβεί αυτό, απαιτείται η Ευρώπη να γίνει πιο στρατηγική στη δική της σκέψη για την Κίνα και το ΝΑΤΟ ως ένας οργανισμός που αρχίζει να μιλάει για τον ρόλο της Κίνας στον Βόρειο Ατλαντικό -ιδανικά σε στενή συνεργασία με την ΕΕ. Δεν έχει νόημα να έχουμε εμπειρογνώμονες  για την Κίνα εάν η συμμαχία δεν πρόκειται να έχει σοβαρές συζητήσεις για τις στρατηγικές και πολιτικές επιδράσεις της αυξανόμενης δύναμης της Κίνας. Τώρα αυτό θα ήταν πολύ καλό για την αρχή του 71ου έτους του ΝΑΤΟ.
Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: 
https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/78684?lang=en
Πηγή: capital.gr

3 σχόλια:

  1. Και για την Κινα ωρα να δει το ΝΑΤΟ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εχω μια εντυπωση οτι τα νεογεννητα βλεπουν καλυτερα απο γερους...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ἡ Κίνα πρῶτα θὰ ἐπιδιώξει τοπικὴ ἡγεμονία καὶ ἀναλόγως τῶν ἀποτελεσμάτων θὰ πράξῃ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Υφίσταται μετριασμός των σχολίων.